Buhay at Pag-asa

Ni Ben Garcia

'Papa' ko may-kasamang 'Manay' ko po!

(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, P0 Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito pa ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com)

(Pagpapatuloy sa padalang kuwento ni Mars, kung gusto niyong balikan ang unang bahagi, ibrowse po ninyo ang aking blogsite, ang address ay makikita sa itaas)


Dear Kuya Ben,

(Matapos ang isang nabigong relasyon...)Dumating sa buhay ko sa Choy, gwapo, matangkad at mabait dahilan upang mahalin ko cya ng lubusan. Marami ang tutol sa aming relasyon lalo na ang mga matalik kong kaibigan. Umibig ako sa kanya Kuya Ben, ubod sidhing pag ibig dahilan upang maging bulag ako sa anumang naririnig tungkol sa kanya. Marami ang nagsasabing maling lalaki ang aking minahal. Sayang daw ako dahil maganda at may talino pero maling lalaki ang minahal ko. Lahat sa akin ay tama Kuya Ben, ako ang nagmamahal di sila, iyan ang aking katwiran. Ilang beses kong tinanong si Choy kung totoo ang balitang may anak cya sa 2 babae, pero pilit nyang itinanggi. Kaya naniwala ako. March 2005 ng may nangyari sa amin, ilang beses at di kailan man inisip na magbunga ito, April nakaramadm ako ng hilo at laging napapagod. Pero binaliwala ko iyon, masaya ang aming relasyon kuya hanggang isang araw, ay ina-sign ako sa ticket booth ng cinema, di ako makapaniwala sa aking nakita Kuya Ben, si Choy may kasama di babae kundi isang bading.
Gulat siya ng makita ako Kuya Ben kita sa kanyang mukha ang takot at pangamba. Lumapit ang kaibigan ko at sinabing di ako bulag para di maniwala sa lahat ng mga sinasabi nila. Umiyak na lang ako at naghalf day sa work ng araw na iyon. Sa bahay ibinuhos ko ang lahat ng aking galit at sama ng loob. Kinabukasan pumasok ako at nagkita kami sa trabaho. Gusto nyang magpaliwanag pero diko pinakinggan. Sunod ng sunod sa akin at pilit akong gustong kausapin. Tumalikod siya kuya at umalis. Alam kong totoo ang lahat ng sanasabi noon ng tao sa kanya, pero dahil mahal ko siya at diko naman nakikita, hinayaan ko ang lahat. Nagdecide akong tumigil sa trabaho at umuwi ako sa amin. Di alam ni Choy ang tunnay kong kalagayan, limang buwan na ang pinagbubuntis ko ng malaman ng Nanay ang lahat. Tinanggap ng pamilya ko ang nangyari kuya pero sinabi
nilang dapat malaman ni Choy ang lahat. Tinawang ko ang kaibigan ko sa dati kong trabaho at naitanong ko kung naroron pa rin si Choy, sinabi nilang oo, pero may-bago na itong GF. Nasaktan ako ng husto sa narinig ko. Nagtanong naman ang kaibigan ko kung anot-bigla akong napatawag, namiss-ko raw ban ng sobra si Choy. Sinabi ko sa kanya ang totoo. Matapos ko siyang kausapin, sinugod siya ng kaibigan ko at pinagmumura kasama ng bago niyang GF. Sinabi ng kaibigan ko ang totoo, buntis ako at kailangan panagutan ang kanyang ginawa. Nabigla rin si Choy sa kanyang narinig mula sa kaibigan ko, di raw niya alam.
Tumawag agad siya sa akin at nagpaliwanag, doon siya nangakong pupuntahan ako at pananagutan ang bata. Pero malapit na akong manganak wala pa ring Choy na dumarating Kuya Ben hanggang sa iluwal ko ang bata, wala pa rin. Nang malaman nyang nanganak na ako, tumawag uli sa akin at nangako na namang muli na pupuntahan ako at bibigyan ako ng aking mga pangangailangan para sa bata. Pero ganoon pa rin walang sumipot na Choy.
February 2006, 2 buwan na ang anak ko ng magdecide akong mag-abroad. March 3, araw bago ako mag-flight papuntang Kuwait, bigla syang sumulpot at nakikiusap na hwag na lang daw akong umalis, nagpaliwang din siya kung bakit di siya nakarating noon. Tinanggap siya ng pamilya ko, walang galit ang pamilya ko na ipinakita sa kanya, sa kabila ng hindi niya pagsipot ng mga panahon na lagi siyang nangangako sa akin. Doon niya rin inamin sa akin na mayroon na nga siyang 2 anak na babae. Tinanong ko kung bakit di nya inamin ang totoo noon sa akin. Takot daw siyang mawala ako sa kanya ng tuluyan, pero tingnan mo naman, Kuya Ben, nagawa nyang makipagrelasyon noong wala ako. Umalis ako kuya at nandito ako ngayon sa Kuwait. Masakit man, pero heto, disgrasyada na akong matatawag dahil sa lintek na pagmamahal na pagmamahal. Bago ako umalis nangako siyang pupuntahan lagi ang anak namin at maghihintay daw siya sa akin. Gulong gulo ang isip ko Kuya Ben, okay ang dalawang buwan na nandito ako dahil lagi nya akong tini-text, tinatawagan, pero unti-unting naglaho ang aming kumunikasyon. Nabalitaan ko rin na di rin siya nagpunta sa amin noong binyag ng aming anak. Kuya mahal na mahal ko pa rin si Choy, umaasa akong pag uwi ko, naroroon pa rin siya sa akin.
Gusto kong humingi ng iyong payo, gusto kong ituloy ang aking buhay kasama siya at ng anak namin, mahal na mahal ko pa rin siya, hanggang ngayon. Marami akong bagong manliligaw, pero di ko sila pinapansin. Mayroon nga raw tumawag doon sa amin sa Pinas, kasama ko sa trabaho, tanggap daw ang kalagayan ko, at handa raw akong pakasalan, pero ayaw ko, nararamdaman kong mahal ko pa rin ang lalaking ama ng aking anak.
Ano ba ang aking gagawin, mag-iisang taon na ako sa Kuwait. Dapat pa ba akong umasa kay Choy?

