Buhay at Pag-asa
Ni Ben Garcia
(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay sa PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawang. Ito po ay optional)
Paano makakaalpas sa mister na pabigat
Dear Kuya Ben,
Tawagin mo na lang akong Myra, tubong Zamboaga. Nagsimula ang kalbaryo
ng aking buhay ng mapangasawa ko ang isang sundalo na set-up lang sa akin ng
ate ko. Ibinigay niya kase ang susi ng bahay namin, at isang gabi,
namalayan ko na lang na katabi ko na siya sa pagtulog at may-nangyari sa
amin.
Di ko siya mahal, pero dahil nga sa nangyari, ginusto ko na rin siya.
Nabutis ako sa murang edad. Dahil nga sa sundalo siya, kung saan-saan
siyang lugar sa Pilipinas nadidistino, minsan kasama kami, minsan hindi.
Isang taon siya sa Cavite ng hindi niya man lang nakita ang aming anak dahil sa trabaho. Pero sumunod kami sa kanya sa Cavite. Hanggang sa maging dalawa na ang aming anak.
Napilitan na rin kaming magpakasal dahil mayroong libreng kasal sa military.
Pero matapos ang kasal namin, bigla na lang nagbago ang mister ko. Nadistino
naman siya sa Zambales, di na kami sumama at umuwi na lang kami ng
Zamboaga. Isang taon din mahigit siya doon, tapos, marami raw siyang loan,
kaya, konteng-konte na lang ang nakakarating na pera sa amin, pero
pinagkakasiya ko iyon para sa aming tatlo.
Kung magtatanong ako kung saan napupunta ang suweldo niya, nagagalit at ang daming rason. Matapos ang isang taon at limang buwan sa Zambales, kinuha niya kami sa Zamboaga at inuwi niya kami ng mga anak niya sa Bicol. Nakitira kami sa bahay ng mga magulang niya. Noon, hindi na ako mapalagay sa kung anong nangyari sa niloan niyang pera, kaya nagtanong ulit ako kung saan napunta iyon. Imbes na magpaliwanag, sinabi niya sa akin na wala raw akong pakialam dahil pera niya iyon. Nasaktan ako ng sobra sa sinabi niya. Di ko lubos maisip na masabi niya iyon sa akin. Minsan nakita ko pa sa kanyang bag ang ilang damit ng kanyang babae, grabe ang naging away naming ng araw na iyon, imbes na magsisi o humingi ng tawad, lalong nagalit sa akin, at siya mismo ang nagsabi sa aking lumayas daw ako sa pamamahay nila. Kinabukasan, walang sabi-sabi, umuwi kami ng dalawa kong anak sa Zamboanga. At para mabuhay ko ang dalawang anak, nag-disisyon akong mag-abraod. Sa Abu-Dhabi, UAE ang una kong abroad. Seven months lang ako doon at di ko natiis ang kahayupan ng among kong Arabo. No, letter, no phone at four hours lang ang tulog na allowed sa akin. Wala pang pag-kain, overwork at nananakit pa.
Dahil sa ganuong sitwasyon, tumakas ako at nagpunta ng embassy at tinulungan nila akong makauwi agad. Umuwi ako sa Pinas noong Feb 1, 2006. Noong naroroon ako sa Pinas, tinawagan ako ng mister ko, sabi umuwi raw muna ako sa Zamboanga para magkaliwanagan at maayos ang papel sa paghihiwalay. Di na ako nakauwi dahil di na rin ako pinayagan ng bagong agency na inaplayan ko. Nakaalis agad ako
noong April 2, 2006 at dito ako sa Kuwait napadpad. Dito sa Kuwait,
mababait ang naging amo ko, kahit noong isang buwan ko pa lang sa kanila,
pinayagan na nila akong mag-day-off. Mabait sila, at kahit sa pagkain, di sila
madamot, kasabay ko sila lagi sa pagkain, tinuturing nila akong kapamilya. Sana nga di sila magbago!
Heto ang mga katanungan ko Kuya Ben, tanggapin ko ba ang hamon ng asawa
kong annulment? Sa totoo lang gusto ko na rin dahil wala na rin
akong natitirang pagmamahal sa kanya. Parehong babae ang anak namin, paano ko
kaya hihingin ang sustento ng mga bata kung sakali man. Kung may-mag-alok ba ng kasal sa akin, okay lang bang pumayag ako kahit di pa annul ang kasal
ko sa aking asawa. Ano po ang gagawin ko.
Gumagalang at Nagpapasalamat,
Myra
Myra, ang tanong mo ay kung tatanggapin ba ang hamon ng mister mong annulment. Pero mayroon kang sundot na katanungan kung mayroong mag-aalok ng kasal sayo, okay lang ba na magpakasal? Bigla kong naisip na baka, mayroon ka ngang bago ngayon na nag-aalok sayo ng kasal. Hindi mo naman iyan inamin. Pero lets say na mayroon nga. Payong kaibigan, huwag mo munang sunggaban. What I mean, not now. Hindi dapat sayo magmula ang hamunan ng annulment, hayaan mong magmula iyan sa asawa mo, para mas-lalong maging madali ang proseso. Minsan kahit pirmahan na lang sa harapan ng barangay captain, puede na, pero syempre, mas-maliwanag kong disisyon ng husgado ang annulment.
Sa susunod na uwi mo sa Pinas, iyan ang asikasuhin mo, kung gusto mong hiwalayan ang asawa at mag-asawang muli. Tungkol sa sustento ididitirmina po iyan ng husgado once na naglabas sila ng disisyon sa annulment ninyo. Ang payo ko sayo, huwag kang magmamadali. Kung meron nang panibagong pamilya ang mister mo, paborable sayo, dahil magiging madali ang annulment ng kasal ninyo. Sikapin mong hindi ikaw ang mag-diin ng annulment, dahil baka, iyan pa ang dahilan para
hindi agad ma-annul ang kasal ninyo. Maraming kaso ng annulment ang hindi gina-grant ng husgado, dahil sa mga technical problems na kinakaharap ng both parties. Sa tingin ko sa status ng asawa mo, na isang sundalo, marami siyang puedeng gawing dahilan o alibi sa hindi ninyo pagkaka-unawaan.
Saturday, July 29, 2006
Saturday, July 15, 2006
Friday, July 14, 2006
Buhay at Pag-asa
Buhay at Pag-asa
Ni Ben Garcia
(Posted Kuwait Times, Filipino Panorama, 16 July 2006. Ipadala ang kuwento ng inyong buhay sa PO Box 1301 safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo)
Kaya kaya niyang ipaglaban?
Dear Kuya Ben,
Magandang araw po sa lahat ng sumusubaybay ng natatanging column mong ito. Ipinanganak ako taong 1979 sa pook Mindanao. Noong January 2003, dumating ako sa Kuwait. Naiwan ko sa Pilipinas ang aking boy-friend. Noong una nahirapan akong kumbinsihin siya. Ayaw niyang umalis ako at gusto niya magpakasal na raw kami upang magsama at mamuhay. Pero ang sabi ko sa kanya, gusto ko pa munang tulungan ang mga magulang ko. Isa pa hindi pa ako handa sa sinasabing pag-aasawa. Kaya nagpumilit ako. Wala pang kalahating taon, nabalitaan ko nang nag-asawa na siya, pinikot daw ng babae. Hindi ako maniwala dahil mayroon naman syang sariling isip. Pinaubuya ko na lang siya although gusto niyang magka-balikan kami, pero ayaw ko na, ayaw ko ring sirain ang buhay ko sa kanya.
Lumipas ang panahon, mayroon akong nakilalang isang kababayan natin sa SMS. Nagtatrabaho siya sa Middle East din. Nag-send siya ng pangungumusta at sinagot ko naman. Mula noon nagkamabutihan kami. Tumatawag siya sa akin pagkaminsan. Pero kadalasan, text message lang ang paraan ng aming kumunikasyon. Lumipas ang ilang buwan, naging masyado nang close at personal ang aming usapan. Sinagot ko siya sa phone at mabilis din siyang nag-propose ng pagpapakasal.
