BUHAY AT PAG-ASA

Ni Ben Garcia

Tatlong lalake sa buhay ni Maribel hindi naka-score

(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com)

(Sagot ito sa padalang liham ni Maribel Bongulto ng Bicol).

Dear Maribel,
Salamat sayong tiwala! Sa mga hindi nabasa ang kanyang liham, puede po ninyong bisitahin ang aking blogsite, pero para dun sa mga walang access sa Internet, ibibigay ko po ang buod ng kanyang liham.
Si Maribel Bongulto ay 42 years old na po ngayon, dalaga. Maganda si Maribel, in fact lumabas sa nakaraang dalawang issues ng Panorama ang kanyang mukha, hindi ko na isinama ngayon. Galing daw po sa Singapore at Hong Kong si Maribel bago nagpunta sa Kuwait. Nag-disisyon siyang ishare ang kanyang buhay, di lamang sa kanyang sarili, subalit higit sa lahat dahil gusto niyang papurihan ang Diyos. Miembro po si Maribel ng El-Shaddai Catholic Charismatic Community, isang grupo ng mga Katolikong mananampalataya sa ilalim ng pamumuno ng Bro Mike Velarde. Malaki ang kanilang grupo, ayon sa pamunuan, umaabot sa 10 milyon ang mga miembro nito, mula sa Pilipinas at maging sa labas ng bansa. Sa Kuwait, mayroon din silang chapter dito at aktibo sila sa pagpapalaganap ng salita ng Diyos.
Magaling umawit si Maribel, yung mga naging boyfriend niya, humahanga sa kanyang magandang boses. Tatlo po ang binaggit na bf ni Maribel, sina Wilmer, Ronie at Carl. Puro sila nakatabi ni Maribel sa pagtulog, pero nungka--hindi sila naka-score.
Si Wilmer kababata niya, seyoso ang kanilang relasyon, pero bata pa sila noon, marami pang pangarap at adhikain sa buhay, kaya, nagkahiwalay din sila. Pero bumabalik si Wilmer sa kanya, yun nga lang mayroon ng pananagutan kaya inignore niya ito. Ganun din si Ronie, na nakilala niya sa kanyang trabaho noon. Pero iba ang takbo ng kanyang buhay nung maging sila ni Carl. Si Carl kase ay ka-grupo niya sa El-Shaddai, yun nga lang hindi simpleng miembro, kundi isa siyang preacher. Sa preacher halos umi-ikot ang kanyang buhay. Napamahal siya ng husto kay Carl, pero nag-iba ang ihip ng hangin nung ma-assign ito sa ibang lugar. Doon nagsimula ang panlalamig ni Carl sa kanya. Bukod doon, nakatagpo na rin si Carl ng kanyang bagong GF. Pero si Maribel, tiwala pa rin siyang hindi siya ipagpapalit ni Carl, palibhasa malaki ang ibinigay na tiwala ni Maribel sa kanya. Pero walang epekto iyon, tuloy ang bagong buhay ni Carl, habang si Maribel, halos mabaliw na ito sa kaiisip kay Carl. Ang mga naging babae ni Carl, tinatakot, pinagbabantaan niya ng masama, sinasabihan niyang layuan si Carl sapagkat siya ang tunay na GF ni Carl at mahal siya nito. Nang malaman niyang wala na talagang pag-asang bumalik si Carl sa kanya, nagtangkang magpakamatay si Maribel, pero lahat ng means na gusto niyang gamitin sa pagpapakamatay, hindi available.
Sandali siyang lumayo, nagpunta siya ng Maynila, at nang mabalitaan niyang ikakasal na si Carl, biglang lumambot ang kanyang puso, nagpasiya siyang bumalik sa Bicol at bumili ng panregalong tela para sa dating kasintahan. Ngayon magkaibigan na silang muli at mayroon nang sariling buhay si Carl. Habang si Maribel ay patuloy na umaasang darating ang Mr Right sa kanyang buhay.
Nagpasalamat si Maribel dahil nalagpasan niyang lahat ang mga pagsubok, humingi na rin siya ng tawad sa Panginoon sa minsang pagkakaligaw ng landas.

Typical na kuwento ng buhay pag-ibig. Nataon naman sa buwan ng mga puso. Magandang ehemplo ito para don sa mga taong nababaliw sa pag-ibig. Naku, marami ang ganito sa Kuwait. Ang masama pa nga, ang mga kadalasang nababaliw dito sa pag-ibig ay yung mga taong mayroon nang pananagutan. Pananagutan dahil mayroon nang pamilya. Naalala ko tuloy ang kuwento ni Alea (sadya kong pinalitan ang pangalan upang hindi naman mapahamak yung taong sumulat sa akin), isang kababayan na nagmamalasakit. Heto ang bahagi ng kanyang liham.

Dear Kuya Ben
"Good day po, paki advice mo naman po ung friend ko kc hangang ngayon cge prin ung pkikipagrelasyon nya sa bf nya dito, last year nbuntis na pinalaglag nila, pero hindi prin siya natakot, cge prin ang relasyo nila sa isat-isa. Ang problema eh pareho silang may mga pamilya na sa Pinas. Ganito po ang sitwasyon, ..friend ng pinsan ko ung boy d2 at kasama nya sa work ako nman po ang nag pakila2 sa knila, hangang nagka-hulugan ng loob at nagging sila...ang problema kc kuya ben eh naawa ako sa mga pamilya nila, kung hindi nila tatapusin ito sa huli wasak ng pamilya nila at ako itong abot ang konsensiya, ung friend ko 2 ang anak ung boy naman po ay 3 ang anak sa Pinas. Ngyong huli nga po ung bf ng friend ko gsto naring umiwas kaso po ung friend ko naman ung gusto parin, kasi po na inlove na daw sya ng husto sa boy kasi po ay may hitsura nga, gwapo, matangkad at maputi, eh ung friend ko prin ung lge nagya2 at lumabas ska dun na po napapapunta yun. Minsan kahit walang pera ung boy sagot nya ok lang sa kanya un...please kuya ben maawa po kayo sa knila kc po alam ko every Sunday bumibili po yun ng Kuwait Times para subaybayan ung mga greetings at buhay at pag asa story nyo. Paki advice naman po".

Alea

Kitam, di ba iyan ang kadalasang nangyayari sa marami-rami na rin nating kababayan dito. Ang nakakalungkot nga, nasisira ang pamilya at hanggang sa minsan nauuwi sa kapahamakan. Bago mahuli ang lahat, ayan, si Alea, nagpapaalala sa kanyang matalik na kaibigan. Tigilan na ang kabaliwang iyan. Ang tanging mai-aadvice ko, kung hindi kayang makontrol then get out of the kitchen. Kasabihan iyan ng mga Amerikano, na pinatutungkol sa maraming sitwasyon. Puedeng sa trabaho, sa relasyon, sa buhay. If you can't stay with the heat get out of the kitchen. Kung hindi kayang kontrolin ang sarili, lumayo kayo sa isat-isa. Layuan ninyo ang isat-isa, kailangan ninyong tanggapin ang sakit ng mawala ng tuluyan ang taong minsang naging bahagi ng iyong buhay. Oo, masakit, oo, mahirap, pero iyan ang kapalit ng isang maling relasyon. Gawin ninyo iyan bago mahuli ang lahat. Si Maribel, walang nagsabi sa kanya na layuan niya si Carl, pero sadyang maagap ang Panginoon sa kanyang sitwasyon, kaya kusa na siyang lumayo. Marami ring nagmamahal kay Maribel, mga taong nagmamahal sa kanya, mga taong kapatiran niya sa pananampalatay, na patuloy siyang ipinagdarasal. Huwag kayong magagalit sa kaibigan ninyong si Alea, ginawa niya ang kanyang tungkulin sa inyo, bilang inyong kaibigan. Sa ngayon, tanging masasabi ko sa inyong dalawa, layuan ninyo ang isat-isa, bago mahuli ang lahat. Ang nagaganap sa inyo ngayon ay tawag lang iyan ng laman. Alam ninyong mali, pero nahihirapan kayong iwaksi dahil sa pareho kayong malayo sa inyong mga pamilya. Alalahanin ninyo ang pangako ng inyong kasal sa inyong mga asawa, upang muli kayong matauhan. Pahalagahan ninyo ang inyong mga anak, paano silang lalaki ng tulad ng inyong mga pangarap sa kanila, kung ngayon pa man ay unti-unti na itong nawawasak dahil sa kabaliwan ninyo. Kumilos kayo bago mahuli ang lahat! Salamat sa liham ni Maribel na naging daan upang ang liham ni Alea ay mabigyan ko ng pansin sa pitak na ito. Gayahin ninyo si Maribel, lumayo at hinayaang ang Diyos ang kumilos sa kanyang buhay.

BUHAY AT PAG-ASA

Ni Ben Garcia
Tatlong lalake sa buhay ni Maribel hindi naka-score

(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com)


Dear Kuya Ben,
Ako po si Maribel Bongulto ng Bicol, 42 years old, still single. Galing na po ako sa Singapore nag-work ako dun ng five and half years, sa Hong Kong one and half year at isa at kalahating taon na rin po ako sa Kuwait ngayon. Naging El-Shaddai member po ako noong 1992 at assistant intercessory ministry leader ako sa Singapore. Assistant Choir leader naman ako sa Hong Kong at sa chapter ng El-Shaddai sa Bicol.
Bro Ben, Gusto ko lang ishare ang aking buhay sa inyong programa. Alam kong napakaraming nagbabasa ng Buhay at Pag-asa, kaya, naglakas loob akong mag-share ng aking buhay, una, para kapulutan ng aral ng ilan sa ating mga kababayan at upang purihin ang Panginoon.
Tatlong lalaki ang dumaan sa aking buhay. Oo, nakatabi ko sila sa pagtulog, pero hindi sila nagtagumpay sa ibig nilang mangyari. Napangalagaan ko ang aking pagkababae at masasabi kong hanggang ngayon matatawag ko ang aking sariling virgin. Tawagin nating Wilmer ang unang lalaking nakatabi ko sa pagtulog. First yea high school ako noon sa Iriga City. Ipinakilala ko si Wilmer sa parents ko, pero hindi siya nagustuhan ng aking mga magulang dahil third cousin ko pa raw siya. Pero, hindi iyon naging hadlang sa pagmamahalan namin. Sa katunayan, gusto niya na akong itanan. Pero hindi ako pumayag, dahil bata pa kami noon at gusto kong tapusin ang aking pag-aaral.
1984 ako grumadyet ng HS. Si Wilmer nag-disiyong mag-punta ng Maynila para doon mag-tapos ng koleheyo at ako sa Bicol pa rin. Huminto nga lang ako ng akoy' second year college na sa Accounting dahil sa kakapusan sa pera. Mayroon akong kaklase noon sa Bicol na taga-Zambales, niyaya niya akong magpunta doon dahil marami raw siyang kilalang puede kong mapasukan doon. Isa sa binanggit niya ay ang pagkakitaan ko ang aking boses, dahil magaling po akong kumanta. Nilapitan niya ako at inofer niya sa akin ang trabaho sa isang bar sa Zambales. 35 pesos ang bawat isang kanta, limang kanta lang sa isang gabi, solve na ang problema ko sa pera at maipagpapatuloy ko ang aking pag-aaral. Yun nga lang malayo iyon kaya kelangan kong magtrabaho at kumita muna. Naging singer ako, pero ilang buwan lang nagsara ang kumpanyang pinapasukan ko, napilitan akong maging waitress. Sa bagong trabaho ko, umalis ako matapos ang ilang buwan dahil pinag-seselosan ako ng cashier namin, na noon ay pinupuntahan ng isang black American. Sa paglipat ko sa ibang Resto, nakilala ko naman si Ronie. Noong una, ayaw ko sa kanya dahil bata pa siya, bata pa rin ang isip niya. Pero ilang Linggo ang lumipas, bumigay din ako, sinagot ko siya at nagsama kami ng isang Linggo. Sa pagsasama naming iyon, lagi niyang gusto akong galawin, pero ayaw ko nga, dahil takot ako, umiiyak ako kapag gusto niyang subukan ang bagay na iyon. Kinantyawan si Ronie ng mga kasamahan niya dahil nagsasama raw kami ni hindi ako magalaw. Naaalala ko kase ang Nanay ko, lagi niyang binabanggit sa akin na mag-ingat daw ako lagi sa mga lalaki.
Umalis ako sa Zambales at nagtungo ng Maynila. Pumisan ako sa isa kong kapatid na nagtatrabaho sa pabrika, nakapagtrabaho din ako doon. Sinundan ako ni Ronie dahil nangako siya ng kasal sa akin, ang akala ko, noong sumunod siya, pakakasalan na niya ako, pero, di pa rin pala, dahil ang rason, maghahanap pa raw siya ng trabaho, at kung makatagpo na raw doon daw kami magpapakasal. Hindi ako pumayag sa halip, agad kong nabitawan ang salitang 'umalis kana, di na kita kailangan'. Umiyak si Ronie at umalis at matagal na naputol ang aming kuminikasyon.
1988 nagkaroon ako ng kapen-pal isang Amerikano sa San Diego California. Gusto niya akong magpunta doon, pero takot ako, kaya siya na lang ang nagplanong pumunta sa Pinas pero di rin siya natuloy. Marami siyang rason. 1994, nagtrabaho ako sa Singapore. Si Wilmer, muling nagpakita sa bahay namin, hinahanap ako at di pa raw niya ako nakakalimutan. Gusto niyang matuloy ang aming pagsasama. Nangako akong uuwi at magpapakasal kami. Samantalang si Ronie ganuon din, biglang nagkaroon ng kontak sa akin, mayroon na rin siyang anak, isa, pero di sila kasal at hiwalay na rin ng mga panahong iyon, gusto niyang magkatuluyan din kami. Tuloy din ang aking pakikipagsulatan sa Americano, pero tinigilan ko agad ng matanggap ko nga ang balita mula kina Wilmer at Ronnie.
Umaasa ako na isa man sa kanila ay makakatuluyan ko na, handa na rin naman ako sa bagay na iyon. Hindi na ako takot, pero pangako ko sa sarili ko, siya lang at wala ng iba. Pero di rin nag-work-out ang lahat. Noong umuwi ako galing sa Hong Kong, nakilala ko naman si Carl, siya ay kasamahan ko sa fellowship ng El-Shaddai. Preacher siya at coordinator sa aming bayan. Matipuno, gwapo, mapagkakamalan mo nga siyang Dominic Ochoa (Artista sa Pinas). Ayaw ko pa noon sa kanya, dahil parang hindi kami bagay. Biniro ko pa nga siyang di na ako virgin at marami nang nagpasasa sa aking katawan. Nagalit siya sa akin, at tinanong niya ako kung hindi ko raw ba siya mahal. Inshort nahulog ako sa kanyang kagwapuhan. Nahumaling ako sa kanya. Okay naman sa mga magulang ni Carl ang ako ang makatuluyan ng anak nila. Sa katanuyan, pumapayag na silang magtabi kami sa pagtulog dahil noong mga panahong iyon, sa bahay nila kami nagpa-practice ang choir. Gusto niya akong galawin pero hindi niya ako napilit. Nag-usap na mga magulang namin na magpapakasal kami sa civil, pero hindi iyon natuloy dahil biglang na-assign si Carl sa ibang lugar. --Itutuloy