Gumagalang at Nagpapasalamat,
Mars

Hi Mars. Salamat sayong liham at tiwala sa aking column. Alam ko ang tunay mong nararamdaman ngayon. Masakit ano, pero, iyan ay dahil sa tunay kang nagmamahal. Ganyan po talaga, at napaka-swerte ng lalaki sayo, lalo na ang Choy na iyan! Tapat at totoo kang magmahal, mababait din ang iyong pamilya, dahil wala ring narinig na masamang salita ang Choy sa kanila at maging laban sayo. Masuwerte ka Mars, sa kabila ng kabiguan mo sa lalaki, mayroon kang pamilyang handa kang tanggapin, ano man ang kalagayan mo. Totoo, dapat ganyan, pero, in your part, aral iyan sayo. Dahan-dahan ka sayong disisyon, kung ako ang kapatid mo o Tatay mo, ayaw ko na ring maranasan mo ulit ang naranasan mo noon. Tama na iyon! Kase masakit ang matisod muli isa pa hindi ako naniniwalang dapat danasin mo ang ganyan. Mabait kang bata.
Mars, di mo gaanong niliwanag ng tungkol kay Choy. Sa pag-amin niya mayroon siyang dalawang anak na babae, kasal ba siya sa Nanay ng dalawang anak niyang iyon? O tulad din ng nangyari sayo, na matapos kang buntisin ay pinabayaan na rin at pinangakuan na lang ng salita. Kung kasal siya sa una, mahirap nang mag-habol o umasa pa, oo, para sa bata, mayroon dapat sustento para sa kanya, karapatan iyon ng anak mo. Pero, yung aasa ka sa kanya, lalot kasal siya sa iba, mahirap iyan, hindi iyan ganyan kadali.
Napatunayan mo na ng ilang beses na hindi siya lalaking kausap, wala siyang isang salita, sinungaling at makapal ang mukha. (Sorry po) pero iyan ang angkop na salita para sa kanya. Nakikita kong ikaw na lang ang laging umaasa, ikaw na lang ang laging nag-hihintay sa kanya, ang nagbibigay ng panahon sa kanya. Papaano ikaw? Papaano ang iyong sariling kaligayahan, nasisiyahan ka ba sa paghihintay at pag-asang magiging kayo balang araw? Hindi naman maliwanag kung tunay ba ang nararamdaman niyang pag-ibig sayo, o dahil sa tawag lang ng laman, dahil maganda ka? Yung wala kayong communication, patunay, iyan na hindi ka niya naaalala, baka nasa-iba siyang kandungan. Hindi niya pinahahalagahan ang nararamdaman mo, bakit ka pa aasa at ipagpapatuloy ang pagmamahal sa kanya.
Oo, tatay siya ng anak mo, pero, nasaan siya noong naghihirap ka, noong manganak ka, noong kailangan mo siya. Wala! Gusto ko lang sabihin sayo, na tapusin mo na ang mga sandaling umaasa at naghihintay ka sa lalaking hindi naman bagay sa kanya ang pagmamahal na ini-aalay mo. Wala kayong maliwanag na kasunduan noong umalis ka, wala kayong matibay na kasulatan na puede mong panghawakan upang patuloy kang umasa. Wala na siya at ituring mo siyang isang karanasan ng kahapon. Harapin mo ang ngayon, papaano ka? Saan patungo ang iyong bukas at kinabukasan ng iyong anak? Iyan ang liwanagin mo ngayon, sapagkat, ang magiging disisyon mo sa ngayon ay mag-rereflect sayong magiging buhay bukas. Ituwid mo ang magiging disisyon mo ngayon, sa akin lang, ayaw ko nang makitang nagkamali ka muli, tama na ang isang beses magoyo o maloko ng lalaki. Iyang nangyari sayo ngayon, dalhin mo iyan bilang aral sayong buhay, iyan ang dahilan kung bakit ko sinabi sa unang bahagi pa lang na maghinay-hinay sa susunod na disisyon. Maraming lalaki ang mangangakong muli, siguraduhin mo nang totoo ang sinasabi nila. Siguraduhin mo nang hindi lang ikaw ang mag-mamahal kundi pareho niyong nararamdaman ang tinatawag na pag-ibig. Buksan mo ang iyong puso sa iba, pero... be very careful!