Kinuha niya ang number ng pamilya ko sa Pilipinas at nakausap na rin niya ang mga parents ko. Sinabi daw ng bf ko na mahal na mahal niya ako higit pa sa pagmamahal niya sa kanyang sarili. Mayroon na siyang mga binuong plano para sa amin at sa aming habambuhay na pagsasama. Lumalim ng lumalim ang aming relasyon. Pero isang araw, kinausap niya ako ng masinsinan. Mahal na mahal niya raw ako at mayroon siyang ipagtatapat sa akin, huwag lang daw akong masasaktan. Umiiyak siya ng sabihin niya sa akin na mayroon siyang asawa at dalawang anak sa Pilipinas. Hiwalay na sila ng 9 years. Ang mga anak niya ay nasa babae.
Ikinuwento niya kung papaanong nangyari ang lahat. Sa Manila sila nakatira, pero hinihingi ng kanyang trabaho ay ang madistino sa ibat-ibang lugar sa Pilipinas, mula Luzon, Visayas at Mindanao. Dahil sa ganuong sitwasyon, minsan lang siyang makauwi ng bahay, minsan dalawa, tatlong buwan silang hindi nagkikitang mag-asawa. Isang araw ng bumalik siya galing sa isang buwang pagtatrabaho naratnan niya na lang ang asawa na nasa kandungan ng ibang lalaki. At upang hindi na lumala ang sitwasyon, siya na mismo ang kusang umalis ng bahay at inisip niyang mas-lalong mapapadali ang paglimot sa kanyang masakit na nakaraan kung lalayo siya, ng malayong malayo. Nag-apply siya palabas ng bansa at dito siya natanggap sa Middle East. Limang taon na rin siya dito. At simula noon, kinalimutan niya na rin ang kanyang asawa. Inalisan na rin siya ng karapatan sa mga bata.
Ito ngayon ang pangalawang yugto sa aming relasyon, sa kabila ng kanyang nakaraan, mahal ko pa rin siya. Sinabi ko sa kanyang ako ang pupuno ng lahat ng pagkukulang na hindi niya naranasan sa kanyang unang asawa. Ang masakit Kuya Ben, hindi ito alam ng mga magulang ko. Marami na kaming plano. Gusto naming mag-settle sa probinsiya namin once na nakauwi na kami ng Pilipinas.
Kuya Ben, tama ba ang ganitong relasyong pinasukan ko. Masama bang mahalin ko siya? Papaano kaming magpapakasal gayong hindi naman annul ang kasal sa una niyang asawa. Isang taon na po ang aming relasyon ngayon. Pagpayuhan mo ako.
Gumagalang at Nagpapasalamat
Leo Girl
Leo Girl salamat po sa tiwala. Unang una, gusto kong sabihin sayo na hindi masamang umibig o magmahal. Hindi rin masamang ibigay ang iyong matamis na oo sa taong minamahal mo, sa taong nagbigay saysay sayong buhay, sa taong nagbigay pansin sayo. Ang masakit sa parte mo, minahal mo siya noon pang nagsisinungaling siya. Pero minahal mo pa rin hanggang noong sinabi niya sayong may-anak na siya at asawa. Hindi kita masisisi diyan. Pero gusto ko lang din sabihin ito sayo. Hindi mo man lang sinubukan kung gaano ba talaga ang kanyang pagmamahal sayo. Noong sabihin sayo ang kanyang tunay na nakaraan, isang malaking oportunidad iyon upang subukan mo rin ang kanyang pagmamahal sayo. Baka, lumabas niyan, ikaw itong sobrang mapagmahal, at hindi mo rin alam kung hanggang saan ka niya kayang ipaglaban. Speaking of ipaglalaban, hanggang saan niya kaya ipinaglaban ang kanyang asawa? Bakit kaya nagawa niyang tuluyang kalimutan ang anak ng ganuon na lang, gayong kung tutuusin, hindi naman kasalanan ng mga bata ang manlalaki ang kanilang ina. Kung sabagay hindi ko naman siya mahuhusgahan kung hanggang saan niya ipinaglaban ang kanyang naunang pamilya. Siya ang nakakaalam noon. Pero sabi nga, masusubukan mo raw ang katatagan ng isang pagsasama sa mga oras ng unos at pagsubok sa buhay. Ikaw Leo Girl, hanggang saan ka kaya niya kayang ipaglaban. Sa pagdating ng unos at mga pagsubok, kaya niya kayang patunayan na hindi niya na basta iiwanan ang pamilya?
Pangalawang puntos, gaano kaya siya katotoo? Ano pa kayang katotohanan ang maaaring gigimbal sayo pagdating ng araw? Minsan ka niyang niloko, ikinaila niya ang pagkakaroon niya ng asawa at anak noong una, although, kinalaunan, inamin niya rin. Pero kinuha niya muna ang kahinaan mo, bago niya ipinagtapat ang katotohanan sa kanyang buhay. Mayroon pa kayang mas-malala pa diyang sitwasyon na maaaring gigimbal sa inyong relasyon? Tanungin mo na siya ngayon hanggat maaga. Sabihin mo na rin sa kanya ngayon kung hanggang saan ka niya kayang ipaglaban. Puede ka kayang damayan sa mga oras ng kalungkutan, sa mga panahon na ang relasyon ay sinusubukan. Kaya kaya niyang ipaglaban?
Kung masasagot niya ng tuwiran iyan sayo, sige, ipagpatuloy mo ang relasyon sa kanya. Sabi nga lahat naman tayo deserve a second chance. Kung totoo ang sinabi niya sayo na hiwalay na siya sa kanyang asawa, hayaan mo siyang in his own effort gawin niya ang pagpapa-annul ng kanilang kasal. Hindi mo na iyan problema, dahil unang-una, dalaga ka, wala kang sabit. Kung gusto niyang magsama kayo, pakasal kayo, gawin ninyong legal ang pagsasama niyo. Ang korte na rin ang mag-dedetermina sa kanyang legal na tungkulin sa kanyang mga naging anak sa una. Mayroon siyang pananagutan doon, dahil bali-baligtarin man ang mundo, siya pa rin ang tatay ng mga naunan niyang anak. Dapat mo rin iyang tanggapin. Mas-maganda kamong maging responsable siya, kung ipapakita niya iyan sayo, aba’y baka-maslalo mo pa siyang hahangaan.
Ni Ben Garcia
(Posted Kuwait Times, Filipino Panorama, 16 July 2006. Ipadala ang kuwento ng inyong buhay sa PO Box 1301 safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo)
Kaya kaya niyang ipaglaban?
Dear Kuya Ben,
Magandang araw po sa lahat ng sumusubaybay ng natatanging column mong ito. Ipinanganak ako taong 1979 sa pook Mindanao. Noong January 2003, dumating ako sa Kuwait. Naiwan ko sa Pilipinas ang aking boy-friend. Noong una nahirapan akong kumbinsihin siya. Ayaw niyang umalis ako at gusto niya magpakasal na raw kami upang magsama at mamuhay. Pero ang sabi ko sa kanya, gusto ko pa munang tulungan ang mga magulang ko. Isa pa hindi pa ako handa sa sinasabing pag-aasawa. Kaya nagpumilit ako. Wala pang kalahating taon, nabalitaan ko nang nag-asawa na siya, pinikot daw ng babae. Hindi ako maniwala dahil mayroon naman syang sariling isip. Pinaubuya ko na lang siya although gusto niyang magka-balikan kami, pero ayaw ko na, ayaw ko ring sirain ang buhay ko sa kanya.
Lumipas ang panahon, mayroon akong nakilalang isang kababayan natin sa SMS. Nagtatrabaho siya sa Middle East din. Nag-send siya ng pangungumusta at sinagot ko naman. Mula noon nagkamabutihan kami. Tumatawag siya sa akin pagkaminsan. Pero kadalasan, text message lang ang paraan ng aming kumunikasyon. Lumipas ang ilang buwan, naging masyado nang close at personal ang aming usapan. Sinagot ko siya sa phone at mabilis din siyang nag-propose ng pagpapakasal.
Kinuha niya ang number ng pamilya ko sa Pilipinas at nakausap na rin niya ang mga parents ko. Sinabi daw ng bf ko na mahal na mahal niya ako higit pa sa pagmamahal niya sa kanyang sarili. Mayroon na siyang mga binuong plano para sa amin at sa aming habambuhay na pagsasama. Lumalim ng lumalim ang aming relasyon. Pero isang araw, kinausap niya ako ng masinsinan. Mahal na mahal niya raw ako at mayroon siyang ipagtatapat sa akin, huwag lang daw akong masasaktan. Umiiyak siya ng sabihin niya sa akin na mayroon siyang asawa at dalawang anak sa Pilipinas. Hiwalay na sila ng 9 years. Ang mga anak niya ay nasa babae.