BUHAY AT PAG-ASA

Ni Ben Garcia

Pasaway, suplada, mahilig... si Janice

(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com)

(Sagot ni Ben Garcia sa letter sender na si Janice last week)

Dear Janice,
Maligayang pagbabasa sayo, kabilang na syempre ang libu-libo nating kababayang nakaabang Linggo-Linggo sa ating palatuntunan. Kumusta na po kayong muli. Maraming salamat sa tiwala sa inyong lingcod. Isang munting paalala lang po, kung sakali't naipadala niyo na ang inyong mga liham ng medyo matagal nang panahon at hindi ko pa rin nababasa, please, paki-remind po ako sa pangalan upang mahanap ko sa bulto ng mga liham na dumarating sa akin everyday. Yung mga bagong sender hintay lang po kayo. Mayroong mga tumawag o nag-text ng pangalan, kamakailan, yung sinabihan ko na ipadalang muli, yun po kase yung hindi ko makita sa aking file. So, kung sinabihan ko po kayo na wala yung letter ninyo, hindi nangangahulugan na nawala na nga iyon, pero hindi rin po talaga maikakaila ang katotohanang minsang naliligaw ang mga snail mail. Dahil unang-una, baka iba ang ang PO Box number na nagamit ninyo. Kaya, kung nagpadala po kayo ng liham at hindi pa rin nababasa, may-ilang buwan na--baka, iba po ang mailing address ang nagamit niyo, isang number lang ang mawala, maaring babagsak iyan sa ibang mailbox. So paki-double check ano po, para makarating talaga sa dapat puntahan. Mayroon kaseng tumawag sa akin last week at nagtatanong kung kelan ko ba raw mababasa ang liham niya, eh last month pa raw iyon ng 2004, uwi na raw siya by March ng 2007... please, baka hindi po talaga nakarating iyan sa PO Box number naming, dahil hindi ko nakita pangalan mo. Kaya, paalala na rin po sa mga nagpapadala ng liham, please double check the mailing address. Maraming Salamat po!
Si Janice na letter sender natin last week ay nayroong asawa. Pero, hiniwalayan niya asawa dahil sa umanoy irresponsible ito at minsan nang nakinig sa bintang ng kanyang ate, na mahilig daw mang-himasok sa kanyang personal na buhay. Pero, nakilala naman ni Janice si Mark ang taong ayon sa kanya ay nagbigay ng kulay sa kanyang buhay. Pero maging si Mark ay minsan ding nakinig sa tsismis ng ate niya. At yung ipinagbuntis niya noon ay ipina-abort nila dahil di raw maniwala si Mark kung kanya iyon.
Isa pa, may-pinuprotektahang pamilya si Mark. Kaya hindi siya (Janice) puedeng manganak. Pumayag siyang ilaglag ang bata, pero, tuloy pa rin ang kabaliwan niya sa lalaki, in fact, balak niya na sa kanyang pag-babalik sa Pinas bibigyan niya na raw ng anak si Mark.
Nagtatanong ngayon si Janice kung ano ang kanyang gagawin? Dapat niya raw bang sundin ang tibok ng kanyang puso? Ang maikling buod na iyan ay sa kapakanan ng mga hindi pa nakabasa ng kuwento. Sa mga kabayang gustong basahin ng buo ang kuwento ni Janice, available pa rin po iyan sa aking blogsite anytime, ang address ay nasa itaas ng column na ito.
Bueno Janice, kung kapatid mo ako, baka tulad din ako ng ate mo. Sobra ang pagmamalasakit sayo ng ate mo, maski papaano, pero ikaw, ang turing mo sa kanya, halimaw at paki-alamera.. Siya ang ginawa ng Diyos na iyong konsensiya, pero, papaano mo nga naman pakikinggan ang iyong konsensiya, eh hindi mo na marinig, dahil isinarado mo na ang iyong puso sa kanya. Isa na siyang kaaway at hindi na siya puedeng magsalita ng mabuti, pabor sayo. Set na kase ang mind mo sa ganyang pag-iisip, kaya, kahit na anong marinig mo mula sa ate mo, basura iyon at hindi maganda sayo.
Pero matanong lang kita, ang ate mo ba ay tulad sayo Janice, or I mean, hindi ba matuwid ang kanyang pamumuhay? Nanlalake ba siya? Nang-abort ba siya ng anak para sa kaligayahan ng lalaki niya? Wala kang ikinuwento, maliban sa puot na nararamdaman mo dahil sa pakikialam niya sa buhay mo.
Masakit ano, pero iyan ang katotohanan, pero sa akin, inisip ko, okay lang iyang sinabi ko sayo, total naman, noong ipinagkatiwala mo ang kuwento ng iyong buhay sa akin, ipinalagay kong handa ka sa sasabihin ko. Kaya, masakit man ang babanggitin ko, no choice ka ngayon kundi ang tangapin iyan. Tinatanong mo ako, kung susundin mo ba ang tibok ng iyong puso? Tanong ang gusto kong isagot sayo, makakatulog ka ba ng mahimbing sa gabi, kung ang mga anak ng kinakalantaran mong lalaki (excuse po) ay mawawasak ang pamilya dahil sayo. Tama na ang kabaliwang iyan, Janice. Tulad ng sinabi mo, may-asawang tao si Mark, mayroong mga anak, mahabag ka sa kanila, kung ipagpapatuloy mo ang pakikipag-relasyon sa kanya, dalawa lang ang puedeng mangyari. Mawawasak ang pamilya ni Mark at hindi ko alam kung hanggang kailan si Mark magiging maligaya sa piling mo. Ang katotohanan nga niyan, minsan kang bumigay sa kahilingan ni Mark (na ilaglag ang bata), iyan ay patunay na hindi siya handang panagutan ka o ipaglaban ka hanggang sa dulo ng walang hanggan. So sino ang lugi pagdating ng araw? Ibang kaligayahan lang o panumandaliang kaligayahan lang ang gusto sayo ni Mark.
Tama na ang minsan kang nagkamali, tama na iyon! Harapin mo ang sarili mo ngayon, tanungin mo kung ano ba ang magagawa mo upang tuluyan mo siyang makalimutan.

BUHAY AT PAG-ASA

Ni Ben Garcia

Pasaway, suplada, mahilig... si Janice

(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com)



Dear Kuya Ben,
Greetings! Idagdag mo na ako sa mga listahan ng mga taong sobra ang pag-hanga sa programa mo. Wala naman akong hilig noon magbasa ng mga babasahing tulad nito, di mo man paniwalaan, parang may-nagbulong sa akin na bumili ako ng Kuwait Times isang Lingo, at nabasa ko nga ang iyong column noon mismo at doon nagsimula ang every Sunday ko na pag-aabang ng Filipino Panorama. Magpapasalamat naman ako kung isa sa mga araw na darating ako na ang mapipili mong sulat para mai-feature sayong sikat na Buhay at Pag-asa.
Tawagin mo akong Janice. Umabot din ako ng college pero di natapos dahil sa hirap ng buhay. Pasaway daw, supladita, pala-barkada at lalakero ang tawag ng marami sa akin. Pero kahit ganun man, alam kong mahal ako ng mga magulang at mga kapatid ko. Pang-anim ako sa magkakapatid.
Noong 2002 naipasok ako sa malaking kumpanya sa Eden Toril Davao City, dahil na rin sa tulong ng kapatid kong babae. Siya ang pinaka-ayaw ko sa lahat kong kapatid, kase, lagi siyang may-comment laban sa akin, nag-aaway kami lagi. Ang mama ko naman walang sawang nagpapaalala na magkapatid kami at kahit na anong mangyari, kapatid ko pa rin siya at hindi dapat kami parang aso't pusa.
Taong 2003, nagkaroon ako ng asawa, magulo ang pag-sasama namin, di kami magkasundo sa lahat ng bagay. Kasabay pa noon ang paninira ng ate ko na lalong nagpalala sa sitwasyon. Naghiwalay kami ng walang anak, wala kaming kumunikasyon hanggang sa ngayon. Balita ko mayroon ng ibang asawa.
Taong 2005, nakilala ko si Mark, bilis ng pang-yayari, dahil lang sa isang halik, naging mag-on kami. Sa kanya ko nakita ang lahat ng pagkukulang ng asawa ko, minahal ko siya ng labis, para ngang mamamatay ako kung wala siya sa tabi ko. Sa pagmamahal ko sa kanya, natuto akong lumaban sa magulang ko, na hindi nila inaasahan sa akin.
May-asawa at anak si Mark, Kuya Ben, pero ewan ko kung bakit ako nababaliw sa kanya. Mabait kase siya, ibang magmahal, nauunawaan sa lahat ng bagay, kaya nga nahumaling ako sa kanya.
Nagbunga ang kabaliwan ko sa kanya. Hindi pa alam ni Mark na buntis ako, syempre umeksena na naman ang ate ko, at sya pa mismo ang nagsabi kay Mark na buntis ako, pero, sinabihan niya si Mark na mag-ingat daw, dahil baka, hindi daw sa kanya ang dinadala ko. e, marami daw akong BF. Galit-na-galit ako sa ate ko, pero di ko siya magawang tuluyang burahin sa listahan ng mga kapatid ko. Ang resulta ng tsismis, inilaglag namin ang bata, una dahil sa ayaw maniwala ni Mark na kanya iyon at pangalawa dahil ayaw niyang maiskandalo ang kanyang pamilya.
Kumakalat na naman ang tsismis na ako raw ay barayang babae, pakana na naman iyon ng ate ko. Nagpapabayad daw ako ng 100 pesos--isang gabi, tapos kapag-nabuntis, ilalaglag ko raw ang bata. Ang sakit, kuya pero binabali-wala ko lang iyon.
Umalis na ako sa dati kong trabaho, at nalipat ako bilang counter supervisor sa isang malaking supermarket. Sa pag-ta-trabaho ko, takbuhan ko pa rin si Mark, siya ang aking hingahan ng sama ng loob. Pero abot din ang konsensiya ko sa pag-pa-pa-abort namin sa anak ko, hindi rin ako patulugin ng konsensiya sa tuwing naaalala ko ang asawa ni Mark. Iyan ang mga dahilan kung bakit ako umalis ng Pilipinas.
Mahal na mahal ko po si Mark, at bawat araw, nadagragdagan pa ito. Sa katunayan, mayroon na kaming plano, na mag-sasama ulit kami, sa pagbabalik ko. Malaki ang tiwala ko sa kanya at handa akong muling bigyan siya ng anak at nangangako naman si Mark na hindi na siya muling magpapadala sa ate ko. Bumili na rin siya ng bagong motor, prodkto iyon ng pinaghirapan ko sa Kuwait. Aminado akong nagbago ang buhay ko dahil sa kanya.
Ano po ang dapat kong gawin. Susundin ko po ba ang tibok ng aking puso?

Gumagalang at Nagpapasalamat
Janice

Abangan ang sagot sa susunod na Linggo sa Buhay at Pag-asa. Maraming salamat sa tiwala Ms Janice.

BUHAY AT PAG-ASA

Ni Ben Garcia

Kasakiman at inggit tumapos sa buhay ng tatay ni Rochana

(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com)


Para Sayo Rochana,
Salamat ng marami sa iyong liham. Maganda ang buhay kasaysayan mo at maraming pagsubok ang kanyang kinaharap bago sa kanyang kalagayan ngayon. Namatay ng maaga ang Tatay ni Rochana dahil umano sa kulam. Uminog naman ng patas ang mundo at nalagpasan ni Rochana ang mga pagsubok. Nakatulong ang pangingibang bansa niya lalo't dumating ang extra-ordinary circumstance na kanyang kinaharap sa Kuwait, kung saan nakakuha siya ng malaki-laki ring halaga bilang compensation noong abutan siya ng gyera noon dito. Naipatayo ni Rocaha ang kanyang bahay, natulungan ang mga kapatid at mayroon pa siyang naipong pera sa bangko.

By July ng taong ito, balak na ni Rochanang umuwi sa Pilipinas for good. Mag-aasawa na raw po siya. Ito ang kanyang concern, iimbitahin ba raw niya sa kasal ang auntie niya at asawa nito na siya nilang pinaniniwalaan nagkulam sa kanilang mahal na ama. Base sa kanayang kuwento ang kamag-anak nilang ito ay naghihirap na sa ngayon. Papaano raw ba haharapin ni Rochana ang katotohanang ito sa kanilang buhay?
Bueno, Rochana, gaano niyo (mo) ba napatunayan na ang Tito mo nga ang salarin sa pagkamatay ng iyong ama? Ang sabi mo sa liham, dinala niyo pa ang iyong ama sa ospital, tumagal pa ng ilang buwan. Siguro ko naman mayroong medical explanation ang mga doctor sa pagkamatay ng iyong ama, dapat mas-pinaniwalaan niyo iyon kesa sa sabi-sabi ng ilan dahil mas-mayroong pinagbabasehan ang mga doctor.
Habang hindi ko rin naman inaalis ang posibilidad na puede ngang kumilos ang diyablo sa ganyang paraan, pero sa parte ng kamag-anak niyo, bakit naman gagawin nila iyon? Dahil ba sa ingit, dahil ba sa kasakiman, tulad ng sinabi mo? Hindi natin alam iyan. Pero ang masasabi ko lang ang gawaing ganyan ay udyok ng masamang espiritu at wala iyang puwang sa mga anak ng Diyos. Kung malaki ang iyong paniniwala sa Panginoon, walang sinuman ang puedeng makasakit at makadaig sa kapangyarihan ng Diyos. Naniniwala ako Rochana, na anuman ang dahilan ng pagkamatay ng iyong ama, mayroong plano ang Diyos, na mas-higit sa ating mga plano, na mas-higit sa ating pinaniniwalaang maganap. Ganyan ang kadakilaan ng Diyos. Kung kaya nga hindi masamang muli ninyong iabot ang inyong mga kamay sa mga taong naging tinik, umapi at pabigat sa inyo noon. Ganyan actually ang gustong ituro sa inyo ng Diyos sa pangyayaring naganap sa inyong pamilya. Ang matuto kayong magpatawad, ang matuto kayong ibaon sa limot ang masamang bangungot ng nakaraan at harapin ang pagbabagong naganap sa inyong buhay.
Matagal nang nangyari iyon, siguro, oras na rin marahil upang harapin ninyo sila ng maayos, igawad ang pagpapatawad at pakinggan sila. Ang problema sa atin, mas-gusto nating naririnig ang pabor sa atin, ang palagay nating acceptable sa atin, pero yung estorya ng kabila, patuloy nating ini-isnab at ayaw nating paniwalaan. Matuto rin tayong makinig sa sasabihin ng iba.