Buhay at Pag-asa

Ni Ben Garcia

'Papa' ko may-kasamang 'Manay' ko po!

(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, P0 Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito pa ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com)


Dear Kuya Ben,

Magandang araw sa iyo at sa lahat ng mga Pilipinong sumusubaybay sa Buhay at Pag asa. Tawagin nyo ako sa pangalang Mars, 24 yrs old at bunso sa tatlong magkakapatid, puro kami babae. Nais kong ibahagi ang kwento ng aking buhay sa ating mga kababayan at upang humingi ng iyong payo. Sisimulan ko ang aking kwento ng akoy nasa ikalawang taon ng aking kurso na Bachelor of Arts. Half scholar at same time working student ako Kuye Ben sa dahil di kayang tustusan ng aking mga magulang ang aking pag aaral. 2001 doon ko nakilala si Jay ang lalaking unang minahal at inalayan ko ng aking sarili, masaya ang aming relasyon kuya dahil kapwa tanggap ng aming pamilya ang aming ralasyon. March 2003 graduation ng boyfriend ko at syempre lahat ay nandoon upang magcelebrate. Masaya ang lahat lalo na kaming dalawa. Marami kaming plano kuya ben , doon ang mga pangakong kami habang buhay, pero gaya nga ng kasabihan na ang pangkoy madaling mapako. Umalis siya at lumuwas ng Maynila. okey pa sana kasi kahit papaano ay may komunikasyon kaming dalawa, pero unti unting lumabo ang aming relasyon, minsan lang ang tawagan at hangang tuluyan na nga itong naputol. Nabalitaan ko rin na may bago cyang kasintahan. Nasaktan ako kuya dahil mahal mahal ko cya. Pero ano pa nga ba ang magagawa ko kundi ang tanggapin ang lahat at ipagpatuloy ang buhay. Makalipas ang isang taon at tuluyan ko na ring nakalimutan si Jay. Napahinto ako sa pag aaral Kuya Ben at naghanap ng trabho, natanaggap ako sa isang mall bilang checker, okey ang trabaho , walang problema. Marami akong naging kaibigan at syempre manliligaw, pero di ko pinapansin. Gaya ng sabi ng iba pagnakita mo na ang taong muling magpapatibok ng iyong puso lahat
gagawin mo at walang makahahadlang dito. Dumating sa buhay ko sa Choy, gwapo, matangkad at mabait dahilan upang mahalin ko cya ng lubusan. Marami ang tutol sa aming relasyon lalo na ang mga matalik kong kaibiagn. Umibig ako sa kanya Kuya Ben, ubod sidhing pag ibig dahilan upang maging bulag ako sa anumang naririnig tungkol sa kanya. Marami ang nagsasabing maling lalaki ang aking minahal. Sayang daw ako dahil maganda at may talino pero maling lalaki ang minahal ko. Lahat sa akin ay tama Kuya Ben, ako ang nagmamahal di sila, iyan ang aking katwiran. Ilang beses kong tinanong si Choy kung totoo ang balitang may anak cya sa 2 babae, pero pilit nyang itinanggi. Kaya naniwala ako. March 2005 ng may nangyari sa amin, ilang beses di at di kailan man inisip na magbunga ito, April nkaramadm ako ng hilo at laging napapagod. Pero binaliwala ko iyon, ,masaya ang aming relasyon kuya hanggang isang araw, ay inassign ako sa ticket booth ng cinema, di ako makapaniwala sa aking nakita Kuya Ben, si Choy may kasama di babae kundi isang bading. -Itutuloy