Ikinuwento niya kung papaanong nangyari ang lahat. Sa Manila sila nakatira, pero hinihingi ng kanyang trabaho ay ang madistino sa ibat-ibang lugar sa Pilipinas, mula Luzon, Visayas at Mindanao. Dahil sa ganuong sitwasyon, minsan lang siyang makauwi ng bahay, minsan dalawa, tatlong buwan silang hindi nagkikitang mag-asawa. Isang araw ng bumalik siya galing sa isang buwang pagtatrabaho naratnan niya na lang ang asawa na nasa kandungan ng ibang lalaki. At upang hindi na lumala ang sitwasyon, siya na mismo ang kusang umalis ng bahay at inisip niyang mas-lalong mapapadali ang paglimot sa kanyang masakit na nakaraan kung lalayo siya, ng malayong malayo. Nag-apply siya palabas ng bansa at dito siya natanggap sa Middle East. Limang taon na rin siya dito. At simula noon, kinalimutan niya na rin ang kanyang asawa. Inalisan na rin siya ng karapatan sa mga bata.
Ito ngayon ang pangalawang yugto sa aming relasyon, sa kabila ng kanyang nakaraan, mahal ko pa rin siya. Sinabi ko sa kanyang ako ang pupuno ng lahat ng pagkukulang na hindi niya naranasan sa kanyang unang asawa. Ang masakit Kuya Ben, hindi ito alam ng mga magulang ko. Marami na kaming plano. Gusto naming mag-settle sa probinsiya namin once na nakauwi na kami ng Pilipinas.
Kuya Ben, tama ba ang ganitong relasyong pinasukan ko. Masama bang mahalin ko siya? Papaano kaming magpapakasal gayong hindi naman annul ang kasal sa una niyang asawa. Isang taon na po ang aming relasyon ngayon. Pagpayuhan mo ako.
Gumagalang at Nagpapasalamat
Leo Girl
Leo Girl salamat po sa tiwala. Unang una, gusto kong sabihin sayo na hindi masamang umibig o magmahal. Hindi rin masamang ibigay ang iyong matamis na oo sa taong minamahal mo, sa taong nagbigay saysay sayong buhay, sa taong nagbigay pansin sayo. Ang masakit sa parte mo, minahal mo siya noon pang nagsisinungaling siya. Pero minahal mo pa rin hanggang noong sinabi niya sayong may-anak na siya at asawa. Hindi kita masisisi diyan. Pero gusto ko lang din sabihin ito sayo. Hindi mo man lang sinubukan kung gaano ba talaga ang kanyang pagmamahal sayo. Noong sabihin sayo ang kanyang tunay na nakaraan, isang malaking oportunidad iyon upang subukan mo rin ang kanyang pagmamahal sayo. Baka, lumabas niyan, ikaw itong sobrang mapagmahal, at hindi mo rin alam kung hanggang saan ka niya kayang ipaglaban. Speaking of ipaglalaban, hanggang saan niya kaya ipinaglaban ang kanyang asawa? Bakit kaya nagawa niyang tuluyang kalimutan ang anak ng ganuon na lang, gayong kung tutuusin, hindi naman kasalanan ng mga bata ang manlalaki ang kanilang ina. Kung sabagay hindi ko naman siya mahuhusgahan kung hanggang saan niya ipinaglaban ang kanyang naunang pamilya. Siya ang nakakaalam noon. Pero sabi nga, masusubukan mo raw ang katatagan ng isang pagsasama sa mga oras ng unos at pagsubok sa buhay. Ikaw Leo Girl, hanggang saan ka kaya niya kayang ipaglaban. Sa pagdating ng unos at mga pagsubok, kaya niya kayang patunayan na hindi niya na basta iiwanan ang pamilya?
Pangalawang puntos, gaano kaya siya katotoo? Ano pa kayang katotohanan ang maaaring gigimbal sayo pagdating ng araw? Minsan ka niyang niloko, ikinaila niya ang pagkakaroon niya ng asawa at anak noong una, although, kinalaunan, inamin niya rin. Pero kinuha niya muna ang kahinaan mo, bago niya ipinagtapat ang katotohanan sa kanyang buhay. Mayroon pa kayang mas-malala pa diyang sitwasyon na maaaring gigimbal sa inyong relasyon? Tanungin mo na siya ngayon hanggat maaga. Sabihin mo na rin sa kanya ngayon kung hanggang saan ka niya kayang ipaglaban. Puede ka kayang damayan sa mga oras ng kalungkutan, sa mga panahon na ang relasyon ay sinusubukan. Kaya kaya niyang ipaglaban?
Kung masasagot niya ng tuwiran iyan sayo, sige, ipagpatuloy mo ang relasyon sa kanya. Sabi nga lahat naman tayo deserve a second chance. Kung totoo ang sinabi niya sayo na hiwalay na siya sa kanyang asawa, hayaan mo siyang in his own effort gawin niya ang pagpapa-annul ng kanilang kasal. Hindi mo na iyan problema, dahil unang-una, dalaga ka, wala kang sabit. Kung gusto niyang magsama kayo, pakasal kayo, gawin ninyong legal ang pagsasama niyo. Ang korte na rin ang mag-dedetermina sa kanyang legal na tungkulin sa kanyang mga naging anak sa una. Mayroon siyang pananagutan doon, dahil bali-baligtarin man ang mundo, siya pa rin ang tatay ng mga naunan niyang anak. Dapat mo rin iyang tanggapin. Mas-maganda kamong maging responsable siya, kung ipapakita niya iyan sayo, aba’y baka-maslalo mo pa siyang hahangaan.
Saturday, July 08, 2006
Buhay at Pag-asa
Buhay at Pag-asa
Ni Ben Garcia
(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay sa PO Box 1301 safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo)
Pag-pupugay para sa tunay na bayani
'Pasan ko ang daigdig'
Dear Kuya Ben,
Labing-tatlong taong-gulang po ako ng umalis ang tatay. Tandang-tanda ko noong gabing mag-away ang nanay at tatay ko, mayroon silang hindi napagkasunduan. Nung gabi ding iyon, lumayas ang tatay at hindi na ito bumalik hanggang ngayon.
Kahirapan at malulungkot na sandali ang lumipas. Hanggang sa magtrabaho at mamatay din ang aking Kuya. Napilitan si Inay na magtrabaho. Una nagtinda ng kamote at isda. Pero kinalaunan, nagbago ang Inay, Natuto itong magsugal at manlalaki. Napabayaan kaming magkakapatid. Inu-umaga na ito sa sugalan, umuuwi sa bahay ng lasing. Hindi niya nga alam na minsan wala kaming makain sa bahay. Hinihintay namin siyang dumating. Nagluluto ako ng kamoteng kahoy kung meron sa bahay, kung hindi naman, nagluluto ako ng lugaw para maipan-tawid gutom ng aking mga maliliit na kapatid.
Dahil sa wala na ngang nangangalaga sa amin, pati yung ate ko, nagloko na rin, minsan umuuwi din sa bahay na lasing at hindi makausap ng matino.
Isang araw, di umuwi ang Inay, nagpunta ako sa kaibigan niya, ang sabi sa akin, hindi raw ba nagpaalam. Sumama na raw ito sa lalaking kalaro niya sa sugalan.
Sa ganuong kalagayan namin, nilakasan ko ang loob ko. Hindi ko ipinahalata sa mga kapatid ko ang pagkawala ni Inay, ang sabi ko sa kanila, nag-trabaho lang at babalik din. Nanalangin ako sa Diyos na bigyan ako ng lakas ng loob upang makayanan ko ang problemang dumarating sa aming buhay. Una, ang Tatay umalis, pangalawa, namatay ang Kuya ko, pangatlo ang nanay ko nagloko at sumama sa lalaki, tapos ang kapatid kong babae, na mas-matanda sa akin, wala na rin sa sarili at gusto na lang gawin ang maging tambay at uminom kasama ng kanyang mga lulong ding babae.