Maraming salamat Ms Rochana Apilar Apolinar sa liham na masyado nang delay bago ko nabigyang pansin sa Buhay at Pag-asa. Good luck sa iyong bagong haharaping buhay, bilang Ms Joey. Hangad ko ang tagumapy ng inyong pagsasama. Ben Garcia po nagsasabing habang may-buhay, patuloy na iikot ang gulong ng pag-asa. Maraming salamat po!

BUHAY AT PAG-ASA

Ni Ben Garcia

Kasakiman at inggit tumapos sa buhay ng tatay ni Rochana

(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com )


Dear Kuya Ben,
First of all I would like to greet you hello sampo ng iyong mga kasamahan sa Filipino Panorama at lahat ng iyong mga taga-subaybay sa nag-iisa at walang katapat na programang 'Buhay at Pag-asa'. Masugid ninyo akong tagapakinig noon sa Radyo Pinoy. Ako nga pala si Rochana Apolinar ng Tampakan South Cotabato. Kasakiman at pagka-ingit ang tumapos sa buhay ng Tatay ko. Taong 1985 ng mamatay siya. Tandang tanda ko pa, biglang-bigla ang kanyang pagkamatay. Sumakit lang ang tiyan, itinakbo namin sa ospital at makalipas ang ilang buwan, namatay siya. Ang dahilan daw po kinulam ng asawa ng autie ko, dahil sa inggit dahil medyo nakakaangat kase kami sa buhay.
Masakit para sa akin ang napaka-agang pagpanaw ng Tatay ko. Hindi pa natikman ng mga kapatid ko ang pagmamahal ng Tatay ko dahil napakamura pa nilang edad. Noon kaseng mamatay ang father ko, tatlo kaming nag-aaral sa high school. Just imagine kung paanong paghihirap ang susuungin naming magkakapatid makatapos lang kami sa pag-aaral. Noong namalan ng Kuya ko ang dahilan ng pagkamatay ng Tatay, pumasok siya sa New People Army (NPA), para makuha ang hustisya sa pagkamatay ni Itay.
Nung gusto na niyang gawin ang kanyang pakay, hindi siya pinayagan ng kanyang kumander para patayin ang Tito naming. Hindi raw iyon sagot sa problema namin. Nang malaman ng Kuya na hindi naman pala puedeng maghiganti, nagpaalam siya sa commander at pinayagan naman siya. Inaalala kase ng Kuya ang kalagayan ng Nanay ko. Nagparamdam naman sa amin ang auntie namin, (asawa ng mangkukulam) in fact naawa sa kalagayan namin at kinuha niya ang mga bata ko pang mga kapatid para pag-aralin daw, mahirap man para sa amin, pumayag din kami. Pero ginawa lang pala nilang katulong ang mga maliliit ko pang mga kapatid. Kaya, binawi na lang namin sila. Sa bayan, nangupahan kami para ituloy ang aming pag-aaral sa tulong ng Kuya na noon ay balik sa gawain na noon ay dating trabaho ng Tatay.
Yung isa naming kamag-anak na teacher, siya ang nag-inganyo sa akin na mangibang bansa.
Dumating ako sa Kuwait noong 1989. Pero minalas naman dahil August 1990, nilusob ng mga Iraqis ang Kuwait, dahilan para maaga akong makauwi ng Pilipinas noong October 1990. Stay ako sa Pinas ng konteng panahaon, at nang mabalitaan kong tahimik na ang Kuwait, muli akong nag-apply. Sa aking pagbabalik, napunta naman ako sa among mababait. Mag-16 years na po ako sa amo ko ngayong 2006. Umuuwi ako sa Pinas every four years, nakabili na rin ako ng lupa, na pinagpatayuan ko ng aming bahay. October 15, 2000 nakatanggap ako ng war claim na ipinadala ko naman sa aking mga magulang. Umabot iyon sa halagang 100,000 pesos, nakatulong iyon sa pagpapagawa ng aming bahay. After a year, muli akong nakatanggap ng 75,000 pesos, kaugnay pa rin sa war claim ko noon. Itinabi ko na iyon at dinadgadagan ko na lang kung mayroon akong natitira sa suwedo sa buwan buwan. Yung mga kapatid ko nakatapos ng lahat sa pag-aaral at mayroon na rin silang kanya-kanyang buhay. Yung isa kong kapatid mag-aalahas na ngayon at kumikita rin ng malaki sa kanyang negosyo. Gumanda ang buhay namin sa kabila ng pang-aapi sa amin ng aming kamag-anak. Balita ko nga ngayon, masyado na raw naghihirap sa buhay ang tumapos sa buhay ng aking ama.
Kuya Ben, sa ngayon mayroon akong boyfriend sa Pinas, naghihintay siya sa aking pag-uwi doon, balak kong mag-for-good na by July 2007. Maaaring mag-asawa na rin ako, by that time, pero heto, naguguluhan ako, iimbitahan ko ba ang kamag-anak namin na suspect sa pagpatay sa Tatay ko. Patawarin na ba namin sila sa ginawa nila sa father ko?

Gumagalang at Nagpapasalamat,
Rochana Apilar Apolinar


(Abangan ang sagot sa susunod na labas ng Buhay at Pag-asa sa Linggo. Gusto ring magpahabol ng pagbati si Rochana sa kanyang mga kaibigan dito sa Kuwait tulad nina Vicky, Maricar at Josie at sa kanyang one and only husband to be, Joey. A million thanks din daw po to her kind-hearted sponsor in Kuwait. Maraming salamat sayong liham Rochana, watch out sa next issue!)

BUHAY AT PAG-ASA
Ni Ben Garcia

Anne ipinag-palit ang boyfriend sa pamilya

(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com )
[Sagot ko po ito sa nakalipas na episode ng Buhay at Pag-asa. Lumabas po sana ito last week, pero dahil sa pinagbigyan natin ang Kumustahan 2006, ngayon lamang ito lumabas, Anne. Salamat sa inyong pang-unawa. Kung gusto niyong balikan ang kanyang kuwento, mababasa po niyo iyan sa aking blogsite, maraming salamat po!]

Dear Anne,
Ibabalik ko ang iyong mga katanungan, una, kailangan ba daw talagang magsakripisyo si Anne para sa kanyang pamilya? Kailangan bang akuin niya ang responsibilidad upang mabuhay sila? Gusto ko ikaw ang sumagot sa mga katanungang iyan, pero ito lang ang masasabi ko, sa pamilyang Pilipino, typical sa ang tumulong sa magulang at mga kapatid. Hindi po iyan masama at sa katunayan, totoo naman ang kasabihang mas-mapalad ang nagbibigay kesa binibigyan. Ibig sabihin kase niyan, masuerte kang tao dahil ikaw ay nagtatrabaho, kumikita ng pera at mayroon ka pang naibabahagi sa iba. Isipin mo na lang kung ikaw ang nasa kalagayan ng mga walang trabaho, ng mga walang kinikita, ng mga nililipasan ng gutom dahil walang makain o pambili ng pagkain, hindi ba mas-masuerte ka sa kanila. Kaya ang pag-bibigay ay ginawa iyan ng Diyos upang matuto ang mayroon na ibahagi sa iba ang grasyang tinatanggap nila. Hindi ko naman sinasabi up to the extent na hanggang sa mawalan ka na rin. Alam mo ang kapasidad mo at kung hanggang magkano ang maibibigay mo. Kung susundin ang batas sa pagtataguyod ng pamilya, ang katotohanan po niyan ay hindi responsibilidad ng mga anak ang buhayin ang magulang o mga kapatid, kundi the other way around dapat, pero, di kaila sa atin sa Pilipinas, na hindi kadalasang ganito ang sitwasyon, madalas, kesa hindi, tinutulungan ng mga anak ang magulang upang maiangat ang kanilang economic status. Muli kong babanggitin, hindi po iyan masama, bagkos nadedevelop nga diyan ng lubusan ang (loyalty) at napapangalagaan ang dangal (legacy) ng pangalan ng pamilyang iyong kinabibilangan.
Hindi lamang po ako sang-ayon sa mga magulang at kapatid na inaasahan na lamang ang kita ni anak (Kuya at Ate) mula sa ibang bansa. Marami akong naririnig na kuwento, habang dugo at pawis ang puhunan ng ating mga kababayang ito sa ibang bansa, kumita lamang ng pera, nariyan sina Kuya, Ate, Tatay, Nanay o maging asawa, ayun, nilulustay sa walang kapararakan ang pera. Nauubos sa sugal, inom, babae, at kung anupang bisyo, habang ikaw ay nagpapakahirap dito. Kung ganyan ang sitwasyon, huwag niyo na pong pag-aksayahan pa ng panahon para maipadala sa kanila ang iyong kinikita, hindi nila deserve ang inyong tulong. Isa pang punto, maka-Diyos, pero di gaanong nabibigyan ng pansin at nadedevelop sa pamilyang Pilipino, yung magtabi ng ikasampo mula sa ating kinikita para ibigay o ihandog sa mga gawaing maykaugnayan sa pagpapalago ng pangrelihiyong usapin, anuman ang relihiyong iyong kinabibilangan. Iyan ay bahagi ng ating gampanin bilang mga anak ng Diyos, lahat tayo, tungkulin natin na tumulong sa kapwa na ibigay ang nararapat para sa kanila.

Anne matuto kang mag-budget ng pera, mas-makabubuti pa ring mayroon kang natitira sayong bulsa, dahil iyan ang tama, hindi dahil sa mayroong mga emergencies na di natin inaasahan, pero dahil sa iyan ang matuwid at makakatulong sayo balang araw. Anne, huwag mo na ring isiping nagkamali ka ng iyong disisyon, ilagay mo sa isip mo na tama ang iyong naging pasiya na makipagsapalaran sa ibang bansa. Nasa state of mind ang kabiguan at tagumpay, maraming nagsasabi na totoo iyan, kasama na ako diyan, kung iniisip mong bigo ka, bigo ka nga, kung iniisip mong successful ka, you are successful indeed! Maging positibo ka sa lahat ng ginagawa mo, buhayin mo ang sense of fulfilment sa sarili mo, at matuto ka ring kumilos sa sarili mong paa, hindi dahil sa boyfriend mo, di dahil sa magulang mo, di dahil sa panganailangan ng pamilya mo, kundi dahil kailangan mong kumilos upang maging matagumpay ka sayong sarili. Graduate ka tulad ng binaggit mo sayong liham, kung masaya ka sa ginagawa mo ngayon, maliit o malaki man ang iyong kita, ipagpatuloy mo, pero, kung wala kang nararating at hindi ka umuunlad, mag-isip ka, baka, hindi pa iyan ang para sayo at buhay mo. Baka marami pang naghihintay na oportunidad para sayo sa ibang field. Tungkol sa boyfriend na iniwan mo kapalit ng pagmamahal mo sayong mga magulang at kapatid, hindi masama iyan, unless, na nasa ibang level na ang pagmamahalan ninyo noon, kung masyado na kayong committed sa isat-isa at alam mong maaapektuhan na ang trabaho mo, kung wala siya sa tabi mo, pero hindi pa naman umabot sa level na iyon, hindi ba? So sa tingin ko naman makakapaghintay pa siya. Maging honest kayo sa isat-isa, ituloy ninyo ang kumunikasyon, susi po iyan sa matatag na relasyon, naghihiwalay ang mag-karelasyon, kung walang malinaw na usapang nabubuo. Goodluck sayo Anne, alam kong kayang-kaya mo ang pag-harap sa mga hamon ng buhay! --Ben Garcia, nagpapaalalang habang may-buhay, mayroong pag-asa!

BUHAY AT PAG-ASA

Ni Ben Garcia

Anne ipinag-palit ang boyfriend sa pamilya

(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com )

Dear Kuya Ben,
Have a nice day to you and all the staff of Filipino Panorama especially sa Buhay at Pag asa. First gusto kong i-congratulate ka dahil sa sobrang sikat at tagumpay ng inyong programa. Naing-ganyo din po akong sumulat dahil sa unique at galing ng mga payo mo at sagot sayong mga sender. Isa na ako sa mga bago na masugid mong taga subaybay ng inyong progarama ang Buhay at Pagasa. Isa rin po ako sa libu-libu mong tagasubaybay na nag-nanais na mailathala at mabigyan ng magandang payo mula sayo.
Kuya Ben, b-4 ko madiskobre ang programa ninyo, may nakapagsabi sa akin na Pinay na matagal na dito na bumili daw ako ng Kuwait Times kase mayroon daw mababasang mga balitang Pinas doon, Lingo iyon, kaya bumili ako, nabasa ko nga ang column mo sa Filipino Panaorama. Masyado akong na-excite, ang buong akala ko nga everyday, kaya, continues ang bili ko ng Kuwait Times nun, na-disapoint ako dahil ilang araw na akong bumibili, wala akong nababasang kuwento tungkol sa buhay, tumigil akong bumili, Lingo ulit---at muli na naman akong bumili ng Lunes, Martes, Mierkules, Huwebes, wala pa rin akong nababasang column mo, mayroon, under your name, pero miss ko yung tulad ng nabasa ko noong Lingo, kaya bumalik ako sa pagbili ng Lingo. Doon ko lang nalaman na every Sunday lang pala ang iyong programa. So okay na rin, di gaanong magastos, honestly masaya ang feelings pag-nakakabasa ako ng kwento ng buhay ng ating mga kababayan, ang iba kase sa mga nababasa ko, talagang nakakarelate ako sa kanilang kuwento ng buhay. Sa ngayon, ito na rin siguro ang tamang panahon para ishare ko rin ang aking kuwento. Umaasa ako na sana'y isa ang sulat ko sa mapili mo at mailathala sa sikat mong Filipino Panorama.