****

(Bago ko ituloy... para may-suspense, dako muna tayo sa padalang liham ni Gloria M last week, titled 'Kaibigan ni Gloria, kahati sa pag-ibig ng asawa')

Dear Gloria M.
Gloria M. Gloria Macapagal? Gloria Macapino, Macapuno, Maluhualhati? Kahit ano pa man ikaw ay matatawag kong matapang. Buo ang loob at mayroong paninindigan. Tama ang ginawa mong ipaubaya na lang ang asawa mo sa dati mong kaibigan. Siya naman itong walang paninindigan at nagpadala sa kahinaan ng tawag ng laman. Nang-yayari ang ganyan Gloria M, mahirap isipin, pero ganyan ang buhay. Ang mabuti sayo, marunong kang mag-handle ng ganyang sitwasyon. Simpleng totoo. Bata ka pa, puede ka pang makakita ng taong magiging kasama mo habambuhay, sa tingin ko, kung magpapa-annul kayo ng kasal, magiging mabilis iyan sa tulong ng abugado, pero ewan, kung interesado ka pang humanap ng kapalit niya, hindi kita dini-discourage. Mayroon kang ipinukol na isang katanungan na sa tingin ko madali lang ang kasagutan at hindi ko kailangan ang tulong mga mga experto. Yung tungkol sa tanong kung hahanapan ba ng marriage contract ang iyong anak sakalit maghanap na siya ng trabaho? Ikaw ba Ms Gloria M, hinanap sayo ang marriage contract ng iyong Nanay at Tatay noong mag-apply ka? Di ba hindi naman. Hindi naman ganoon kaimportante/kahalaga ang marriage contract ninyo para sa anak mo, mas-mahalaga po iyan sayo at sa asawa mo at syempre sa pag-asekaso ng mga kayamanang mapupunta sa anak mo. Sa tingin kong dapat mong alalahanin ay yung mga karapatan ng anak mo na dapat mapa-sa-kanya, oo, sa pag-aayos niyan, kailangan mo siyempre ang katibayan na mag-asawa nga kayo, so kung sakali man, puede kang kumuha ng kopya sa registration office sa inyong bayan, iyan ay kung ipinarehistro niyo ang inyong kasal noon. Puede kang kumuha ng certified copy sa gobyerno, dahil sa tingin ko mayroon silang file niyan.
Sa kapakanan ng mga hindi nakabasa ng kanyang liham, puede niyo pong balikan ang kanyang kuwento sa aking blog-site. Pero bibigyan ko rin kayo ng buod upang magkaroon kayo ng idea sa kuwento ni Gloria M. Nakapangasawa ng lalaking di niya gaanong mahal noong una, pero napamahal na rin siya kinalaunan, ipinagkasundo lang kase siya sa napangasawa niyang lalaki kung saan nagkaroon sila ng isang anak. Pero, sabi niya, inakit daw po ng kanyang kaibigan ang kanyang asawa at pumatol ito na siya namang ikinabuntis ng kaibigan niya. Syempre normal sa babae lalo na sa atin ang hindi pumayag sa gusto ng babae na share sila sa pagmamahal ng lalaki. Baliw na baliw daw po itong kaibigan niya sa asawa niya, kaya nagbanta na magpapakamaty kung sakalit iwanan ito. Take note, yung babae, mayroong tatlong anak at ninang pa raw sa anak ni Gloria M. Di nakatiis si Gloria, at minabuti pa nitong lumayo na lamang, sinunog niya ang marriage contract nilang mag-asawa. Nagpunta siya ng Saudi Arabia at isang taon lang daw ang lumipas, nagsama ang asawa niya at ang babaeng kaibigan niya. So lumalabas ngayon na nawalan ng asawa si Gloria, wala nang balak pang balikan ni Gloria ang kanyang asawa. Yan po ang buod ng kuwento ni Gloria M. Noong nakaraang labas kasamang nailathala ang larawan ni Gloria M.