Anupat pasan ko ang daigdig Kuya Ben. Gumawa ako ng paraan upang makapag-trabaho at kumita para mabuhay ang mga kapatid ko. Sinubukan kong pumasok bilang labandera sa malaking bahay malapit sa amin. Gusto ko malapit lang sa bahay dahil kailangan kong tingnan ang mga bata ko pang mga kapatid.
Noong unang sweldo, binilhan ko sila ng spaghetti, tuwang-tuwa sila, kase noon lang sila nakatikim ng ganuon pagkain, masarap daw at sana, araw-araw mayroong ganuon. Pero papaano, magkano lang naman ang kinikita ko, para iyon sa pagkain lang naming sa araw-araw. Nalaman ng pinaglalabahan ko ang aming kalagayan. Siguro naawa ito sa amin, inalok niya akong magtrabaho sa ibang bansa. Tinanong nila ako kung gusto ko raw bang mag-abroad, labag man sa kalooban ko dahil sa maliit ko pang mga kapatid, umu-o na lang ako, dahil sabi malaki-laki naman daw ang kikitain ko sa abroad. Sabi nila sa akin huwag daw akong mag-alala sa pera, tutulungan daw nila akong makaalis ng walang babayaran.
Sa madaling salita nakaalis ako, napunta ako sa Kuwait. Unang amo ko, 'salbahe' ayaw akong bigyan ng pagkain, konteng-konte lang, kubos pa at hindi malunok na sauce. Nagreklamo ako at nagpahatid ako sa agency. Pangalawang amo ko, okay sila. Noong nandito na ako sa Kuwait, nabalitaan ko sa kapatid ko sa Pilipinas na gustong bumalik sa bahay ang ate ko. May-bit-bit daw itong sanggol, gustong iwanan sa bahay dahil hindi niya raw kayang buhayin. Sabi ko sa kapatid ko, huwag tatanggapin dahil siya ang may-problema.
Tinikis ko siya Kuya Ben, gusto kong bigyan sila ng leksyon. Noong nakaraang buwan, tumawag ulit ang kapatid ko, bumabalik din daw sa bahay ang Nanay humihingi ng tawad. Sabi ko huwag pansinin ang mga taong walang awa kaming iniwanan, kasama doon ang Inay. Noong umalis ang Inay, ako ang nagpakahirap para mabuhay ang aking mga kapatid. Ako ang naging magulang nila. Sa katunayan yung kapatid kong bunso, Nanay ang tawag sa akin, hindi niya alam na kapatid ko siya.
Kuya tama ba ang mga disisyon ko upang tikisin ko ang mga taong parte ng buhay ko o kadugo ko?
Gumagalang at Nagpapasalamat
Narrisa
Narrisa salamat sayong liham kasaysayan! Ang iyong liham Nerissa ay kabaligtaran sa lahat halos ng lumiliham sa akin. Kabaligtaran dahil kadalasan ang 'salbaje' ay yung lalaki, ama o kapatid na lalaki, pero this time opposite, yung babae ang 'salbahe'. Ang masakit Nanay at kapatid na babae pa ang nagsalbahe. Bagay na hanggang ngayon pasanin pa rin ni Nerissa ang sitwasyong ito. Papaano kaya natin ihahandle ang ganitong sitwasyon? Gaya din kaya tayo ni Narissa na nagpakatatag at itinawid sa kapahamakan ang kanilang pamilya. Bihira ang taong tulad ni Narissa. Alam nyo kung mahinang klase lang si Narissa, baka, nagpadala na rin siya sa agos ng kadiliman. Kaya kung mayroong lang bibigyan ng award o parangal, dapat ang mga katulad mo Nerissa ang binibigyan nito. Dahil hindi ikaw naging selfish. Hindi mo inisip ang sarili. Inisip mo ang kapakanan ng mga kapatid mo sa gitna ng bumabalot na kadiliman sa inyong daang tinatahak, kawalang dereksyon ng pamilya. Siya ang naging ilaw at tanglaw nila upang sila'y maitawid sa buhay. Itatabi ko ang kuwento mo Narrisa, isasama ko ito sa mga taong gusto kong iindorso balang araw, para mabigyan ng pagkilala. Sa mga kababayan natin, sana hindi tayo maging maramot sa pag-indorso sa tulad ni Nerissa. Darating din ang pagkilala sayong tunay na kabayanihan. Mabuhay ka!
Pero mas-lalo akong hahanga sayo Narissa, kung sa kabila ng pagkukulang ng iyong magulang at kapatid, nakuha mo pa rin silang bigyan ng pangalawang pagkakataon. Sa mga kababayan kong nagbabasa ng Buhay at Pag-asa, hindi natin puedeng gamitin ang ating mga kamay upang ituro o sisihin ang mag-inang 'nag-salbaje' although kung tutuusin mayroon silang pagkukulang. Tawagin na lang natin itong biktima ng madilim na nakaraan. Hindi nila ito hingi at hindi nila ito ginusto, hindi lang nila nakayanan. Pero pasalamat tayong mayroong tulad ni Nerissa na naging matapang sa pagharap sa mga ganitong pagsubok. Kaya ikaw ang tunay na bayani para sayong mga kapatid Narissa.
Masisi ba natin si Nerrisa sa kanyang pagtitikis sa kanyang Nanay at Kapatid? Hindi. Lawakan man natin ang pang-unawa, ang simpatya ay para pa rin kay Nerissa. Pero nabubuhay po tayo hindi lang para sa ating sarili. Nabubuhay tayo upang para maging tanglaw o tulong para sa isa, dalawa, tatlo o marami pang kapwa. Iyan po ang desenyo ng Diyos sa kanyang nilikha, upang tayo ay magtulungan at magbigayan, hindi ang tikisin ang kapwa, dahil sila'y naging minsang pabigat at salbahe sa atin. Ikaw na rin ang may-sabi Narissa na sila ay mga kadugo mo. Gaano man kasakit ang nilikha nilang sugat sayo, Magulang mo siya at kapatid.
Minsan nagaganap ang pangyayaring ganyan upang tayo ay maging matatag at upang tayo ay i-ilevate ng Diyos sa mas-mataas na antas ng buhay, na tila, nakita kong naririyan ka na sa mas-mataas na antas. Nerissa, ikaw ngayon ay mayroong nang trabaho, ang mga pang-yayaring naganap sayong buhay ay sandigan iyan sa pagkakaroon mo ngayon ng lakas ng loob at tibay upang ikaw ay maging si Nerissa.
Huwag mong isarado ang iyong pinto para sa pagpapatawad, tulunagn mo silang muling ibalik ang kanilang napariwarang buhay. Tulungan mo silang ibangon ang buhay. Ikaw na lang ang susi upang muling magbago at maibalik ang ninakaw nilang buhay. Kung nag-sisisi, patarin mo at sabihin mo sa kanilang minsan pa kayong mag-tulungan upang sama-sama ninyong ibangon ang pamilya. Mayroon ka nang malaking lesson, alam mo na kung papaano sila makikipag-deal sayo, pero hindi ko sinasabing hawakan mo sila sa leeg, kundi iapply mo ang ika ngay' talinghaga sa pagbibigay ng isda sa kapitbahay. Hindi puro isda, ang ibigay, kundi, bigyan sila ng pamingwit upang matutong mang-huli ng isda. Batid kong alam mo ang ibig kong ipakahulugan diyan.
Ni Ben Garcia
(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay sa PO Box 1301 safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo)
Pag-pupugay para sa tunay na bayani
'Pasan ko ang daigdig'
Dear Kuya Ben,
Labing-tatlong taong-gulang po ako ng umalis ang tatay. Tandang-tanda ko noong gabing mag-away ang nanay at tatay ko, mayroon silang hindi napagkasunduan. Nung gabi ding iyon, lumayas ang tatay at hindi na ito bumalik hanggang ngayon.
Kahirapan at malulungkot na sandali ang lumipas. Hanggang sa magtrabaho at mamatay din ang aking Kuya. Napilitan si Inay na magtrabaho. Una nagtinda ng kamote at isda. Pero kinalaunan, nagbago ang Inay, Natuto itong magsugal at manlalaki. Napabayaan kaming magkakapatid. Inu-umaga na ito sa sugalan, umuuwi sa bahay ng lasing. Hindi niya nga alam na minsan wala kaming makain sa bahay. Hinihintay namin siyang dumating. Nagluluto ako ng kamoteng kahoy kung meron sa bahay, kung hindi naman, nagluluto ako ng lugaw para maipan-tawid gutom ng aking mga maliliit na kapatid.