To start my story, tawagin mo nalang ako sa pangalang Anne ng South Cotabato. Mahirap ang buhay sa Mindanao Kuya Ben, kahit na sabihin pang college graduate ka, na tulad ko, isa din ako sa libu-libung anak mahirap ng Mindanao na nakapagtapos ng kolehiyo pero walang trabaho. 26 years old na po ako anim kaming magkakapatid pang lima ako. Sanay ako sa hirap ng buhay Kuya Ben, ewan kung bakit sa anim na magkakaptid, ako ang medyo nakadama ng sobrang paghihirap at sakripisyo para sa pamilya. Working student ako noong high school, kumpara sa iba kong mga kapatid na pinag-aral ng aking mga magulang. Yun nga lang yung mga kapatid ko, di nila sineryuso ang kanilang pag-aaral. 20 years old na ako ng maka-graduate ng high school, dahil sa tatlong taong sunod-sunod ang hinto ko dahil sa walang pang-gastos, pero nagsumikap ako upang makatapos, ibang tao ang nagpaaral sa akin until na makagraduate ako. Masamang-masama ang loob ko dahil ni isa man lang sa kapamilya ko walang dumalo--in short nainggit ako sa mga kapatid ko dahil noong time na sila ang nag-aaral lahat ng suporta ng mga magulang ko ibinibigay nila. When I was in college, parents ko na ang nagpa-aral sa akin, pre-stage scholar din naman ako kaya half lang ang binabayaran ng magulang ko sa school.
Nang naka graduate na ako, syemre hanap agad ng trabaho nakapasok ako sa isang department store bilang saleslady doon sa lugar namin, di rin kasi ako maka apply ng trabaho na may kaugnayan sa kurso ko kasi nga di ko pa nakuha ang mga papers ko sa school dahil may balance pa ako. Ang sweldo ko kulang pa para ipambayad sa balance ko sa school.
During my college days syempre nagkaroon din ako ng mga boyfriends para at least hindi boring ang buhay, pero di ko pa seryoso noong time na yon kasi nga takot akong maging seryoso at mauwi sa pag aasawa tapos maghirap lang din ang buhay namin. Nakipag-boyfriend lang talaga ako for the sake lang na may matawag na boyfriend, seryoso man siya o hindi. Pinakikiharapan naman sila ng mga magulang ko, kung may-dala at medyo mayaman, okay sila sa magulang ko, pero kung wala at mahirap lang ang manliligaw sa akin, pinapauwi agad ng Tatay at Nanay. Nakakahiya man, pero iyan ang ugali ng magulang ko.
Until na lay-off ako sa pinapasukan kong department store, tambay na naman at kung saan-saan nakakarating para iwas lamun sa bahay, obligado kase akong maghanap ng trabaho dahil nga sa may natapos na kurso. Ayaw ko ring makarinig ng salita na mayroong patama, puede naman kase ako deretsahin, kung ayaw nila sa akin.
Noong time na naka-tambay ako, kinumbinse ako ng mga parents ko na magtrabaho sa Brunei, dahil malaki raw ang kita dun. Ibinenta ng parents ko ang baka para mayroong pang-placement. Pero kulang sa kailangang 20,000 pesos na placement. Nag-apply ako muli sa iba company, natanggap agad ako at nakapagsimula ng trabaho, pero ang kinikita ko at yung pinagbilhan ng baka, unti-unti nang nauubos dahil na rin sa gastos sa bahay at maging ang iba kong mga kapatid na may-asawa na sa bahay pa rin lagi umaasa ng pang-araw-araw. Kaya, di rin ako nakaalis papuntang Brunei.
Sa pinapasukan kong trabaho, doon ko nakilala ang lalaking sobra kong minahal, tawagin na lang natin siyang JC. Isa siyang driver, naging seryoso ang relasyon namin at ibinigay ko ang lahat sa kanya ng walang pag-aalinlangan. Di siya type ng parents ko dahil tulad ko ring mahirap. Pero nalaman ng kompanyang pinapasukan ko ang relasyon namin ni JC, kaya, tinanggal ako sa trabaho, si JC, hindi dahil, mas-nauna siya sa akin. So balik tambay na naman ako, oo ngat nagkikita at tuloy pa rin ang relasyon namin, pero mahirap talaga ang walang trabaho, dahil umaasa rin sa akin ang lahat. Kaya nag-apply ako sa Kuwait, mabilis dahil mayroong tumulong sa akin. Inilihim ko iyon kay JC dahil alam kong ayaw niyang mangibang bansa ako, iyon din daw kase ang pinag-ugatan ng pakikipaghiwalay niya sa dati niyang girlfriend na nagpumilit mangibang bansa. Atubili akong ipagtapat sa kanya, pero napilitan din ako, naunawaan niya naman. Noong umalis ako Feb 2006 sa Pilipinas, para akong batang umiiyak, kausap ko ang boyfriend ko sa telepono, gusto kong umatras, gusto kong bumalik sa amin at huwag na lang ituloy ang pag-aabroad, pero inisip ko rin kase ang pamilya ko, ang mga magulang ko, kung kaya, ipinagpalit ko ang sarili kong kaligayahan para sa kanila. Tuloy ang aming long-distance relationship, si JC, patuloy na inilalapit ang sarili sa pamilya ko, buo ang pag-asa kong magiging kami, isang araw. Mag-iisang taon na ako sa Feb sa Kuwait, going strong naman ang aming relasyon, pero naroon ang aking pangamba na baka, hindi makapaghintay si JC, baka-magsawa, baka isiping makakuha ako ng iba dito, pero alam ng Diyos kung gaano ko siya kamahal. Hangad ko lang na magkatuluyan kami, na mahintay niya ako, hanggang sa aking pagbabalik.
Ito lang ang katanungan na gusto kong mabigyan mo ng linaw. Kailangan ba talagang magsakripisyo ako para sa pamilya? Kailangan bang akuin ko ang responsibilidad upang mabuhay sila? Ang buwan buwan kong suweldo, ipinadadala ko sa Pilipinas, walang natitira para sa akin, pero, sabi nila sa akin, hindi pa raw sapat? Buong buhay ko sa Kuwait, inisip kong nagkamali ako ng disisyon na lisanin ang Pilipinas. Sana ang liham kong ito ay maging daan sa ikagagaan ng loob ko, payuhan mo ako Kuya Ben.

Gumagalang at Nagpapasalamat
Anne ng South Cotabato.

Abangan ang aking sagot sa susunod na Lingo.

BUHAY AT PAG-ASA

Ni Ben Garcia

Bangungot sa tanghaling tapat, multo sa pagkatao ni Gemini.
(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com )
Dear Kuya Ben,
Good day to all the readers of Buhay at Pag-asa especially to you Kuya . Isa rin po ako sa mga taong sobra sobra ang paghanga sayong programa. Nung narinig ko ang Kuwait Times hindi pa ako gaanong nagka-interest hanggang sa bumili ako ng Lingo at mabasa ko ang Filipino Panorama.
Touch ako sa nabasa kong payo mo sa mga sumusulat sayo, kaya sa madaling salita, na-addict ako sa pagbabasa ng Filipino Panorama. Estorya ng mga kababayan natin ang lagi kong inaabangan sa portion mong ito. Talagang pamagat pa lang mayroon nang pag-asa, kaya heto ako, sumulat sayo upang tulad nila ay magkaroon ng pag-asa.
Sana huwag niyo po akong bibiguin sa sulat kong ito. Itago mo ako sa pangalang Gemini Girl, pinanganak noong June 10, 1984. Twenty two years old pa lang po ako ngayon. Siyam kaming magkakapatid.
Laki akong inaaabuso ng aking Kuya. Maliit pa lang ako noon, tandang-tanda ko pa lagi kaming iniiwan ng Nanay at Tatay sa bahay, kasama ng aking Kuya. Habang ang iba ko pang mga kapatid ay nasa Lola naman namamalagi. Saka lang babalik sa bahay ang mga magulang ko kung gabi na. Sa tanghaling tapat nagaganap ang bangungut na hanggang ngayon ay patuloy pa ring nagmumulto sa aking pagkatao. Pinakatago-tago ko ang lihim na ngayon ko lang ibubunyag. Hindi ito alam ng mga magulang ko at maging ng isa man sa mga kapatid ko. Wala na rin akong balak pang ipaalam sa kanila. May-tiwala ako sayong palatuntunan, kaya sayo ko lamang ito binuksan.
Nakakahiya man sabihin, pero sana maunawaaan ng mga mambabasa kong bakit ko kelangan iopen ito sayo. Grade one pa lang po ako ng magsimulang gamitin ako ng aking Kuya. Nagagawa po iyan ng Kuya ko dahil wala nga sa bahay ang mga kapatid at magulang ko, kami lang dalawa lagi sa bahay.
Araw-araw po akong pinagsasamantalahan, wala po akong magawa kahit magmakaawa ako sa kanya hindi siya makinig. Mayroon pang pagkakataon na inabutan kami ng isa nyang barkada, at dalawa silang nagsamantala sa akin.
Matapos nilang gawin iyon, madalas na nila akong pagsamantalahan. At tinatakot nila ako na hwag daw pong magsusumbong sa kahit na sino. Kuya gusto ko man pong sabihin sa aking mga magulang ang nangyayari kapag wala sila, nangingibabaw po ang takot, kaya di ko rin masabi sa kanila. Minsan inaabutan nila akong umiiyak, di ko parin nasabi sa kanila ang dahilan. Takot po talaga ang naghahari sa akin kung bakit naitago ko po ito sa mahabang panahon. Nasa ika-limang baitang na ako sa elementarya ng magpasiya ang aking Kuya na magtrabaho sa ibang lugar. Ang sarap ng pakiramdam kase sa wakas, wala na ring hayop sa bahay. Iba talaga ang naramdaman kong kalayaan ng mawala sa bahay ang kinasusuklaman kong kuya. Ilang buwan lang ang nakalipas nabalitaan naming nadisgrasya siya. Pinuntahan agad ng mga magulang ko ang pinangyarihan, pero hindi na nila naabutang buhay ang kuya. Nalunod daw po ito at tatlong oras muna ang lumipas bago natagpuan ang kanyang bangkay. Nang malaman ko iyon lihim akong natuwa. Umiiyak ang mga magulang at mga kapatid ko sa pagkamatay niya, pero ako, walang lumabas na gapatak mang luha.
95-96 ng grumadweyt ako sa elementarya. Nasa listahan ako ng mga honour students. Proud ang mga magulang ko sa akin dahil talagang nagsumikap ako upang maipasa kong lahat ang mga subjects. Sa Crossing Bayabas National High School ako nag aral ng secondarya. First year HS pa lang ako, tumanggap na ako ng bf, kaya lang MWF lang ang pasok nya kasi back-subjects lang ang pinapasukan. Pero laging nakaasa sa akin, ako lahat ang gumagawa ng assignments nya. Minsan pa nga may nagsabi sa akin na kaya nga lang naman daw ako niligawan e para nga may-gumawa ng homework niya. Syempre nasaktan ako, pero hinayaan ko lang total naman, hindi mahirap sa akin ang ginagawa kong iyon para sa kanya. Makalipas ang ilang buwan, nagkaroon ako ng maraming barkada. Doon na ako natutong pasukin ang masasamang bisyo, tulad ng paninigarilyo, nahilig na rin ako sa mga lalaki.
Nagkaroon ako ng maraming boyfriend, karamihan sa kanila, nilalaro ko lang. Nang matapos ko ang High-School nagpasiya akong mag-trabaho dahil alam ko namang walang pera ang aking mga magulang para ipang-tus-tos sa pag-aaral ko ng College, kaya nagpaalam akong magta-trabaho sa Maynila. Pumayag naman ang mga magulang ko. Ang among napasukan ko sa Maynila, tinanong agad ako kung gusto kong mag-aral sa kolehiyo. Ang sabi ko oo. Kung gusto ko raw mag-aral, pag-aaralin nila ako, habang nagtatrabho sa kanila, ang suweldo ko raw ang ipambabayad sa pag-aaral ko. Hindi na ako nagdalawang salita, tinanggap ko iyon at nag-aral nga ako. Computer Secretarial ang kinuha kong kurso, pero hindi ako natapos dahil karengkeng daw ako. Paano naman kase, pinatulan ko anak ng kaibigan ng amo ko, lagi kase iyong nagpupunta sa bahay na pinaglilingkuran ko at niligawan ako, sinagot ko yung lalaki, pero nalaman ng amo ko at agad binilihan ako ng tikit pauwi sa probinsya namin, di ko tuloy natapos ang aking pag-aaral.
Nang umuwi ako sa amin, tinulungan ako ng kaibigan ko para makapasok bilang sales lady sa isa sa pinakamalaking mall sa amin. Mabilis naman akong nakapasok dahil manager na rin siya doon. Nakilala ko naman doon si Chris, syota siya ng kaibigan ko. Isang araw, nagkita-kita kami, ewan kung bakit noong pauwi na, nagtaka ako, dahil magkagalit na ang dalawa (kaibigan ko at si Chris), agad kong naitanong kay Chris kung anong nangyari, basta ang narinig ko sa kanya, iba raw kase ang dating ko sa kanya, pinatibok ko raw ang puso niya, kaya ora mismo, hiniwalayan niya ang kaibigan ko at agad nakipag-syota sa akin. Sinagot ko naman agad siya dahil naglalaro pa rin ako sa mga lalaki. Naging kami, nagalit ang mga magulang ko sa akin dahil bakit daw ginawa ko iyon sa kaibigan ko, hindi ko na rin masagot basta, bigla na lang kaseng naging kami. Okay naman siya noong una, hanggang sa tuluyan ko talagang makilala ang buo niyang pagkatao. Sobrang seloso si Chris, konteng siwa lang ng damit ko, pansin niya agad, ayaw niya ring umaligid ang mga lalaki sa akin, nakikipag-away siya. Kaya ang inaasahan kong mabubuong pagmamahal sa kanya, hindi umepekto. Pero ano pa ang gagawin ko, napasubo na ako sa kanya, mabilis ang mga pangyayari, ikinasal kami noong October 8, 2003. Pero naging malungkot ang aming pagsasama, mula umaga hanggang gabi, wala kaming ginawa kundi ang mag-away. Puro ang dahilan, selos, selos, kaya nga five days bago unang anniversary namin, nakipaghiwalay ako sa kanya. Ang lahat ay dahil sa selos niya, kesyo mayroon daw akong lalaki. Naniwala siya sa chismis, kaya hindi na rin ako nakatiis. Isinumpa kong kahit anong mangyari di ko na rin siya babalikan pa. Wala rin kaming naging supling.
Makalipas ang ilang buwan, mayroon akong nakilalang lalaki sa trabaho ko, bago siya, pero mabait, laging nagpaparinig sa akin, noong una, pa man, gusto ko na siya, pero ayaw ko lang magpahalata. Hanggang sa magtapat siya ng kanyang nararamdaman sa akin. Kuwento siya ng buhay niya at doon ko nga nalaman na mayroon na siyang asawa at anak, nasa Hong Kong nga lang ang asawa niya nagtatrabaho, alam niya rin ang tunay kong buhay, siguro dahil sa kuwento na rin ng iba kong kasama. Okay lang iyon sa kanya, hanggang sa magkamabutihan kami at naging mag-syota. Mayroon na ring nangyayari sa amin, at sa katunayan, humantong sa pagbubuntis. Pero dahil sa takot siya sa kanyang asawa, kinausap niya ako, na ilaglag ko raw ang bata, ganun na nga ang nangyari. Abot langit man ang konsensiya sa ginawa ko pero inisip ko rin kase ang kinabukasan niya. Matapos noon, nagdisisyon akong mangibang bansa. Nagpaalam ako sa kanya, at sa katunayan, siya ang gumastos para makaalis lang ako, kami pa rin daw hanggang ngayon at gusto niyang magpatuloy ang aming tagong relasyon sa pag-uwi ko ng Pilipinas. Nararamdaman kong lalong tumitindi ang pagmamahal ko sa kanya, ngayong nasa malayong lugar ako. Kahit nandito ako sa Kuwait di pa rin maputol ang aming kumunikasyon. Masaya ako dahil nariyan siya para sa akin at ipinangako niyang habang buhay niya akong mamahalin. Iniisip ko lang kung hanggang saan naman kaya ang kahahantungan ng aming relasyon.