(Abangan po ninyo ang pagpapatuloy ng kuwento this time ni Mars).

BUHAY AT PAG-ASA

Kaibigan ni Gloria, kahati sa pag-ibig ng asawa
Ni Ben Garcia

(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, P0 Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito pa ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com)

Dear Kuya Ben,
Una sa lahat binabati kita ng isang magandang araw sampo ng iyong daang libong . taga-subaybay kabilang na ang iyong mga kasamahan sa programang Buhay at Pag- asa. Kuya Ben, nagging inspirasyon ko na po ang paghabasa ng iyong column tuwing Linggo. Buti na lang at mayroong ganyan d2. Ako po si Gloria M. tubong Mindanao, single parent sa nag-iisa kong anak, 14 years na po kaming hiwalay ng aking asawa. 15 years old na rin po ang aking anak ngayon. Ipinagkasundo ako ng aking magulang sa lalaking kababata ko rin sa aming lugar. Kaklase ko po siya mula elementarya hanggang H-School. Nanligaw siya sa akin, puppy lover lang kami kung baga, pero nakarating sa magulang ko, kaya, nagustuhan nila. Isa akong scholar sa aming paaralan, matalinong matatawag kaya maraming nagkakagusto sa akin. Umiwas ako dahil bata pa ako noon, kaya sumama ako sa aking pinsan sa Maynila. Napunta kami sa Antipolo. Nagustuhan ako ng isang madre sa Antipolo nang minsang umattend kami ng fiesta, kinuha niya ako at ginawang kasa-kasama sa kombento, 'Carmelites Sisters Convent' daw po iyon at sila na rin ang nagpaaral sa akin.

Ang buong akala ko, nakaligtas na ako sa lahat ng mga taong gustong mapasakamay ako. Pero isang araw tinawag ako ng mother superior ko at dumating daw ang isang sulat mula sa tatay ko, agaw buhay daw po ang nanay ko kaya kailangan akong umuwi sa amin. Sumunod ako sa payo ng mother superior na kailangan balikan ko ang aking mga magulang. Nung makarating ako sa amin, doon ko nalaman na kasinungalingan pala ang laman ng liham walang karamdaman ang aking inay, ginawa lang daw nila iyon, para ma-obliga akong umuwi at para maituloy ang kasal na una nang ipinagkasundo ng mga magulang ko sa lalaking kababata ko.