Dahil sa wala na ngang nangangalaga sa amin, pati yung ate ko, nagloko na rin, minsan umuuwi din sa bahay na lasing at hindi makausap ng matino.
Isang araw, di umuwi ang Inay, nagpunta ako sa kaibigan niya, ang sabi sa akin, hindi raw ba nagpaalam. Sumama na raw ito sa lalaking kalaro niya sa sugalan.
Sa ganuong kalagayan namin, nilakasan ko ang loob ko. Hindi ko ipinahalata sa mga kapatid ko ang pagkawala ni Inay, ang sabi ko sa kanila, nag-trabaho lang at babalik din. Nanalangin ako sa Diyos na bigyan ako ng lakas ng loob upang makayanan ko ang problemang dumarating sa aming buhay. Una, ang Tatay umalis, pangalawa, namatay ang Kuya ko, pangatlo ang nanay ko nagloko at sumama sa lalaki, tapos ang kapatid kong babae, na mas-matanda sa akin, wala na rin sa sarili at gusto na lang gawin ang maging tambay at uminom kasama ng kanyang mga lulong ding babae.
Anupat pasan ko ang daigdig Kuya Ben. Gumawa ako ng paraan upang makapag-trabaho at kumita para mabuhay ang mga kapatid ko. Sinubukan kong pumasok bilang labandera sa malaking bahay malapit sa amin. Gusto ko malapit lang sa bahay dahil kailangan kong tingnan ang mga bata ko pang mga kapatid.
Noong unang sweldo, binilhan ko sila ng spaghetti, tuwang-tuwa sila, kase noon lang sila nakatikim ng ganuon pagkain, masarap daw at sana, araw-araw mayroong ganuon. Pero papaano, magkano lang naman ang kinikita ko, para iyon sa pagkain lang naming sa araw-araw. Nalaman ng pinaglalabahan ko ang aming kalagayan. Siguro naawa ito sa amin, inalok niya akong magtrabaho sa ibang bansa. Tinanong nila ako kung gusto ko raw bang mag-abroad, labag man sa kalooban ko dahil sa maliit ko pang mga kapatid, umu-o na lang ako, dahil sabi malaki-laki naman daw ang kikitain ko sa abroad. Sabi nila sa akin huwag daw akong mag-alala sa pera, tutulungan daw nila akong makaalis ng walang babayaran.
Sa madaling salita nakaalis ako, napunta ako sa Kuwait. Unang amo ko, 'salbahe' ayaw akong bigyan ng pagkain, konteng-konte lang, kubos pa at hindi malunok na sauce. Nagreklamo ako at nagpahatid ako sa agency. Pangalawang amo ko, okay sila. Noong nandito na ako sa Kuwait, nabalitaan ko sa kapatid ko sa Pilipinas na gustong bumalik sa bahay ang ate ko. May-bit-bit daw itong sanggol, gustong iwanan sa bahay dahil hindi niya raw kayang buhayin. Sabi ko sa kapatid ko, huwag tatanggapin dahil siya ang may-problema.
Tinikis ko siya Kuya Ben, gusto kong bigyan sila ng leksyon. Noong nakaraang buwan, tumawag ulit ang kapatid ko, bumabalik din daw sa bahay ang Nanay humihingi ng tawad. Sabi ko huwag pansinin ang mga taong walang awa kaming iniwanan, kasama doon ang Inay. Noong umalis ang Inay, ako ang nagpakahirap para mabuhay ang aking mga kapatid. Ako ang naging magulang nila. Sa katunayan yung kapatid kong bunso, Nanay ang tawag sa akin, hindi niya alam na kapatid ko siya.
Kuya tama ba ang mga disisyon ko upang tikisin ko ang mga taong parte ng buhay ko o kadugo ko?
Gumagalang at Nagpapasalamat
Narrisa
Narrisa salamat sayong liham kasaysayan! Ang iyong liham Nerissa ay kabaligtaran sa lahat halos ng lumiliham sa akin. Kabaligtaran dahil kadalasan ang 'salbaje' ay yung lalaki, ama o kapatid na lalaki, pero this time opposite, yung babae ang 'salbahe'. Ang masakit Nanay at kapatid na babae pa ang nagsalbahe. Bagay na hanggang ngayon pasanin pa rin ni Nerissa ang sitwasyong ito. Papaano kaya natin ihahandle ang ganitong sitwasyon? Gaya din kaya tayo ni Narissa na nagpakatatag at itinawid sa kapahamakan ang kanilang pamilya. Bihira ang taong tulad ni Narissa. Alam nyo kung mahinang klase lang si Narissa, baka, nagpadala na rin siya sa agos ng kadiliman. Kaya kung mayroong lang bibigyan ng award o parangal, dapat ang mga katulad mo Nerissa ang binibigyan nito. Dahil hindi ikaw naging selfish. Hindi mo inisip ang sarili. Inisip mo ang kapakanan ng mga kapatid mo sa gitna ng bumabalot na kadiliman sa inyong daang tinatahak, kawalang dereksyon ng pamilya. Siya ang naging ilaw at tanglaw nila upang sila'y maitawid sa buhay. Itatabi ko ang kuwento mo Narrisa, isasama ko ito sa mga taong gusto kong iindorso balang araw, para mabigyan ng pagkilala. Sa mga kababayan natin, sana hindi tayo maging maramot sa pag-indorso sa tulad ni Nerissa. Darating din ang pagkilala sayong tunay na kabayanihan. Mabuhay ka!
Pero mas-lalo akong hahanga sayo Narissa, kung sa kabila ng pagkukulang ng iyong magulang at kapatid, nakuha mo pa rin silang bigyan ng pangalawang pagkakataon. Sa mga kababayan kong nagbabasa ng Buhay at Pag-asa, hindi natin puedeng gamitin ang ating mga kamay upang ituro o sisihin ang mag-inang 'nag-salbaje' although kung tutuusin mayroon silang pagkukulang. Tawagin na lang natin itong biktima ng madilim na nakaraan. Hindi nila ito hingi at hindi nila ito ginusto, hindi lang nila nakayanan. Pero pasalamat tayong mayroong tulad ni Nerissa na naging matapang sa pagharap sa mga ganitong pagsubok. Kaya ikaw ang tunay na bayani para sayong mga kapatid Narissa.
Masisi ba natin si Nerrisa sa kanyang pagtitikis sa kanyang Nanay at Kapatid? Hindi. Lawakan man natin ang pang-unawa, ang simpatya ay para pa rin kay Nerissa. Pero nabubuhay po tayo hindi lang para sa ating sarili. Nabubuhay tayo upang para maging tanglaw o tulong para sa isa, dalawa, tatlo o marami pang kapwa. Iyan po ang desenyo ng Diyos sa kanyang nilikha, upang tayo ay magtulungan at magbigayan, hindi ang tikisin ang kapwa, dahil sila'y naging minsang pabigat at salbahe sa atin. Ikaw na rin ang may-sabi Narissa na sila ay mga kadugo mo. Gaano man kasakit ang nilikha nilang sugat sayo, Magulang mo siya at kapatid.
Minsan nagaganap ang pangyayaring ganyan upang tayo ay maging matatag at upang tayo ay i-ilevate ng Diyos sa mas-mataas na antas ng buhay, na tila, nakita kong naririyan ka na sa mas-mataas na antas. Nerissa, ikaw ngayon ay mayroong nang trabaho, ang mga pang-yayaring naganap sayong buhay ay sandigan iyan sa pagkakaroon mo ngayon ng lakas ng loob at tibay upang ikaw ay maging si Nerissa.
Huwag mong isarado ang iyong pinto para sa pagpapatawad, tulunagn mo silang muling ibalik ang kanilang napariwarang buhay. Tulungan mo silang ibangon ang buhay. Ikaw na lang ang susi upang muling magbago at maibalik ang ninakaw nilang buhay. Kung nag-sisisi, patarin mo at sabihin mo sa kanilang minsan pa kayong mag-tulungan upang sama-sama ninyong ibangon ang pamilya. Mayroon ka nang malaking lesson, alam mo na kung papaano sila makikipag-deal sayo, pero hindi ko sinasabing hawakan mo sila sa leeg, kundi iapply mo ang ika ngay' talinghaga sa pagbibigay ng isda sa kapitbahay. Hindi puro isda, ang ibigay, kundi, bigyan sila ng pamingwit upang matutong mang-huli ng isda. Batid kong alam mo ang ibig kong ipakahulugan diyan.