Gumagalang at Nagpapasalamat,
Gemini Girl.

Abangan ang sagot sa liham ni Gemini Girl sa susunod na Lingo.

Ni Ben Garcia

Bangungot sa tanghaling tapat, multo sa pagkatao ni Gemini.
(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com )

Dear Kuya Ben,
Good day to all the readers of Buhay at Pag-asa especially to you Kuya . Isa rin po ako sa mga taong sobra sobra ang paghanga sayong programa. Nung narinig ko ang Kuwait Times hindi pa ako gaanong nagka-interest hanggang sa bumili ako ng Lingo at mabasa ko ang Filipino Panorama.
Touch ako sa nabasa kong payo mo sa mga sumusulat sayo, kaya sa madaling salita, na-addict ako sa pagbabasa ng Filipino Panorama. Estorya ng mga kababayan natin ang lagi kong inaabangan sa portion mong ito. Talagang pamagat pa lang mayroon nang pag-asa, kaya heto ako, sumulat sayo upang tulad nila ay magkaroon ng pag-asa.
Sana huwag niyo po akong bibiguin sa sulat kong ito. Itago mo ako sa pangalang Gemini Girl, pinanganak noong June 10, 1984. Twenty two years old pa lang po ako ngayon. Siyam kaming magkakapatid.
Laki akong inaaabuso ng aking Kuya. Maliit pa lang ako noon, tandang-tanda ko pa lagi kaming iniiwan ng Nanay at Tatay sa bahay, kasama ng aking Kuya. Habang ang iba ko pang mga kapatid ay nasa Lola naman namamalagi. Saka lang babalik sa bahay ang mga magulang ko kung gabi na. Sa tanghaling tapat nagaganap ang bangungut na hanggang ngayon ay patuloy pa ring nagmumulto sa aking pagkatao. Pinakatago-tago ko ang lihim na ngayon ko lang ibubunyag. Hindi ito alam ng mga magulang ko at maging ng isa man sa mga kapatid ko. Wala na rin akong balak pang ipaalam sa kanila. May-tiwala ako sayong palatuntunan, kaya sayo ko lamang ito binuksan.
Nakakahiya man sabihin, pero sana maunawaaan ng mga mambabasa kong bakit ko kelangan iopen ito sayo. Grade one pa lang po ako ng magsimulang gamitin ako ng aking Kuya. Nagagawa po iyan ng Kuya ko dahil wala nga sa bahay ang mga kapatid at magulang ko, kami lang dalawa lagi sa bahay.
Araw-araw po akong pinagsasamantalahan, wala po akong magawa kahit magmakaawa ako sa kanya hindi siya makinig. Mayroon pang pagkakataon na

BUHAY AT PAG-ASA

Ni Ben Garcia

Bangungot sa tanghaling tapat, multo sa pagkatao ni Gemini.
(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com )

Dear Kuya Ben,
Good day to all the readers of Buhay at Pag-asa especially to you Kuya . Isa rin po ako sa mga taong sobra sobra ang paghanga sayong programa. Nung narinig ko ang Kuwait Times hindi pa ako gaanong nagka-interest hanggang sa bumili ako ng Lingo at mabasa ko ang Filipino Panorama.
Touch ako sa nabasa kong payo mo sa mga sumusulat sayo, kaya sa madaling salita, na-addict ako sa pagbabasa ng Filipino Panorama. Estorya ng mga kababayan natin ang lagi kong inaabangan sa portion mong ito. Talagang pamagat pa lang mayroon nang pag-asa, kaya heto ako, sumulat sayo upang tulad nila ay magkaroon ng pag-asa.
Sana huwag niyo po akong bibiguin sa sulat kong ito. Itago mo ako sa pangalang Gemini Girl, pinanganak noong June 10, 1984. Twenty two years old pa lang po ako ngayon. Siyam kaming magkakapatid.
Laki akong inaaabuso ng aking Kuya. Maliit pa lang ako noon, tandang-tanda ko pa lagi kaming iniiwan ng Nanay at Tatay sa bahay, kasama ng aking Kuya. Habang ang iba ko pang mga kapatid ay nasa Lola naman namamalagi. Saka lang babalik sa bahay ang mga magulang ko kung gabi na. Sa tanghaling tapat nagaganap ang bangungut na hanggang ngayon ay patuloy pa ring nagmumulto sa aking pagkatao. Pinakatago-tago ko ang lihim na ngayon ko lang ibubunyag. Hindi ito alam ng mga magulang ko at maging ng isa man sa mga kapatid ko. Wala na rin akong balak pang ipaalam sa kanila. May-tiwala ako sayong palatuntunan, kaya sayo ko lamang ito binuksan.
Nakakahiya man sabihin, pero sana maunawaaan ng mga mambabasa kong bakit ko kelangan iopen ito sayo. Grade one pa lang po ako ng magsimulang gamitin ako ng aking Kuya. Nagagawa po iyan ng Kuya ko dahil wala nga sa bahay ang mga kapatid at magulang ko, kami lang dalawa lagi sa bahay.
Araw-araw po akong pinagsasamantalahan, wala po akong magawa kahit magmakaawa ako sa kanya hindi siya makinig. Mayroon pang pagkakataon na inabutan kami ng isa nyang barkada, at dalawa silang nagsamantala sa akin.
Matapos nilang gawin iyon, madalas na nila akong pagsamantalahan. At tinatakot nila ako na hwag daw pong magsusumbong sa kahit na sino. Kuya gusto ko man pong sabihin sa aking mga magulang ang nangyayari kapag wala sila, nangingibabaw po ang takot, kaya di ko rin masabi sa kanila. Minsan inaabutan nila akong umiiyak, di ko parin nasabi sa kanila ang dahilan. Takot po talaga ang naghahari sa akin kung bakit naitago ko po ito sa mahabang panahon. Nasa ika-limang baitang na ako sa elementarya ng magpasiya ang aking Kuya na magtrabaho sa ibang lugar. Ang sarap ng pakiramdam kase sa wakas, wala na ring hayop sa bahay. Iba talaga ang naramdaman kong kalayaan ng mawala sa bahay ang kinasusuklaman kong kuya. Ilang buwan lang ang nakalipas nabalitaan naming nadisgrasya siya. Pinuntahan agad ng mga magulang ko ang pinangyarihan, pero hindi na nila naabutang buhay ang kuya. Nalunod daw po ito at tatlong oras muna ang lumipas bago natagpuan ang kanyang bangkay. Nang malaman ko iyon lihim akong natuwa. Umiiyak ang mga magulang at mga kapatid ko sa pagkamatay niya, pero ako, walang lumabas na gapatak mang luha.
95-96 ng grumadweyt ako sa elementarya. Nasa listahan ako ng mga honour students. Proud ang mga magulang ko sa akin dahil talagang nagsumikap ako upang maipasa kong lahat ang mga subjects. Sa Crossing Bayabas National High School ako nag aral ng secondarya. First year HS pa lang ako, tumanggap na ako ng bf, kaya lang MWF lang ang pasok nya kasi back-subjects lang ang pinapasukan. Pero laging nakaasa sa akin, ako lahat ang gumagawa ng assignments nya. Minsan pa nga may nagsabi sa akin na kaya nga lang naman daw ako niligawan e para nga may-gumawa ng homework niya. Syempre nasaktan ako, pero hinayaan ko lang total naman, hindi mahirap sa akin ang ginagawa kong iyon para sa kanya. Makalipas ang ilang buwan, nagkaroon ako ng maraming barkada. Doon na ako natutong pasukin ang masasamang bisyo, tulad ng paninigarilyo, nahilig na rin ako sa mga lalaki.
Nagkaroon ako ng maraming boyfriend, karamihan sa kanila, nilalaro ko lang. Nang matapos ko ang High-School nagpasiya akong mag-trabaho dahil alam ko namang walang pera ang aking mga magulang para ipang-tus-tos sa pag-aaral ko ng College, kaya nagpaalam akong magta-trabaho sa Maynila. Pumayag naman ang mga magulang ko. Ang among napasukan ko sa Maynila, tinanong agad ako kung gusto kong mag-aral sa kolehiyo. Ang sabi ko oo. Kung gusto ko raw mag-aral, pag-aaralin nila ako, habang nagtatrabho sa kanila, ang suweldo ko raw ang ipambabayad sa pag-aaral ko. Hindi na ako nagdalawang salita, tinanggap ko iyon at nag-aral nga ako. Computer Secretarial ang kinuha kong kurso, pero hindi ako natapos dahil karengkeng daw ako. Paano naman kase, pinatulan ko anak ng kaibigan ng amo ko, lagi kase iyong nagpupunta sa bahay na pinaglilingkuran ko at niligawan ako, sinagot ko yung lalaki, pero nalaman ng amo ko at agad binilihan ako ng tikit pauwi sa probinsya namin, di ko tuloy natapos ang aking pag-aaral.
Nang umuwi ako sa amin, tinulungan ako ng kaibigan ko para makapasok bilang sales lady sa isa sa pinakamalaking mall sa amin. Mabilis naman akong nakapasok dahil manager na rin siya doon. Nakilala ko naman doon si Chris, syota siya ng kaibigan ko. Isang araw, nagkita-kita kami, ewan kung bakit noong pauwi na, nagtaka ako, dahil magkagalit na ang dalawa (kaibigan ko at si Chris), agad kong naitanong kay Chris kung anong nangyari, basta ang narinig ko sa kanya, iba raw kase ang dating ko sa kanya, pinatibok ko raw ang puso niya, kaya ora mismo, hiniwalayan niya ang kaibigan ko at agad nakipag-syota sa akin. Sinagot ko naman agad siya dahil naglalaro pa rin ako sa mga lalaki. Naging kami, nagalit ang mga magulang ko sa akin dahil bakit daw ginawa ko iyon sa kaibigan ko, hindi ko na rin masagot basta, bigla na lang kaseng naging kami. Okay naman siya noong una, hanggang sa tuluyan ko talagang makilala ang buo niyang pagkatao. Sobrang seloso si Chris, konteng siwa lang ng damit ko, pansin niya agad, ayaw niya ring umaligid ang mga lalaki sa akin, nakikipag-away siya. Kaya ang inaasahan kong mabubuong pagmamahal sa kanya, hindi umepekto. Pero ano pa ang gagawin ko, napasubo na ako sa kanya, mabilis ang mga pangyayari, ikinasal kami noong October 8, 2003. Pero naging malungkot ang aming pagsasama, mula umaga hanggang gabi, wala kaming ginawa kundi ang mag-away. Puro ang dahilan, selos, selos, kaya nga five days bago unang anniversary namin, nakipaghiwalay ako sa kanya. Ang lahat ay dahil sa selos niya, kesyo mayroon daw akong lalaki. Naniwala siya sa chismis, kaya hindi na rin ako nakatiis. Isinumpa kong kahit anong mangyari di ko na rin siya babalikan pa. Wala rin kaming naging supling.
Makalipas ang ilang buwan, mayroon akong nakilalang lalaki sa trabaho ko, bago siya, pero mabait, laging nagpaparinig sa akin, noong una, pa man, gusto ko na siya, pero ayaw ko lang magpahalata. Hanggang sa magtapat siya ng kanyang nararamdaman sa akin. Kuwento siya ng buhay niya at doon ko nga nalaman na mayroon na siyang asawa at anak, nasa Hong Kong nga lang ang asawa niya nagtatrabaho, alam niya rin ang tunay kong buhay, siguro dahil sa kuwento na rin ng iba kong kasama. Okay lang iyon sa kanya, hanggang sa magkamabutihan kami at naging mag-syota. Mayroon na ring nangyayari sa amin, at sa katunayan, humantong sa pagbubuntis. Pero dahil sa takot siya sa kanyang asawa, kinausap niya ako, na ilaglag ko raw ang bata, ganun na nga ang nangyari. Abot langit man ang konsensiya sa ginawa ko pero inisip ko rin kase ang kinabukasan niya. Matapos noon, nagdisisyon akong mangibang bansa. Nagpaalam ako sa kanya, at sa katunayan, siya ang gumastos para makaalis lang ako, kami pa rin daw hanggang ngayon at gusto niyang magpatuloy ang aming tagong relasyon sa pag-uwi ko ng Pilipinas. Nararamdaman kong lalong tumitindi ang pagmamahal ko sa kanya, ngayong nasa malayong lugar ako. Kahit nandito ako sa Kuwait di pa rin maputol ang aming kumunikasyon. Masaya ako dahil nariyan siya para sa akin at ipinangako niyang habang buhay niya akong mamahalin. Iniisip ko lang kung hanggang saan naman kaya ang kahahantungan ng aming relasyon.

Gumagalang at Nagpapasalamat,
Gemini Girl.

Abangan ang sagot sa liham ni Gemini Girl sa susunod na Lingo.