Half Christian at Half-Muslim akong matatawag, Kristyano kase ang aking ina at ang ama ko naman ay Muslim. 15 taon pa lang po ako noon at hindi pa puedeng ikasal sa simbahan kaya ikinasal kami sa aming tribu at ang kasunduan, pakakasal ako sa lalaki kapagumabot na alto sa gulang na 18. Pinagkasunduan din nila na kailangan akong makatapos ng pag-aaral kahit na kasal na ako sa lalaki. Palibhasa bata pa ako noon, ang akala ko, lahat ng bagay kailangan sundin ang payo ng magulang.
Sumama na ako sa aking asawa matapos ang kasal, sa Marikina kami tumira sa tiyuhin niya, isang abogado. Driver siya ng tiyuhin niya at tinupad naman ng asawa ko ang pangakong papayagan niya akong makapag-aral. Midwifery po ang kinuha kong kurso, dahil gusto ko mabilis at ng makapagtrabaho agad. Pero nabuntis ako sa kalagitnaan ng aking pag-aaral. Nang makita ng asawa ko na nahihirapan na ako, naki-usap siyang sa Mindanao ko na lang isilang ang sanggol. Masaya din ang pakikisama ko sa kanya, dahil tinupad niya ang lahat ng pangako sa kasal. Hindi ko pinagsisisihan ang maging asawa ko siya.
Mg buong akala ko wala na iyong katapusan, pero taong 1993, nahulog sa patibong ang asawa ko. Inakit siya ng kaibigan ko (pa naman) at ninang ng anak ko, papayag daw siyang maging kabit o katulong sa bahay namin basta mag-hati daw kami sa asawa ko. Lagi niyang inaakit ang asawa ko at sinasabihan niya itong bakla. Ang akala ko biruan lang iyon ng dalawa. Maaaring nainsulto siguro ang asawa ko at pinatulan ang kaibigan ko. Ilang buwan ang lumipas, nag-punta ito ng baranggay, buntis daw siya siya at ang asawa ko ang tatay ng anak niya. Pero kuya Ben may-asawa at mayroong tatlong anak ang babaeng ito. Kinausap ng masinsinan ng tatay ng asawa ko ang babae, papayag daw siyang bayaran na lamang ang babae, basta layuan niya asawa ko. Pero hindi ito pumayag, mas-mabuti pa raw ang mamatay siya kesa tanggapin ang alok nila.
Nung kausapin ko siya tungkol sa kalagayan niya, ayaw nitong paawat sa kagustuhan sa asawa ko, para siyang baliw na gustong mapa-sa-kanya ang asawa ko. Sa iniss ko mag-asawang sampal ang ibinigay ko. Ang akala ko magagalit sa akin, pero nanikluhod pa ito at humihingi ng tawad sa ginawa niyang pang-aakit sa asawa ko. Habang tumatagal, naiinis na ako sa asawa ko, nararamdaman ko kaseng parang mayroon na itong pag-tingin sa babaing minsan ay kaibigan ko. Nang hindi ko na makayanan, nagdisisyon akong makipaghiwalay sa kanya. Ayaw ko kaseng mayroon akong kahati sa pag-ibig sa asawa ko.
Pero kahit ano raw mangyari di papayag ang asawa ko na bigyan ako ng legal separation. 1998 naisipan kong mangibang bansa, sa Saudi Arabia ang bansang unang narating ko. Masakit man, pero iyon na rin siguro ang magpapagaan ng kalooban ko. Wala pa akong isang taon sa Saudi nabalitaan kong nagsama na raw ng tuluyan ang asawa ko at ang kabit niya. Masakit tanggapin dahil minahal ko na rin ang asawa ko. Pero noong umuwi ako ng Pilipinas, di na ako nagpakita kahit wala kaming legal separation. Gusto pa rin akong pakisamahan ng asawa ko kahit mayroon na siyang anak sa babaing kabit niya, pero ayaw ko nga ng ganoon kaya hindi niya ako masisisi.
Ito po ang tanong ko, kung makatapos ba ng pag-aaral ang anak ko at mag-apply ng trabaho, hahanapin ba ang marriage contract namin, kase sa inis ko, sinunog ko na po ang marriage contract namin. Hindi kaya mahirapan ang anak ko?

Gumagalang at Nagpapasalamat,
Gloria M.

(Abangan ang sagot ni Ben Garcia sa susunod na Linggo)

BUHAY AT PAG-ASA

Ni Ben Garcia

Tatlong lalake sa buhay ni Maribel hindi naka-score

(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com)

(Sagot ito sa padalang liham ni Maribel Bongulto ng Bicol).