Tuesday, June 27, 2006
Buhay at Pag-asa
Buhay at Pag-asa
Ni Ben Garcia
Anita at ang kanyang mahalagang misyon
(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay sa Kuwait Times, Ben Garcia PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, optional)
Dear Kuya Ben,
Kuya Ben isa po ako sa patuloy na sumusubaybay sa maganda ninyong programa, Buhay at Pag-asa. Kuya nahihiya akong isalasay ang masakit na nangyayari sa buhay ko, pero pinalakas ang loob ko ng patuloy mong paanyaya at sinabihan din ako ng kasama ko na h'wag mahihiya, total naman puedeng itago ang pangalan ko. Tawagin mo na lang akong Anita ng Leyte.Isa po akong dalaga sa edad ko ngayong 30. Umabot ako sa ganitong edad dahil sa unos na nangyari sa buhay ko. Nangigibabaw sa akin ngayon ang takot sa tuwing magkakaroon ako ng boyfriend, hanggang sa dumating sa akin si Troy dito sa Kuwait. Mayroon akong boyfriend na iniwanan sa Leyte. Siya'y isang alagad ng batas. Pulis. Napakabait niya po Kuya at di na siguro ako makakita pa ng tulad niya na sobrang bait at nasa kanya ang lahat. Maganda ang takbo ng aming relasyon ok ako sa pamilya niya at ok din siya sa pamilya ko. Walang problema sa amin noong una, subalit dumating ang time Kuya Ben na kailangan kong lumuwas ng Maynila dahil bored na rin ako sa bahay lang ng walang trabaho. So sa madaling salita kinausap ako sa kanya na akoy luluwas ng Maynila upang magtrabaho. Ayaw niyang pumayag at iyon na ang simula ng aming pag-aaway. Hindi ko siya pinakinggan dahil alam kong kailangan ko ring mag-trabaho. 3 days before akong umalis, pinuntahan ko siya sa bahay nila at kinausap ko ulit siya. Tila baga nagbago ang kanyang pasiya, bigla na lang niyang sinabi sa akin na okay na sa kanya ang umalis ako, basta mag-iingat lang daw ako at h'wag makalilimot.Lihim naman akong natuwa sa disisyon niyang iyon, dahil inisip ko na ring sa ayaw at sa gusto niya, hindi na rin niya ako mapipigilan. Hinatid niya pa ako sa bus terminal at naramdaman ko ring nahihirapan siya. Masakit man pero tinatagan ko ang aking loob. Kinabukasan sa awa ng Dios nakarating ako ng Maynila. At doon istambay ako ng mahigit isang lingo bago ako natanggap sa MACRO Sucat. Tumagal ako dun ng 2 taon. Dahil sa sipag at tiyaga ko sa trabaho napromote din ako. Habang tuloy naman ang aming matamis at nakaka-miss na kumunikasyon. Ang masakit Kuya Ben sa loob ng mahigit 6 years namin, doon ko lang nalaman na mayroon pala siyang mabigat na karamdaman. Nose cancer ang sakit niya, ilang beses na pala siyang na-oospital dahil sa kanyang karamdamang iyon, pero ni hindi man lang niya bingggit sa akin. Kapag tumatawag ako sa kanya, walang siyang binabanggit sa akin kundi ang okay naman daw ang kalagayan niya, masaya daw siya sa trabaho at masaya siyang kapiling ang kanyang mga mahal sa buhay. Bandang September 2005, bumagal ang kumunikasyon namin, yun pala lagi na siyang nasa-ospital noon, malala na raw pala ang sakit niya. October, ayaw na siyang payagang makaalis sa ospital dahil alam na ng mga doctor na malapit na ring magwakas ang kanyang buhay. Nov 10, tumawag sa mobile ko ang Nanay niya, sinabi sa akin na matagal na ngang nasa ospital ang boyfriend ko, nakiusap na umuwi ako sandali dahil ako na lang daw ang hinihintay ng anak niya. Para akong sinakluban ng langit at lupa, kinabahan ako ng husto, agad akong nagpaalam sa boss ko at naunawaan naman nila ako. Kinabukasan, lipad agad ako pa-puntang Leyte, nag-eroplano na ako, para mabilis makarating. Pagdating ko sa Leyte, mga sister niya na galing ng US ang naroroon, nag-iisang lalaki nga pala ang BF ko. Di ko kayang tanggapin ang nakita ko, una, hindi ko siya nakilala agad. Dati, malaking lalaki siya, pero ngayon biglang lumiit at umitim pa. Wala na rin siyang buhok. Natutulog ng maratnan ko sa ospital. Pero nagising siya dahil narinig niya ang iyak ko. Wala siyang ibang binanggit nung naroroon ako kundi ang katagang sori, hindi niya raw sinabi sa akin ang kanyang karamdaman dahil ayaw niya akong mag-alala. Nakatingin lang ako sa kanya nung sinasabi niya iyon, pero tuloy ang pagdaloy ng masaganang luha sa aking mata, kita ko rin ang pag-agos ng mga luha sa kanyang mga mata. Ramdam kong nanghihina na siya. Pero alam kong mula sa puso ang kanyang pagsisisi sa matagal niyang pagsisinungaling ng tungkol sa kanyang tunay na kalagayan. Nakapag-usap pa kami ng sandali, sinabi ko sa kanyang gagaling siya. Maaliwalas ang kanyang mukha, pero nung pumikit siya habang ako'y naroroon, hindi na siya muling gumising pa. Ideneklara siyang pumanaw makalipas ang halos 3 oras ng pamamalagi sa piling niya. Masakit man pero tinanggap ko iyon dahil iyon ang kanyang huling habilin sa akin. Na ituloy ko ang aking buhay at mabuhay akong maligaya. Matapos ang kanyang libing, bumalik ako ng Maynila. Nag-resign agad ako sa trabaho, at muling bumalik ng Leyte sa pag-asang kong muling sariwain ang aming matagal ding pag-iibigan. Subalit habang tumatagal ako doon, nararamdaman ko ang sakit at hapdi ng kanyang pagkawala. Mula sa pangunguilila kong iyon, inisip kong lalo akong masasaktan hanggat naroroon ako, kaya naisipan kong mag-apply sa ibang bansa.Kuwait ang kinasadlakan ko. Narito ako ngayon, mag-iisang taon na rin, pero sariwa pa rin sa akin ang mga pangyayaring iyon sa aking buhay. Hindi ko malimut-limot ang aking boyfriend. Hanggang ngayon, patuloy ang pagdaloy ng aking luha. Kapag-akoy nag-iisa, sa aking trabaho sa aking kuwarto, kapag pumapasok siya sa aking isip, nakikita ko na lang ang sarili na lumuluha.Bakit hindi ko siya makalimutan, maganda naman kung tutuusin ang pagpapaalam niya sa akin. Hanggang ngayon, maliwanag pa rin sa aking isip ang aming matamis na nag-daan. Tuwing Lingo ako nag-o-off. Marami akong nami-meet na kababayan nating Filipino, nakikipagkilala sa akin, gusto nila akong maging girlfriend, pero ewan kung bakit ayaw pa ring magbukas ng aking puso sa iba. Takot din ako sa mga kalahi natin, dahil, totoo nga ang sinabi mo, na maraming binata dito, pero may-asawa pala. Pero noong isang Lingo, mayroon akong na-meet na isang Filipino, Troy ang kanyang pangalan, mabait siya, tawag ng tawag sa akin, gusto niya raw ako, tila magaan ang pakiramdam ko sa kanya, pero mayroon siyang ipinagtapat sa akin, mayroon na daw siyang asawa at mayroong isang anak. Itatanong ko lang sayo Kuya Ben, kung bakit magaan ang pakiramdam ko sa kanya. Parang gustong-gusto ko siyang kausap, nakikita ko sa kanya ang dati kong boyfriend, pero wala pa rin po akong sagot sa kanya hanggang ngayon, puede ko ba siyang sagutin? Sa totoo lang parang mayroon na rin yata akong nararamdaman sa kanya. Parang gusto ko siya! Pero naguguluhan ako dahil sa sinabi niyang may-asawa siya at isang anak, pero, lihim akong nagkaka-interest dahil sa kanyang katapatan at nakikita ko sa kanya ang namatay kong boy-friend. Itutuloy ko ba ang maling damdaming ito? Sinabi niya sa akin na hindi niya mahal ang kanyang tunay na asawa, pero kasal sila at may-isang anak. Papaano ang gagawin ko?