BUHAY AT PAG-ASA

Ni Ben Garcia

Bangungot sa tanghaling tapat, multo sa pagkatao ni Gemini.
(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com )

Dear Kuya Ben,
Good day to all the readers of Buhay at Pag-asa especially to you Kuya . Isa rin po ako sa mga taong sobra sobra ang paghanga sayong programa. Nung narinig ko ang Kuwait Times hindi pa ako gaanong nagka-interest hanggang sa bumili ako ng Lingo at mabasa ko ang Filipino Panorama.
Touch ako sa nabasa kong payo mo sa mga sumusulat sayo, kaya sa madaling salita, na-addict ako sa pagbabasa ng Filipino Panorama. Estorya ng mga kababayan natin ang lagi kong inaabangan sa portion mong ito. Talagang pamagat pa lang mayroon nang pag-asa, kaya heto ako, sumulat sayo upang tulad nila ay magkaroon ng pag-asa.
Sana huwag niyo po akong bibiguin sa sulat kong ito. Itago mo ako sa pangalang Gemini Girl, pinanganak noong June 10, 1984. Twenty two years old pa lang po ako ngayon. Siyam kaming magkakapatid.
Laki akong inaaabuso ng aking Kuya. Maliit pa lang ako noon, tandang-tanda ko pa lagi kaming iniiwan ng Nanay at Tatay sa bahay, kasama ng aking Kuya. Habang ang iba ko pang mga kapatid ay nasa Lola naman namamalagi. Saka lang babalik sa bahay ang mga magulang ko kung gabi na. Sa tanghaling tapat nagaganap ang bangungut na hanggang ngayon ay patuloy pa ring nagmumulto sa aking pagkatao. Pinakatago-tago ko ang lihim na ngayon ko lang ibubunyag. Hindi ito alam ng mga magulang ko at maging ng isa man sa mga kapatid ko. Wala na rin akong balak pang ipaalam sa kanila. May-tiwala ako sayong palatuntunan, kaya sayo ko lamang ito binuksan.
Nakakahiya man sabihin, pero sana maunawaaan ng mga mambabasa kong bakit ko kelangan iopen ito sayo. Grade one pa lang po ako ng magsimulang gamitin ako ng aking Kuya. Nagagawa po iyan ng Kuya ko dahil wala nga sa bahay ang mga kapatid at magulang ko, kami lang dalawa lagi sa bahay.
Araw-araw po akong pinagsasamantalahan, wala po akong magawa kahit magmakaawa ako sa kanya hindi siya makinig. Mayroon pang pagkakataon na inabutan kami ng isa nyang barkada, at dalawa silang nagsamantala sa akin.
Matapos nilang gawin iyon, madalas na nila akong pagsamantalahan. At tinatakot nila ako na hwag daw pong magsusumbong sa kahit na sino. Kuya gusto ko man pong sabihin sa aking mga magulang ang nangyayari kapag wala sila, nangingibabaw po ang takot, kaya di ko rin masabi sa kanila. Minsan inaabutan nila akong umiiyak, di ko parin nasabi sa kanila ang dahilan. Takot po talaga ang naghahari sa akin kung bakit naitago ko po ito sa mahabang panahon. Nasa ika-limang baitang na ako sa elementarya ng magpasiya ang aking Kuya na magtrabaho sa ibang lugar. Ang sarap ng pakiramdam kase sa wakas, wala na ring hayop sa bahay. Iba talaga ang naramdaman kong kalayaan ng mawala sa bahay ang kinasusuklaman kong kuya. Ilang buwan lang ang nakalipas nabalitaan naming nadisgrasya siya. Pinuntahan agad ng mga magulang ko ang pinangyarihan, pero hindi na nila naabutang buhay ang kuya. Nalunod daw po ito at tatlong oras muna ang lumipas bago natagpuan ang kanyang bangkay. Nang malaman ko iyon lihim akong natuwa. Umiiyak ang mga magulang at mga kapatid ko sa pagkamatay niya, pero ako, walang lumabas na gapatak mang luha.
95-96 ng grumadweyt ako sa elementarya. Nasa listahan ako ng mga honour students. Proud ang mga magulang ko sa akin dahil talagang nagsumikap ako upang maipasa kong lahat ang mga subjects. Sa Crossing Bayabas National High School ako nag aral ng secondarya. First year HS pa lang ako, tumanggap na ako ng bf, kaya lang MWF lang ang pasok nya kasi back-subjects lang ang pinapasukan. Pero laging nakaasa sa akin, ako lahat ang gumagawa ng assignments nya. Minsan pa nga may nagsabi sa akin na kaya nga lang naman daw ako niligawan e para nga may-gumawa ng homework niya. Syempre nasaktan ako, pero hinayaan ko lang total naman, hindi mahirap sa akin ang ginagawa kong iyon para sa kanya. Makalipas ang ilang buwan, nagkaroon ako ng maraming barkada. Doon na ako natutong pasukin ang masasamang bisyo, tulad ng paninigarilyo, nahilig na rin ako sa mga lalaki.
Nagkaroon ako ng maraming boyfriend, karamihan sa kanila, nilalaro ko lang. Nang matapos ko ang High-School nagpasiya akong mag-trabaho dahil alam ko namang walang pera ang aking mga magulang para ipang-tus-tos sa pag-aaral ko ng College, kaya nagpaalam akong magta-trabaho sa Maynila. Pumayag naman ang mga magulang ko. Ang among napasukan ko sa Maynila, tinanong agad ako kung gusto kong mag-aral sa kolehiyo. Ang sabi ko oo. Kung gusto ko raw mag-aral, pag-aaralin nila ako, habang nagtatrabho sa kanila, ang suweldo ko raw ang ipambabayad sa pag-aaral ko. Hindi na ako nagdalawang salita, tinanggap ko iyon at nag-aral nga ako. Computer Secretarial ang kinuha kong kurso, pero hindi ako natapos dahil karengkeng daw ako. Paano naman kase, pinatulan ko anak ng kaibigan ng amo ko, lagi kase iyong nagpupunta sa bahay na pinaglilingkuran ko at niligawan ako, sinagot ko yung lalaki, pero nalaman ng amo ko at agad binilihan ako ng tikit pauwi sa probinsya namin, di ko tuloy natapos ang aking pag-aaral.
Nang umuwi ako sa amin, tinulungan ako ng kaibigan ko para makapasok bilang sales lady sa isa sa pinakamalaking mall sa amin. Mabilis naman akong nakapasok dahil manager na rin siya doon. Nakilala ko naman doon si Chris, syota siya ng kaibigan ko. Isang araw, nagkita-kita kami, ewan kung bakit noong pauwi na, nagtaka ako, dahil magkagalit na ang dalawa (kaibigan ko at si Chris), agad kong naitanong kay Chris kung anong nangyari, basta ang narinig ko sa kanya, iba raw kase ang dating ko sa kanya, pinatibok ko raw ang puso niya, kaya ora mismo, hiniwalayan niya ang kaibigan ko at agad nakipag-syota sa akin. Sinagot ko naman agad siya dahil naglalaro pa rin ako sa mga lalaki. Naging kami, nagalit ang mga magulang ko sa akin dahil bakit daw ginawa ko iyon sa kaibigan ko, hindi ko na rin masagot basta, bigla na lang kaseng naging kami. Okay naman siya noong una, hanggang sa tuluyan ko talagang makilala ang buo niyang pagkatao. Sobrang seloso si Chris, konteng siwa lang ng damit ko, pansin niya agad, ayaw niya ring umaligid ang mga lalaki sa akin, nakikipag-away siya. Kaya ang inaasahan kong mabubuong pagmamahal sa kanya, hindi umepekto. Pero ano pa ang gagawin ko, napasubo na ako sa kanya, mabilis ang mga pangyayari, ikinasal kami noong October 8, 2003. Pero naging malungkot ang aming pagsasama, mula umaga hanggang gabi, wala kaming ginawa kundi ang mag-away. Puro ang dahilan, selos, selos, kaya nga five days bago unang anniversary namin, nakipaghiwalay ako sa kanya. Ang lahat ay dahil sa selos niya, kesyo mayroon daw akong lalaki. Naniwala siya sa chismis, kaya hindi na rin ako nakatiis. Isinumpa kong kahit anong mangyari di ko na rin siya babalikan pa. Wala rin kaming naging supling.
Makalipas ang ilang buwan, mayroon akong nakilalang lalaki sa trabaho ko, bago siya, pero mabait, laging nagpaparinig sa akin, noong una, pa man, gusto ko na siya, pero ayaw ko lang magpahalata. Hanggang sa magtapat siya ng kanyang nararamdaman sa akin. Kuwento siya ng buhay niya at doon ko nga nalaman na mayroon na siyang asawa at anak, nasa Hong Kong nga lang ang asawa niya nagtatrabaho, alam niya rin ang tunay kong buhay, siguro dahil sa kuwento na rin ng iba kong kasama. Okay lang iyon sa kanya, hanggang sa magkamabutihan kami at naging mag-syota. Mayroon na ring nangyayari sa amin, at sa katunayan, humantong sa pagbubuntis. Pero dahil sa takot siya sa kanyang asawa, kinausap niya ako, na ilaglag ko raw ang bata, ganun na nga ang nangyari. Abot langit man ang konsensiya sa ginawa ko pero inisip ko rin kase ang kinabukasan niya. Matapos noon, nagdisisyon akong mangibang bansa. Nagpaalam ako sa kanya, at sa katunayan, siya ang gumastos para makaalis lang ako, kami pa rin daw hanggang ngayon at gusto niyang magpatuloy ang aming tagong relasyon sa pag-uwi ko ng Pilipinas. Nararamdaman kong lalong tumitindi ang pagmamahal ko sa kanya, ngayong nasa malayong lugar ako. Kahit nandito ako sa Kuwait di pa rin maputol ang aming kumunikasyon. Masaya ako dahil nariyan siya para sa akin at ipinangako niyang habang buhay niya akong mamahalin. Iniisip ko lang kung hanggang saan naman kaya ang kahahantungan ng aming relasyon.

Gumagalang at Nagpapasalamat,
Gemini Girl.

Abangan ang sagot sa liham ni Gemini Girl sa susunod na Lingo.

BUHAY AT PAG-ASA

Ni Ben Garcia

Si Mike pa rin ang sigaw ng puso

(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com )

Si Mike pa rin ang sigaw ng puso

Dear Jasmine,

Ito ang sagot sayong liham na inilabas ko last week sa Buhay at Pag-asa. Sa mga hindi nabasa ang kanyang kuwento, bisitahin po ninyo ang aking blog. Ang address ay naka-post sa itaas na bahagi ng column kong ito.
Congratulations! Binabati kita sayong katatagan! Masasabi nating maski papaano fighter si Jasmine. At least nakayanan mo o nalagpasan mo ang mga pagsubok na tulad ng ganyan. Marami o sabihin nating mayroong mga dumaan sa sitwasyong pinagdaanan mo na hindi nakakayanan. Pero ikaw nalagpasan mo ang lahat. Isa ka sa mga taong magbibigay kalakasan sa iba pang mga kababayang daraan o dumaraan sa ganyang sitwasyon. Nauunawaan ng marami sa atin at maging ako man kung anong feelings ang minsang mabigo at masaktan. Sabi nga ng ilan, saktan mo na lang ako physically, huwag lang ang aking puso. Mahirap na kalabanin ang sariling puso, pero kakayanin iyan kung buo ang pananalig mo sa Diyos at tiwala sayong sarili. Base sa kasulatan na nakapaloob sa 1Cor13, lahat daw po ng mga pagsubok na dumarating sa buhay ng tao ay normal. Subalit tapat ang Diyos sa kanyang pangako. At kung sakaling dumating man ito, hindi tayo hahayaan ng Diyos na madaig ng pagsubok, bibigyan Niya tayo ng kalakasan upang harapin at ituro sa atin ang tamang landas upang malagpasan ito. Napakagandang passage sa bibliya. Pangako ng Diyos na anumang pagsubok ang dumarating o daraanan natin sa ating buhay, mayroong way ang Panginoon kung papaano tayo mai-hahango mula doon. Ganyan ang nangyari kay Jasmine, sa gitna ng kanyang kabiguan, tinulungan siya ng Diyos upang malagpasan ang pagsubok na parang wala ng daan palabas. Diyan ko rin kadalasan ipinapasok ang isang pamosong 'footprint in the sand' na awitin. Ang mensahe sa footprint in the sand: Sa ating weakest point in life hinuhusgahan na natin ang Diyos na hindi na tayo tinutulungan; na hindi na pinakikinggan ang ating mga dasal; pero yun pala, siya na lamang ang kumikilos at pilit Niya tayong inaalis sa ating sitwasyong kinasasadlakan. Hindi Siya natin nararamdaman dahil overpowered tayo ng ating sariling imosyon. At sa mga panahong matindi ang dinaraanan nating pagsubok, karay-karay Niya tayo sa kanyang balikat.
Lahat tayo dumaraan sa ganyan, dapat din alam natin kung anong pangako ng Diyos para sa atin, dahil sa tuwing daraan tayo sa matinding bagyo, mayroon tayong sisilungan, mayroon tayong kakapitan, isang matibay at matatag na pader na sasandalan.
Jasmine, alam kong nalagpasan mo na ang pinakamatinding bagyo sayong buhay. Isa ka nang bagong Jasmine na matatag at kayang kayang lagpasan anumang bagyo ang dumating sayong buhay.
This time Jasmine matibay kana, ipagpalagay na lang natin na hindi talaga para sayo si Mike. Tingnan mo, una, sinalubong ka ng pagtutol ng iyong mga magulang. Marahil kung naitakda talaga sayo si Mike, tutol man sila, pero matutuloy pa rin iyon. Pero imbes nga na naituloy, mayroon pang ibang nangyari, nakabuntis pa ng ibang babae, maliwanag iyon na hindi siya para sayo. Ikinasal na siya sa iba, mayroon ng sariling pamilya. Kung para sayo si Mike, iba ang mangyayari. Kinausap mo na sana siya noon pa, ipinarating mo na sana noon pa sa kanya ang iyong nararamdaman na kailangan siyang mag-hintay. Pero iba ang naganap, natagalan bago mo sabihin sa kanya ang nararamdaman mo, at ito namang si Mike, inilagay niya rin sa sarili niyang kamay ang paghusga sa kanyang kabiguan, kaya humantong sa pagbubuntis ng ibang babae. Hindi nga siya para sayo! Tigilan mo na rin ang ilusyon na magkakabalikan pa kayo. Iba na ang sitwasyon ngayon, sa sitwasyon noon. Burahin mo sayong isipan ang minsan niyang nasabing kataga sayo. Lahat naman, puedeng lumabas sa taong umiibig, pati nga pagsungkit ng buwan at bituin sa kalawakan ay ipapangako, pero sino naman ang makakasungkit ng buwan at bituin?
Hindi mo na puedeng ipilit ang nararamdaman mo dahil kasal na siya sa ibang babae. Mayroon na siyang pamilya. Habang hindi ako sang-ayon sa ginawa ng mga magulang mo, gusto ko na lang ilagay sa positibong angulo ang nangyari. Tiyak akong mayroong mas-magandang plano ang Diyos para sayo. Hindi sa piling ni Mike, kundi sa panibagong Mike na makakasama mo habang buhay. Kalimutan mo na si Mike. Oo siya ang unang nagpatibok ng iyong puso, siya rin ang nakauna sayo, pero hindi ibig sabihin, titigil na ang pag-inog ng iyong mundo dahil sa mayroon ng nangyari between you and him. Sa ibang mga lalaki, hindi na iyan usapin as long as honest ka sa kanya at sa sarili mo. Sinuman ang dumating na panibagong Mike, maging honest ka sa kanya, sabihin mo ang katotohanan na mayroon kang naging boyfriend noon.
Heto pa ang isa sa binanggit ni Jasmine sa kanyang liham, third cousin daw ni niya si Mike, iniisip daw po niya na baka kaya hindi sila nagkatuluyan e dahil kamag-anak pa nila si Mike. Muli, iku-quote ko ang sinabi sa akin ni Fr Wendel Pastoriza, ang isa sa mga Filipinong pari sa Holy Family Cathedral sa Kuwait City. Allowed daw po sa simbahan at maging sa estado ang third cousin kung gustong mag-sama bilang mag-asawa, ang second cousin din ay inaalow din daw ng estado, ngunit hindi ng simbahan, pero once na ikinasal na ang isang tao sa estado, ibig sabihin daw po niyan kasal na rin sa simbahan.