Dear Maribel,
Salamat sayong tiwala! Sa mga hindi nabasa ang kanyang liham, puede po ninyong bisitahin ang aking blogsite, pero para dun sa mga walang access sa Internet, ibibigay ko po ang buod ng kanyang liham.
Si Maribel Bongulto ay 42 years old na po ngayon, dalaga. Maganda si Maribel, in fact lumabas sa nakaraang dalawang issues ng Panorama ang kanyang mukha, hindi ko na isinama ngayon. Galing daw po sa Singapore at Hong Kong si Maribel bago nagpunta sa Kuwait. Nag-disisyon siyang ishare ang kanyang buhay, di lamang sa kanyang sarili, subalit higit sa lahat dahil gusto niyang papurihan ang Diyos. Miembro po si Maribel ng El-Shaddai Catholic Charismatic Community, isang grupo ng mga Katolikong mananampalataya sa ilalim ng pamumuno ng Bro Mike Velarde. Malaki ang kanilang grupo, ayon sa pamunuan, umaabot sa 10 milyon ang mga miembro nito, mula sa Pilipinas at maging sa labas ng bansa. Sa Kuwait, mayroon din silang chapter dito at aktibo sila sa pagpapalaganap ng salita ng Diyos.
Magaling umawit si Maribel, yung mga naging boyfriend niya, humahanga sa kanyang magandang boses. Tatlo po ang binaggit na bf ni Maribel, sina Wilmer, Ronie at Carl. Puro sila nakatabi ni Maribel sa pagtulog, pero nungka--hindi sila naka-score.
Si Wilmer kababata niya, seyoso ang kanilang relasyon, pero bata pa sila noon, marami pang pangarap at adhikain sa buhay, kaya, nagkahiwalay din sila. Pero bumabalik si Wilmer sa kanya, yun nga lang mayroon ng pananagutan kaya inignore niya ito. Ganun din si Ronie, na nakilala niya sa kanyang trabaho noon. Pero iba ang takbo ng kanyang buhay nung maging sila ni Carl. Si Carl kase ay ka-grupo niya sa El-Shaddai, yun nga lang hindi simpleng miembro, kundi isa siyang preacher. Sa preacher halos umi-ikot ang kanyang buhay. Napamahal siya ng husto kay Carl, pero nag-iba ang ihip ng hangin nung ma-assign ito sa ibang lugar. Doon nagsimula ang panlalamig ni Carl sa kanya. Bukod doon, nakatagpo na rin si Carl ng kanyang bagong GF. Pero si Maribel, tiwala pa rin siyang hindi siya ipagpapalit ni Carl, palibhasa malaki ang ibinigay na tiwala ni Maribel sa kanya. Pero walang epekto iyon, tuloy ang bagong buhay ni Carl, habang si Maribel, halos mabaliw na ito sa kaiisip kay Carl. Ang mga naging babae ni Carl, tinatakot, pinagbabantaan niya ng masama, sinasabihan niyang layuan si Carl sapagkat siya ang tunay na GF ni Carl at mahal siya nito. Nang malaman niyang wala na talagang pag-asang bumalik si Carl sa kanya, nagtangkang magpakamatay si Maribel, pero lahat ng means na gusto niyang gamitin sa pagpapakamatay, hindi available.
Sandali siyang lumayo, nagpunta siya ng Maynila, at nang mabalitaan niyang ikakasal na si Carl, biglang lumambot ang kanyang puso, nagpasiya siyang bumalik sa Bicol at bumili ng panregalong tela para sa dating kasintahan. Ngayon magkaibigan na silang muli at mayroon nang sariling buhay si Carl. Habang si Maribel ay patuloy na umaasang darating ang Mr Right sa kanyang buhay.
Nagpasalamat si Maribel dahil nalagpasan niyang lahat ang mga pagsubok, humingi na rin siya ng tawad sa Panginoon sa minsang pagkakaligaw ng landas.