Gumagalang at Nagpapasalamat
Anita.
Thank you very much Anita. Hindi sukatan ang kagaanan ng loob upang ituloy mo ang pakikipag-relasyon kay Troy. Kahit sino naman puede nating makagaanang loob, lalo't binibigyan ka ng importansiya o suportang moral, na kailangan nating lahat! Ugali raw po nating mga Filipino ang hindi talaga tayo mapag-isa, kailangan natin ng karamay, ng kadaupang palad o kaakbay, sabi nga ng iba --'ka-ututang dila', o ‘kausap’. Parang hindi raw talaga tayo mabubuhay ng walang kapart-ner, kung baga, parang hindi tayo mabubuhay ng nag-iisa. Okay naman at normal iyan sa tao, dahil kahit noong unang panahon, malungkot si Adan noong siya'y nag-iisa, kaya siya binigyan ng Eva. Hwag nating iinterpret ito ng literal, hindi ibig sabihin, asawa lang ang kailangan ng tao para mabuhay. Papaano na yung mga celibate priest natin, bakit sila nabubuhay kahit walang asawa, papaano na yung mga madre natin na walang asawa. (sinasabi kong walang asawa, dahil mayroong mga pare at madreng may-asawa) So puede palang mabuhay kahit walang asawa! Opo! Minsan mayroong gustong ipahiwatig sa atin ang Diyos sa mga pangyayaring dumarating at nagaganap sa ating buhay. Mahirap minsan unawain, pero bawat pangyayaring nagaganap sa ating buhay ay mayroong purpose ang Diyos. Huwag lang nating isarado ang ating puso sa gustong sabihin o ipahiwatig ng Maykapal, makinig tayo sa mensahe ng Diyos. Sa ating buhay sa ngayon, ayon sa mga pantas, ang Diyos ay nagsasalita sa atin hindi lamang sa aklat na kanyang ibinahagi sa tao, kundi sa mga pangyayari sa ating buhay/kapaligiran, sa mga taong righteous, kasama ang mga pare, pastor, uztad, mullah, magulang natin,nakakatanda sa atin at advisers. Mayroong isang kuwento sa Bibliya sa katauhan ni Jonas. Inutusan siya ng Diyos na puntahan ang isang lugar kung saan maraming nagaganap na kasamaan, pero imbes na puntahan iyon, lumihis siya ng landas at binaybay ang ibang daan. Ewan kung alam mo ang kuwento. Habang siya ay naglalayag sa barko, patungo sa lugar na gusto niyang puntahan, (ito yung kinu-consider ng ilan sa mga bible scholar bilang rebellion against God) nagkaroon ng malaking unos sa dagat, dahilan upang itapon siya sa dagat at lunukin ng malaking isda. Iniluwa naman siya, pero sa lugar kung saan hindi niya puedeng tanggihan ang kagustuhan ng Diyos. Alamat man o hindi, maliwanag ang aral na gustong ipahiwatig ng pamosong kuwentong iyan sa bibliya. Na anu't ano man, kung mayroong gustong ipagawa sayo ang Diyos, mangyayari iyan sang-ayon sa kanyang plano. Masyado yatang spiritual o religious ang dating hindi po ba? Pero nais kong liwanagin na hindi ko sinasabi sayo na mag-madre ka. Mag-asawa ka man o hindi, (ito'y para sa ating lahat) mayroon pa rin tayong misyon, na tuparin at ipalaganap ang kanyang mabuting balita.
Ngayon Sister Anita, (hihihi) mali ang pumatol sa lalaking may-asawa na. Kung ang pag-aasawa ang iyong patutunguhan, darating si Mr Right sa tamang panahon, hindi pa huli ang 30 sa pag-aasawa. Hindi iyan minamadali, at hindi rin iyan dahil sa nagkaka-gaanang loob na kayo. Sinasabi ko sayo, kahit sino puede mong makagaanang loob, lalot sinusuportahan ka sa iyong weak or weakest point in life. Huwag ka nang maging dahilan ng ikasisira ng ibang pamilya.
Ni Ben Garcia
Anita at ang kanyang mahalagang misyon
(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay sa Kuwait Times, Ben Garcia PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, optional)
Dear Kuya Ben,
Kuya Ben isa po ako sa patuloy na sumusubaybay sa maganda ninyong programa, Buhay at Pag-asa. Kuya nahihiya akong isalasay ang masakit na nangyayari sa buhay ko, pero pinalakas ang loob ko ng patuloy mong paanyaya at sinabihan din ako ng kasama ko na h'wag mahihiya, total naman puedeng itago ang pangalan ko. Tawagin mo na lang akong Anita ng Leyte.Isa po akong dalaga sa edad ko ngayong 30. Umabot ako sa ganitong edad dahil sa unos na nangyari sa buhay ko. Nangigibabaw sa akin ngayon ang takot sa tuwing magkakaroon ako ng boyfriend, hanggang sa dumating sa akin si Troy dito sa Kuwait. Mayroon akong boyfriend na iniwanan sa Leyte. Siya'y isang alagad ng batas. Pulis. Napakabait niya po Kuya at di na siguro ako makakita pa ng tulad niya na sobrang bait at nasa kanya ang lahat. Maganda ang takbo ng aming relasyon ok ako sa pamilya niya at ok din siya sa pamilya ko. Walang problema sa amin noong una, subalit dumating ang time Kuya Ben na kailangan kong lumuwas ng Maynila dahil bored na rin ako sa bahay lang ng walang trabaho. So sa madaling salita kinausap ako sa kanya na akoy luluwas ng Maynila upang magtrabaho. Ayaw niyang pumayag at iyon na ang simula ng aming pag-aaway. Hindi ko siya pinakinggan dahil alam kong kailangan ko ring mag-trabaho. 3 days before akong umalis, pinuntahan ko siya sa bahay nila at kinausap ko ulit siya. Tila baga nagbago ang kanyang pasiya, bigla na lang niyang sinabi sa akin na okay na sa kanya ang umalis ako, basta mag-iingat lang daw ako at h'wag makalilimot.Lihim naman akong natuwa sa disisyon niyang iyon, dahil inisip ko na ring sa ayaw at sa gusto niya, hindi na rin niya ako mapipigilan. Hinatid niya pa ako sa bus terminal at naramdaman ko ring nahihirapan siya. Masakit man pero tinatagan ko ang aking loob. Kinabukasan sa awa ng Dios nakarating ako ng Maynila. At doon istambay ako ng mahigit isang lingo bago ako natanggap sa MACRO Sucat. Tumagal ako dun ng 2 taon. Dahil sa sipag at tiyaga ko sa trabaho napromote din ako. Habang tuloy naman ang aming matamis at nakaka-miss na kumunikasyon. Ang masakit Kuya Ben sa loob ng mahigit 6 years namin, doon ko lang nalaman na mayroon pala siyang mabigat na karamdaman. Nose cancer ang sakit niya, ilang beses na pala siyang na-oospital dahil sa kanyang karamdamang iyon, pero ni hindi man lang niya bingggit sa akin. Kapag tumatawag ako sa kanya, walang siyang binabanggit sa akin kundi ang okay naman daw ang kalagayan niya, masaya daw siya sa trabaho at masaya siyang kapiling ang kanyang mga mahal sa buhay. Bandang September 2005, bumagal ang kumunikasyon namin, yun pala lagi na siyang nasa-ospital noon, malala na raw pala ang sakit niya. October, ayaw na siyang payagang makaalis sa ospital dahil alam na ng mga doctor na malapit na ring magwakas ang kanyang buhay. Nov 10, tumawag sa mobile ko ang Nanay niya, sinabi sa akin na matagal na ngang nasa ospital ang boyfriend ko, nakiusap na umuwi ako sandali dahil ako na lang daw ang hinihintay ng anak niya. Para akong sinakluban ng langit at lupa, kinabahan ako ng husto, agad akong nagpaalam sa boss ko at naunawaan naman nila ako. Kinabukasan, lipad agad ako pa-puntang Leyte, nag-eroplano na ako, para mabilis makarating. Pagdating ko sa Leyte, mga sister niya na galing ng US ang