BUHAY AT PAG-ASA

Ni Ben Garcia

Si Mike pa rin ang sigaw ng puso

(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com )

Dear Kuya Ben,
Taos puso pong pagbati ng isang magandang araw sa lahat ng sumusubaybay ng inyong column. Isa na rin po ako sa nag-aabang ng Filipino Panorama tuwing araw ng Lingo. Simula ng malaman ko na mayroong Filipinong babasahin sa araw na ito, lagi ko na po itong inaabangan. Ang akala ko nga ganito na lang ang magiging papel ko ang subaybayan ang buhay ng ating mga kababayan sa column mong ito. Makalipas ang dalawang taon bilang tagabasa lamang, nagpasiya na rin akong sumulat at ibahagi sayo ang aking karanasan upang mabigyan mo rin ng payo. Matagal na pong bumabagabag sa aking buhay ang suliranin kong ito. Mahirap mag-adjust, oo, ngat natapos ako ng Bachelor of Secondary Education major in Mathematics, pero mahirap pala talagang imaster ang buhay.

Ako nga pala si Jasmin, isang Bicolana. Panganay ako sa sampong magkakapatid. Taong 2004 ng unang umapak ang aking mga paa sa bansang Kuwait. Kabiguan ang nagtulak sa akin upang magpasiyang mangibang bansa. Kabiguan, una sa pag-ibig, pangalawa sa propesyon. Magkarugtong ang dalawang ito sa pagpapasiya ko na lisanin ang Pilipinas. Taong 2001 ng matapos ko ang BS-Education. Ang kuwento ay sisimulan ko noong 1998, kung saan third year college ako noon ng sagutin ko si Mike at official kaming naging mag-on. Kababata ko siya, in fact, third cousin ko po siya. Kabilin-bilinan ng mga magulang ko, na huwag muna akong magbo-boyfriend dahil baka raw masira ang aking pag-aaral. Isa pa, inaasahan daw nila ako na makatulong sa pamilya upang mahango sa kahirapan. Pero ano ang magagawa ko, mahal ko si Mike. Lumabag ako sa kautusang iyon ng aking mga magulang. Inilihim ko sa kanila ang relasyon naming at tanging kapatid kong sumunod sa akin ang nakakaalam na mag-on na kami ni Mike.
Noong fourth year college na ako, nagpasiya ang boyfriend ko na magtungo ng Maynila. Sa kanyang pag-alis, lalo kong pinagbuti ang aking pag-aaral dahil wala na gaaano akong iniisip na baka, mabuking ng mga magulang ko ang relasyon ko kay Mike. Ilang buwan din ang lumipas ni sulat o tawag wala akong natatanggap mula sa kanya. Lihim ko iyong ikinasama ng loob, sa katunayan, iniiyakan ko iyon, gabi-gabi. Pinilit kong magkaroon ng kumunikasyon sa kanya at sa wakas, nakausap ko rin siya. Pero parang nagparamdam lang at muling naputol ang aming kumunikasyon.
Matapos ang graduation, nagpasiya sana akong lumuwas ng Maynila, una para hanapin ang nawawala kong BF, at pangalawa upang mag-hanap ng mapapasukang trabaho, habang naghihintay ng board exam. Pero, ewan kong minalas ba o sinuwerte, dahil noong paalis na ako, hinarang ako ng dati kong teacher, nag-tayo kase ng sariling paaralan at kailangan niya ng mga gurong magtuturo. So pinagbigyan ko siya, pumasok akong teacher sa eskuwelahan niya.
Tinimbang ko rin ang magiging experience ko sa pagtuturo at ang gagastusin ko sa paghahanap ng trabaho sa Maynila, samantalang iyong inaalok sa akin ready na, so sinung-gaban ko iyon at ipinagpaliban ang pag-hahanap sa aking nawawalang boyfriend.
Nabawas-bawasan na ang sama ng loob ko kay Mike ng magsimula na ako sa pagtuturo. Pero lalo itong tumingkad ng dumating siya sa Bicol at ni walang pasabi, at ni hindi rin ako ininform, na umuwi na siya, may-ilang araw na pala siya doon. Inisip ko tuloy, wala na nga talaga kami. Iniyakan ko rin ang pagbabaliwala niya sa akin. Isang araw, bigla na lamang siyang sumulpot sa school na tinu-turuan ko. Ayaw ko na rin sana siyang kausapin pa, pero nagpumilit, kaya, nanaig pa rin ang pagiging babae ko, madaling suyuin. Isinumbat ko sa kanya ang matagal niyang pagkawala at pagbabaliwala sa mga sulat ko sa kanya. Pilit siyang nagpa-paliwanag at gusto niyang muli raw dugtungan ang na-udlot naming relasyon. Hindi ko pa rin maikakaila ang nararamdamang kong pagmamahal sa kanya. Sa loob ng mahaba ring taong wala kaming kuminikasyon, ni hindi na ako tumanggap ng manliligaw. Isa sa mga dahilan nito ay ang katotohanang naisuko ko na sa kanya ang aking pinakaiingatang pagkababae. Wala na rin akong maipagmamalaki sa iba, kaya gusto ko siya na lamang ang una at huli kong lalaking mamahalin. Muli ko siyang tinanggap, at muling naulit ang mainit na pagtitinginan namin sa isat isa.
Noon, binalak na naming ipagtapat sa aking mga magulang ang lahat. Total ang mga magulang naman ni Mike, alam na nila na mayroon kaming relasyon, sa katunayan, binabalak na nila ang ingrandeng kasal. Pero naun-syami dahil noong minsang mamasyal kami, di ako nakauwi sa bahay. Nalaman tuloy ng mga magulang ko sa iba pang tao na mayroon kaming relasyon ni Mike. Galit-na-galit ang mga magulang ko.
Inihanda ko na rin ang sarili sa magiging reaksyon nila, pero lalo akong nanlumo ng sisihin ng Tatay ko ang Nanay ko, samantalang wala naman talagang alam ang Mama ko sa relasyon namin ni Mike. Nagbanta ang Tatay ko na oras na ituloy ko ang pakikipag-relasyon kay Mike hihiwalayan ni Tatay ang Nanay ko. Halos gumuho ang aking mundo ng marinig ko iyon sa Tatay.
Ayaw kong maging dahilan ng pagkasira ng aming pamilya, ngunit papaano ang pag-iibigan namin ni Mike. Nag-iiyakan kaming pare-pareho sa tagpong iyon, noon ko rin lang nakitang umiiyak ang Tatay. Tila iyon na yata ang pinakamasakit at pinakamahabang araw sa buong buhay ko. Nakatulog akong hindi kumakain, naramdaman ko na lang na katabi ko na ang Nanay, umaga na pala, hinahalikan niya ako sa pisngi, umiiyak, nakikiusap sa akin, na huwag ko na lang daw ituloy ang balak kong pagsama kay Mike.
Alam kong napakahirap na disisyon ang gagawin ko ng araw na iyon. Basta, alam ko, mahal ko si Mike. Nararamdaman ko iyon. Kung kaya nga nagpaubaya ako sa kanya. Pero ang katotohanang ding ito ang patuloy na bumabagabag sa aking konsensiya. Paano kong sasabihin sa mga magulang ko na mayroon nang nangyari sa amin ni Mike?
Dalawang Lingo akong hindi pumasok sa eskuwela, sa panahong iyan, pilit kong inilalagay sa ayos ang aking sarili, araw-gabi akong umiiyak. Paaano ko ipaglalaban ang pagmamahal ko kay Mike? Paano ang banta ng Tatay ko, ayaw kong mawasak ang pamilya dahil lang sa akin.
Hanggang sa mahimasmasan ako. Hindi ko alam, basta, namanhid ang utak ko, natuyo na rin yata ang luha ko, kaya sa pangatlong Lingo, pumasok na ako sa eskuwela ng wala akong naririnig tungkol kay Mike. Ibinuhos ko ang natitira kong lakas sa pagtuturo sa mga bata, yun nga lang, konteng mali ng mga estudyante, tumataas ang presyon ko at nakakagalitan ko sila. Hanggang sa sumapit ang aking board exam. Kahit wala akong review, sumabak ako sa exam, kaya ang resulta, bagsak! Maluwag ko iyong tinangggap dahil alam kong babagsak talaga ako.
Ilang beses ding nagtangka si Mike na kausapin ako, pero ako na rin ang pilit na umiiwas, dahil hindi ko nga alam noon kung ano ang sasabihin ko, kung ano ang tama at nararapat, pero naghihintay ako ng tamang panahon.
Makalipas ang ilang buwan, nabalitaan ko na lang na nilulunod ni Mike ang sarili sa alak. Ang masakit pa, nangyari na nga ang kinatatakutan ko, ikinasal siya sa iba dahil mayroon daw nabuntis na babae sa lugar namin. Napakasakit Kuya Ben, alam ng Diyos kung gaano ko siya kamahal. Hinihintay ko lamang talaga ang ang tamang panahon upang maisaayos ko ang nasirang pagtingin ng mga magulang ko sa akin. Gusto ko silang tiyakin na walang mababago sa akin kahit na magkatuluyan kami ni Mike. Pero hindi siya nakapag-hintay.
Sinubukan kong ibangon ang sarili ko. Naging matatag ako sa pagharap sa sitwasyon, ang masakit, hindi pa rin maalis si Mike sa isisp ko. Kahit tumanggap na rin ako ng ilang manliligaw. Naroroon ang takot ko at kaba sa dibdib na baka hindi rin kami magtagal at dahil sa wala na rin namang akong maipagmamalaki sa ibang lalaki. Nagpatuloy ang buhay ko sa ganuong sitwasyon. Nag-take din ako ng board noong 2002 at 2003, pero hindi pa rin ako pinalad na makapasa.
Ilang beses kong tinanong ang Diyos kung bakit lahat na lang yata ng kabiguan sa buhay ay dinaranas ko. Noong 2003 exam, sinabi ko sa sarili na kung hindi ako makakapasa sa taong iyon, mangingibang bansa ako, una, para makaiwas sa pang-huhusga ng ilan tungkol sa kakayahan kong pumasa at pangalawa dahil hindi na rin ako puedeng magpatuloy sa pagtuturo kung wala akong lisensya.

Itinuloy ko ang application patungong ibang bansa. Noon kase, ilang buwan na rin na patuloy na lumalabo ang relasyon ko sa aking pangawalang boyfriend. Samantalang si Mike, patuloy pa rin sa pakikipag-ugnyan sa akin, gusto niya kaming magkabalikan kahit may-asawa na siya.
Mach 27, 2004 ng dumating ako sa Kuwait. Dalawang taon na mahigit ako this year, ang buong akala ko, tuluyan ko nang malilimutan si Mike. Pero, hanggang ngayon, sariwa pa rin siya sa aking ala-ala. Hindi ko pa rin siya makalimutan, lagi siyang laman ng aking isip at maging hanggang sa panaginip.
Third cousin ko po si Mike, isa kaya ito sa mga problema kung bakit hindi dapat kaming mag-sama. Ano ang dapat kong gawin, kausapin ko na ba ng tuwiran si Mike upang tuluyang matuldukan ang aming nabigong relasyon. May-binitiwan pong salita si Mike noon na hanggang ngayon, patuloy na sumasagi at nananariwa sa aking ala-ala, na hindi man daw kami magkatuluyan, hinding-hindi raw po magpapanaw ang aming pag-iibigan.
Tulungan mo po ako, five years na po ang nakalipas, pero sariwa pa rin siya sa aking ala-ala, si Mike pa rin ang sigaw ng aking puso. Gusto ko na ring mag-karoon ng sariling pamilya, 26 years old na po ako ngayon.

Gumagalang at Nagpapasalamat
Jasmine

PS: Please greet all my friends here in Kuwait sina Rose, Imas, Senna, Rashida, Samsar and Maya. Thank you ulit, from Jasmine!

Abangan sa next isyu ang katugunan sa padalang problema ni Ms Jasmine Velasco Losande ng Barangay Lungib, Pilar, Sorsogon 4714, Philippines.

BUHAY AT PAG-ASA

Ni Ben Garcia

Saan patungo ang pagaspas ng nakapiit na Aguila?

(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com )

[Kung gusto po ninyong muling balikan ang kabuoan ng kuwento ni Captive Eagle puede po ninyong bisitahin ang: www.buhayatpagasa.blogspot.com ]

(Payo-Huling bahagi)

Saan nga ba tutungo ang pagaspas ng nakapiit na Aguila? Ms Captive Eagle, habang binabasa ko ang iyong liham, nakikita kitang pumapagaspas, gusting mag-take-off, pero hindi makaalpas dahil sa wari ko ikaw ay naka-piit sayong sariling kulungan. Pilitin mo mang ikampay ang malabay mong pakpak, hindi mo makuhang makaalis sapagkat ang mundong ginagalawan ay naliligiran ng mga rehas na likha ng sarili mong disisyon. Ang binabanggit kong hawla o rehas na iyan sayong buhay ay ang pag-tanggap mo kay Jun for your own personal convenience at kay Joey bilang pag-tanaw ng utang na loob. Sabagay likas sa ating mga Filipino ang tumanaw ng utang na loob. Base sayong kuwento, wala akong nakitang emotional feelings -at first- basta, tinanggap mo sila dahil mayroon kang malalim na dahilan. Una ay dahil gusto mong makawala sa Pinsan mong ginawa kang alila, at pangalawa upang bayaran ang utang na loob. Isang palatandaan ng hindi solidong relasyon. So what kung addict si Jun? Kung mahal mo siya tutulungan mo siyang makalaya sa ganuong sitwasyon. Yan ay kung totoo na sinabi mong addict na siya matagal na ng hindi mo alam. Which is hindi ako makapaniwalang lingid iyan sayong kaalaman noon pa man. Malilihim ba ang pag-aadict o ang pag-gamit ng droga? Masasabi kong hindi lang naging healthy ang inyong relasyon, kung kaya, nalulong siya sa droga, imbes na ma-i-ahon mo siya mula doon. Ganun pa man, tulad ng lagi kong binabaggit, hindi na natin maibabalik pa sa baso ang natapo nang gatas. Harapin mo kung ano ang ngayon! Heto ang panibago mong kulungan Captive Eagle, yung pag-tanggap kay Joey. Mahirap kung tutuusin ang pinasok mong relasyon, dahil sabi mo nga, minahal mo na rin si Joey. Parang ang hirap iwanan, sabi mo nga, iniisip mo pa lang na iwanan siya, parang ayaw mong kabilang iyon sa mga dapat mangyari. Pero kinakailangan, dahil, unang una, ayaw mo namang manatiling kabit na lamang habang buhay. Noong tinanggap mo si Joey, malaking porsyento doon ay ang utang na loob, aminin, mo man iyan o hindi. Tinanggap mo siya dahil unang una siya ang kumuha sa anak mo sa pangangalaga ni Jun. Pero, kung mas-pinairal mo doon ang konsensiya, hindi mo iyon gagawin, dahil unang-una, mayroon ka ngang taong masasagasaan, yung mga anak ni Joey at misis niya. Pero hindi mo iyon inisip, ang nasa loob mo noon ay upang makabayad ka rin ng utang na loob sa kanya. Kahit ba sekreto ang inyong relasyon. Bukod doon, inisip mo rin ba kung sasapat ang kanyang kinikita para ibahay ka? Paano ang asawa at apat na anak ni Joey, nakikihati ka rin sa kinikita niya para lang buhayin kayo, o pag-aralin ka? Sa tingin mo ba that time ay sapat ang kita ni Joey para sa dalawang pamilya. Base sayong kuwento, si Joey ay tauhan lang ng Tito mo, magkano kaya ang kinikita ng maliit na tauhan sa pulisiya? Hindi mo ba tinanong kung papaano niya ipinagkakasiya ang kinikita niya para buhayin ka at pag-aralin, apart from his own family? Kaya minsan, hindi rin maiaalis sa mga tulad ni Joey na gumawa ng kabalbalan, dahil na rin sa pinapasok nilang buhay. Hindi ko sinasabi na mayroon siyang ginagawang milagro para buhayin kayo, pero hindi mai-aalis na mangyari iyan, dahil unang una, alam natin na mababa lang ang kita bilang alagad ng batas. So ang buhayin ka, sa sekretong paraan ay mahirap para kay Joey, di lang natin alam kung papaano niya ginagawa iyon. Walang sekretong hindi nabubunyag Captive Eagle, kailangan mong tanggapin iyan. Oras na ipinagpatuloy mo ang relasyong iyan, tuluyan mo lang wawasakin ang pamilya ni Joey. Blessings in disguise na matatawag, nang makaalis ka sa poder ni Joey na hindi pa nalalaman ng asawa niya at kanyang pamilya. Kung itutuloy mo ang relasyon nang dahil lamang sa napamahal ka na sa kanya, naghuhukay ka lang ng sarili mong libingan. Uulitin ko, blessings in disguise na napalayo ka sa kanya. Huwag mo nang isubo ang sarili mo sa panibagong sakit ng ulo, once na binalikan mo si Joey. Captive Eagle maraming paraan ang puede mong gawin upang makabayad sa ng utang na loob kay Joey, hindi diyan kabilang ang pagpapatuloy ng maling relasyon. Tama rin ang mag-ipon ka para sa sarili mo at para na rin sa anak mo. Kung mayroong pagkakataon na makaalis patungong Canada, gawin mo iyan, baka iyan ang puedeng makabago sa iyong sitwasyon. Natutuwa ako dahil matalino kang tao, pero gamitin mo iyan o mag-isip ka bago mo pasukin ang isang bagay na alam mong makakaapeto sayong kinabukasan. Huwag mo na lang isipin kung ano ang ngayon at kung ano ang sinasabi ng iyong damdamin, kundi tanungin mo kung papaano ang bukas once na pinasok mo ang isang sitwasyon? Sa kalagayan mo ngayon bilang single mother, okay lang iyan, total naman, sa ngayon, uso na iyan. Masakit tanggpin sa ating kultura na uso iyan, pero iyan po ang katotohanang nangyayari sa ngayon. But you can reverse the trend. Pangatawanan mo ang iyong pagiging single mother, ipakita mo sa anak mong kaya mo siyang palakihin kahit ikaw lang mag-isa. Pero kung sakaling dumating ang time na mayroong lalaking gustong maging seryoso sayo, huwag mong isarado ang iyong puso, basta hindi ka nakakasagasa ng iba. Mas-maganda iyon, kesa, ikaw ang maging dahilan sa pagkawasak ng isang magandang pamilya. Piho namang nauunawaan ka ni Joey sa iyong magiging disisyon, nung payagan kang makaalis sa Pilipinas, pagpapakita lamang iyon, na hindi naman talaga siya selfish, mayroon pa ring natitirang kabutihan sa kanyang puso, at syempre para din sa kabutihan ng kanyang pamilya. Tao lang tayo Ms Captive Eagle, nadadapa, nagkakamali. Walang sinuman sa mundong ito ang nilikha na walang kasalanan, na hindi nahuhulog sa bangin ng karimlan, pero salamat sa mga taong nakakasalamuha natin sa araw-araw, sila rin ang nagpapaalala at dahilan kung bakit kailangan nating ituwid ang maling derekyon ng ating buhay. In that way magkakaroon tayo ng peace of mind.Lumipad ka Aguila, malayo, mataas, kaya mong lumipad, yun nga lang kelangan mong sirain ang mga rehas na bakal na iyan na minsang naging kulungan mo sa matagal na panahon. Sirain mo iyan! Lumipad ka ng matayog at palayain mo ang iyong sarili. Tungkol sa paglipat ng sponsor o change ng visa from 20 to 18, medyo mahirap pa iyan sa ngayon, in fact mayroong bagong batas na umano ay ipatutupad sa October 1, (mayroong mga balita na ni-retract ito, pero walang source na binabaggit kaya ayaw kong mag-confirm, kung totoo o hindi) kung saan hindi na papayagan ang 20 visa na lumipat sa ibang sponsor. Ang madali mong gawin, bumalik ka ng Pilipinas at muling makipag-sapalaran sa paghahanap ng trabaho sa labas ng bansa, kung puede mong mai-push ang application papuntang Canada, with your ipon mula sa pag-tatrabaho sa Kuwait, gawin mo. Maraming salamat sayong liham, Captive Eagle!

BUHAY AT PAG-ASA

Ni Ben Garcia

Saan patungo ang pagaspas ng nakapiit na Aguila?

(Ikatlong yugto)

(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpag-asa.blogspot.com)

Continuation-

I thought he was just kidding when he told me he would kidnap my baby from his father. Pero pinabilib niya ako, ginawa nga nya ang sinabi niya. Sa madaling sabi Kuya Ben, nakabalik sa akin ang anak ko dahil sa kanya. Although hindi naging madali dahil nagkagulo talaga. But since 3yrs old lang ang bata at hindi naman kami talagang kasal, mas kinampihan ako ng batas. Pero patuloy sa panggugulo si Jun kaya nag pasya ang Auntie ko na dalhin sa probinsya ang anak ko, sa Samar, sabi ng Tiyahin ko panahon na para makita ko rin ang mga kapatid ko, at para makaiwas na rin kay Jun. Yun nga ang ginawa ko. Pansamantala kong iniwan ang anak ko sa ate ko na may pamilya na rin, at nagbalik ako ng Maynila at itinuloy ko ang aking trabaho sa office kung saan naroroon ang Tiyo ko at ang lalakeng nag-ligtas sa anak ko, si Joey. Mula nang bumalik ako, naging seryoso din si joey sa panliligaw sa akin. Open book naman daw ang buhay nya sa akin, and it happen na talagang may pag-tingin din daw sya sa akin. Sabi ko nga sa kanya, pano mangyayari ang gusto niya gayong pamilyado syang tao.
Basta yung mga paliwanag nya at style ng pagkuha niya ng attention ko ay mistulang nangyayari lang sa eksena sa pelikula. Wala na daw syang dapat iprove para patunayan na gusto nya ako. At yung magiging affair daw namin would remain secret, dahil pareho kaming takot sa uncle ko. Sa madaling salita bumigay din ako sa kanya.
At kay Joey ko nakita at nadama yung pagmamahal na sapol pagkabata ay hindi ko natikman. Higit sa lahat yong respeto nya sakin bilang tao ang pinakamahalagang bagay na nagustuhan ko sa kanya. Our relationship I would say has been very strong although it was a damn secret. Ibinahay nya ako and well provided sa lahat ng pangangailangan ko, basta sa isang kondisyon na siya lang at wala nang iba.
I know he wasn’t good husband with his wife, but I am sure he is a good father and provider for his children. Tumagal ang relasyon namin until Former Pres. Erap downfall.
Sa Pinas, bagong pangulo, pagong political appointee, kaya na- relieve yung uncle ko sa pwesto, na-ilipat siya sa ibang assignment. In other words, nawalan ako ng trabaho. Gusto rin naman ni Joey ang nangyari, kasi gusto niyang sa bahay na lang ako mag-stay. Pero hindi ako sanay ng ganun, kaya naging madalas maintin ang ulo ko. Kaya he decided na magpatuloy ako sa pag-aaral, hanggang makapag-tapos ako. Pero hindi agad ako nakapagtrabaho. I am not getting any younger anymore, so I decided na mag-training ng care giving. At nahihiya na rin ako kay Joey, kasi pati monthly allowance ng anak ko sinasagot nya since wala nga akong work. When I finished my care-training, I told him that I want to help him as well, in return sa lahat ng kabutihan niya sa akin. Nahihiya na rin ako sa kanya dahil alam kong may-apat na anak siyang binubuhay, dalawa nasa college na, isang graduating sa high school at isang mag-se 2nd yr. Gusto kong makatulong sa kanya, kaya nag-aaply ako papuntang Canada. I knew it takes years bago mag materialize yung application kaya nag decide akong mag Kuwait muna. At first hindi sya pumayag kasi baka daw D.H ang maging bagsak ko at mapunta sa hindi mabuting employer. Pero nakumbinsi ko sya na caregiver ang magiging work ko dito. Determinado ako na makatulong at maibalik ko ang kabutihan niya sa akin, kaya sa madaling sabi napapayag ko sya.
Hanggang ngayon Kuya Ben, hindi nya alam na housemaid ako dito, at hindi nya alam na-ganun kababa ang sahod ng D.H. dito compare sa ibang Gulf countries. Ayaw niya ring magpapadala ako sa kanya, basta mag-ipon daw ako para sa aming mag-ina. Touch ako lalo sa naging gesture niya. Sadyang minahal nga ako ni Joey. Pati ang anak ko. Sabi nga niya sisikapin nyang ma-iba ang takbo ng buhay ko, gusto niyang maka-ahon ako sa kahirapan ng buhay. Isa lang daw ang hindi niya kayang ibigay, at alam kong hindi niya nga kaya, iyon ay yung bigyan ako ng pangalan. We both agree na huwag nang mag-anak for children’s security.
Until one day nakabasa ako ng newspaper at napunta ako sa column mong BUHAY AT PAG-ASA. Tinablan ako sa mga payo mo kuya, I decided to share my story and problem with you. I wanted to walk straight, yun bang walang kaba, walang inaapakan, walang ikinatatakutan at malinis ang konsensya. I hate to admit that I was really touch by your advice, sabi nga na-bulls eye mo ako. With this problem ano ba ang mabuti kong gawin? Mahirap to say goodbye to Joey, siya naman ang tumulong sa akin noong saklot ako ng kalungkutan. Mag-three 3 yrs na ako dito sa Kuwait sa August. Pero until now sya pa rin itong tawag ng tawag sa akin. Ayaw niyang ako ang tumatawag para daw makaipon ako. My son will be 10yrs old na this coming October. Pero patuloy pa rin kaming nagmamahalan at may respeto ako kay Joey. Grabe ang ipinakita niyang pagmamahal sa akin, pag-ki-care sa akin sa mga oras ng pag-subok ko sa buhay.
I should say na naging tao ako dahil sa kanya. He made my life complete, he loves me for what I really am, but most of all I do love him that much. But I know its wrong? Pero masisisi mo ba ako sa ganitong kalagayan ko? Ayaw ko rin naman for life akong magiging kabit! Kuya Ben, help me, I will be taking a vacation this year, and once and for all I want to say goodbye to Joey, pero iisipin ko pa lang ang idiyang iwanan siya talagang labis akong nasasaktan. Ayaw ko rin namang maakusahan na walang utang na loob. And I don’t wan’t him to think na working abroad is the reason ng paghihiwalay namin. I wanted to end my relationship w/ him in most graceful exit. Ayaw ko ring mawala siya ng tuluyan sa akin, gusto ko pa rin siyang naririyan at nagpapalakas ng loob sa akin.

Sa pag bakasyon ko gusto ko ring makita ang anak ko at ang ama nya, ever since I took my son out from him di ko na rin siya nakita. Kahit papaano naman, hindi ko siniraan ang ama ng anak ko, lagi ko pa ring sinasabi sa anak ko, na mabuting tao ang kanyang ama, yun nga lang, hindi kami puedeng magsama. Gusto kong magkita silang mag-ama, pero hanggang ngayon natatakot pa rin akong bigla niyang itakas ang anak ko. Thanks God nga dahil hindi man ako ang nagpalaki sa anak ko ng derekta, pero kilalang-kilala niya ng Nanay niya, dahil mababait ang kapatid ko. Lumalaki ang anak kong tila namana sa kin ang talino.
Isa lang ang gusto kong mangyari, ang magkaroon ng peace of mind! Puede mo ba akong bigyan ng magandang payo sa problema kong ito?

Gumagalang at Nagpapasalamat,
Captive Eagle

PS: Kuya Ben gusto ko rin malaman kung anong process ng change of sponsor, kase I read in your advice once, na four year graduate, after a year puedeng mag-work sa labas. I wanted to earn more money para makapunta ng Canada . By the way ako po yung nag txt sayo noon at sumulat din ako sa inyong editor. Unfortunately, hindi yata na print, I just don’t know kase di ko gaanong nasubaybayan ang lahat ng issue ng Kuwait Times. Keep up the good work Kuya Ben! Idol kita!

(Abangan ang aking sagot sa mahabang hiham na ito ni Captive Eagle. Kung mayron man kayong magandang suhestyon, welcome po kayong lahat. You can access this article by browsing my blog site at; www.buhayatpagasa.blogspot.com Saan nga ba patungo ang pagaspas ng nakapiit na Aguila? Abangan ang sagot sa Sunday! Maraming salamat!