naroroon, nag-iisang lalaki nga pala ang BF ko. Di ko kayang tanggapin ang nakita ko, una, hindi ko siya nakilala agad. Dati, malaking lalaki siya, pero ngayon biglang lumiit at umitim pa. Wala na rin siyang buhok. Natutulog ng maratnan ko sa ospital. Pero nagising siya dahil narinig niya ang iyak ko. Wala siyang ibang binanggit nung naroroon ako kundi ang katagang sori, hindi niya raw sinabi sa akin ang kanyang karamdaman dahil ayaw niya akong mag-alala. Nakatingin lang ako sa kanya nung sinasabi niya iyon, pero tuloy ang pagdaloy ng masaganang luha sa aking mata, kita ko rin ang pag-agos ng mga luha sa kanyang mga mata. Ramdam kong nanghihina na siya. Pero alam kong mula sa puso ang kanyang pagsisisi sa matagal niyang pagsisinungaling ng tungkol sa kanyang tunay na kalagayan. Nakapag-usap pa kami ng sandali, sinabi ko sa kanyang gagaling siya. Maaliwalas ang kanyang mukha, pero nung pumikit siya habang ako'y naroroon, hindi na siya muling gumising pa. Ideneklara siyang pumanaw makalipas ang halos 3 oras ng pamamalagi sa piling niya. Masakit man pero tinanggap ko iyon dahil iyon ang kanyang huling habilin sa akin. Na ituloy ko ang aking buhay at mabuhay akong maligaya. Matapos ang kanyang libing, bumalik ako ng Maynila. Nag-resign agad ako sa trabaho, at muling bumalik ng Leyte sa pag-asang kong muling sariwain ang aming matagal ding pag-iibigan. Subalit habang tumatagal ako doon, nararamdaman ko ang sakit at hapdi ng kanyang pagkawala. Mula sa pangunguilila kong iyon, inisip kong lalo akong masasaktan hanggat naroroon ako, kaya naisipan kong mag-apply sa ibang bansa.Kuwait ang kinasadlakan ko. Narito ako ngayon, mag-iisang taon na rin, pero sariwa pa rin sa akin ang mga pangyayaring iyon sa aking buhay. Hindi ko malimut-limot ang aking boyfriend. Hanggang ngayon, patuloy ang pagdaloy ng aking luha. Kapag-akoy nag-iisa, sa aking trabaho sa aking kuwarto, kapag pumapasok siya sa aking isip, nakikita ko na lang ang sarili na lumuluha.Bakit hindi ko siya makalimutan, maganda naman kung tutuusin ang pagpapaalam niya sa akin. Hanggang ngayon, maliwanag pa rin sa aking isip ang aming matamis na nag-daan. Tuwing Lingo ako nag-o-off. Marami akong nami-meet na kababayan nating Filipino, nakikipagkilala sa akin, gusto nila akong maging girlfriend, pero ewan kung bakit ayaw pa ring magbukas ng aking puso sa iba. Takot din ako sa mga kalahi natin, dahil, totoo nga ang sinabi mo, na maraming binata dito, pero may-asawa pala. Pero noong isang Lingo, mayroon akong na-meet na isang Filipino, Troy ang kanyang pangalan, mabait siya, tawag ng tawag sa akin, gusto niya raw ako, tila magaan ang pakiramdam ko sa kanya, pero mayroon siyang ipinagtapat sa akin, mayroon na daw siyang asawa at mayroong isang anak. Itatanong ko lang sayo Kuya Ben, kung bakit magaan ang pakiramdam ko sa kanya. Parang gustong-gusto ko siyang kausap, nakikita ko sa kanya ang dati kong boyfriend, pero wala pa rin po akong sagot sa kanya hanggang ngayon, puede ko ba siyang sagutin? Sa totoo lang parang mayroon na rin yata akong nararamdaman sa kanya. Parang gusto ko siya! Pero naguguluhan ako dahil sa sinabi niyang may-asawa siya at isang anak, pero, lihim akong nagkaka-interest dahil sa kanyang katapatan at nakikita ko sa kanya ang namatay kong boy-friend. Itutuloy ko ba ang maling damdaming ito? Sinabi niya sa akin na hindi niya mahal ang kanyang tunay na asawa, pero kasal sila at may-isang anak. Papaano ang gagawin ko?
Gumagalang at Nagpapasalamat
Anita.
Thank you very much Anita. Hindi sukatan ang kagaanan ng loob upang ituloy mo ang pakikipag-relasyon kay Troy. Kahit sino naman puede nating makagaanang loob, lalo't binibigyan ka ng importansiya o suportang moral, na kailangan nating lahat! Ugali raw po nating mga Filipino ang hindi talaga tayo mapag-isa, kailangan natin ng karamay, ng kadaupang palad o kaakbay, sabi nga ng iba --'ka-ututang dila', o ‘kausap’. Parang hindi raw talaga tayo mabubuhay ng walang kapart-ner, kung baga, parang hindi tayo mabubuhay ng nag-iisa. Okay naman at normal iyan sa tao, dahil kahit noong unang panahon, malungkot si Adan noong siya'y nag-iisa, kaya siya binigyan ng Eva. Hwag nating iinterpret ito ng literal, hindi ibig sabihin, asawa lang ang kailangan ng tao para mabuhay. Papaano na yung mga celibate priest natin, bakit sila nabubuhay kahit walang asawa, papaano na yung mga madre natin na walang asawa. (sinasabi kong walang asawa, dahil mayroong mga pare at madreng may-asawa) So puede palang mabuhay kahit walang asawa! Opo! Minsan mayroong gustong ipahiwatig sa atin ang Diyos sa mga pangyayaring dumarating at nagaganap sa ating buhay. Mahirap minsan unawain, pero bawat pangyayaring nagaganap sa ating buhay ay mayroong purpose ang Diyos. Huwag lang nating isarado ang ating puso sa gustong sabihin o ipahiwatig ng Maykapal, makinig tayo sa mensahe ng Diyos. Sa ating buhay sa ngayon, ayon sa mga pantas, ang Diyos ay nagsasalita sa atin hindi lamang sa aklat na kanyang ibinahagi sa tao, kundi sa mga pangyayari sa ating buhay/kapaligiran, sa mga taong righteous, kasama ang mga pare, pastor, uztad, mullah, magulang natin,nakakatanda sa atin at advisers. Mayroong isang kuwento sa Bibliya sa katauhan ni Jonas. Inutusan siya ng Diyos na puntahan ang isang lugar kung saan maraming nagaganap na kasamaan, pero imbes na puntahan iyon, lumihis siya ng landas at binaybay ang ibang daan. Ewan kung alam mo ang kuwento. Habang siya ay naglalayag sa barko, patungo sa lugar na gusto niyang puntahan, (ito yung kinu-consider ng ilan sa mga bible scholar bilang rebellion against God) nagkaroon ng malaking unos sa dagat, dahilan upang itapon siya sa dagat at lunukin ng malaking isda. Iniluwa naman siya, pero sa lugar kung saan hindi niya puedeng tanggihan ang kagustuhan ng Diyos. Alamat man o hindi, maliwanag ang aral na gustong ipahiwatig ng pamosong kuwentong iyan sa bibliya. Na anu't ano man, kung mayroong gustong ipagawa sayo ang Diyos, mangyayari iyan sang-ayon sa kanyang plano. Masyado yatang spiritual o religious ang dating hindi po ba? Pero nais kong liwanagin na hindi ko sinasabi sayo na mag-madre ka. Mag-asawa ka man o hindi, (ito'y para sa ating lahat) mayroon pa rin tayong misyon, na tuparin at ipalaganap ang kanyang mabuting balita.
Ngayon Sister Anita, (hihihi) mali ang pumatol sa lalaking may-asawa na. Kung ang pag-aasawa ang iyong patutunguhan, darating si Mr Right sa tamang panahon, hindi pa huli ang 30 sa pag-aasawa. Hindi iyan minamadali, at hindi rin iyan dahil sa nagkaka-gaanang loob na kayo. Sinasabi ko sayo, kahit sino puede mong makagaanang loob, lalot sinusuportahan ka sa iyong weak or weakest point in life. Huwag ka nang maging dahilan ng ikasisira ng ibang pamilya.
Subscribe to:
Posts (Atom)