Typical na kuwento ng buhay pag-ibig. Nataon naman sa buwan ng mga puso. Magandang ehemplo ito para don sa mga taong nababaliw sa pag-ibig. Naku, marami ang ganito sa Kuwait. Ang masama pa nga, ang mga kadalasang nababaliw dito sa pag-ibig ay yung mga taong mayroon nang pananagutan. Pananagutan dahil mayroon nang pamilya. Naalala ko tuloy ang kuwento ni Alea (sadya kong pinalitan ang pangalan upang hindi naman mapahamak yung taong sumulat sa akin), isang kababayan na nagmamalasakit. Heto ang bahagi ng kanyang liham.

Dear Kuya Ben
"Good day po, paki advice mo naman po ung friend ko kc hangang ngayon cge prin ung pkikipagrelasyon nya sa bf nya dito, last year nbuntis na pinalaglag nila, pero hindi prin siya natakot, cge prin ang relasyo nila sa isat-isa. Ang problema eh pareho silang may mga pamilya na sa Pinas. Ganito po ang sitwasyon, ..friend ng pinsan ko ung boy d2 at kasama nya sa work ako nman po ang nag pakila2 sa knila, hangang nagka-hulugan ng loob at nagging sila...ang problema kc kuya ben eh naawa ako sa mga pamilya nila, kung hindi nila tatapusin ito sa huli wasak ng pamilya nila at ako itong abot ang konsensiya, ung friend ko 2 ang anak ung boy naman po ay 3 ang anak sa Pinas. Ngyong huli nga po ung bf ng friend ko gsto naring umiwas kaso po ung friend ko naman ung gusto parin, kasi po na inlove na daw sya ng husto sa boy kasi po ay may hitsura nga, gwapo, matangkad at maputi, eh ung friend ko prin ung lge nagya2 at lumabas ska dun na po napapapunta yun. Minsan kahit walang pera ung boy sagot nya ok lang sa kanya un...please kuya ben maawa po kayo sa knila kc po alam ko every Sunday bumibili po yun ng Kuwait Times para subaybayan ung mga greetings at buhay at pag asa story nyo. Paki advice naman po".

Alea

Kitam, di ba iyan ang kadalasang nangyayari sa marami-rami na rin nating kababayan dito. Ang nakakalungkot nga, nasisira ang pamilya at hanggang sa minsan nauuwi sa kapahamakan. Bago mahuli ang lahat, ayan, si Alea, nagpapaalala sa kanyang matalik na kaibigan. Tigilan na ang kabaliwang iyan. Ang tanging mai-aadvice ko, kung hindi kayang makontrol then get out of the kitchen. Kasabihan iyan ng mga Amerikano, na pinatutungkol sa maraming sitwasyon. Puedeng sa trabaho, sa relasyon, sa buhay. If you can't stay with the heat get out of the kitchen. Kung hindi kayang kontrolin ang sarili, lumayo kayo sa isat-isa. Layuan ninyo ang isat-isa, kailangan ninyong tanggapin ang sakit ng mawala ng tuluyan ang taong minsang naging bahagi ng iyong buhay. Oo, masakit, oo, mahirap, pero iyan ang kapalit ng isang maling relasyon. Gawin ninyo iyan bago mahuli ang lahat. Si Maribel, walang nagsabi sa kanya na layuan niya si Carl, pero sadyang maagap ang Panginoon sa kanyang sitwasyon, kaya kusa na siyang lumayo. Marami ring nagmamahal kay Maribel, mga taong nagmamahal sa kanya, mga taong kapatiran niya sa pananampalatay, na patuloy siyang ipinagdarasal. Huwag kayong magagalit sa kaibigan ninyong si Alea, ginawa niya ang kanyang tungkulin sa inyo, bilang inyong kaibigan. Sa ngayon, tanging masasabi ko sa inyong dalawa, layuan ninyo ang isat-isa, bago mahuli ang lahat. Ang nagaganap sa inyo ngayon ay tawag lang iyan ng laman. Alam ninyong mali, pero nahihirapan kayong iwaksi dahil sa pareho kayong malayo sa inyong mga pamilya. Alalahanin ninyo ang pangako ng inyong kasal sa inyong mga asawa, upang muli kayong matauhan. Pahalagahan ninyo ang inyong mga anak, paano silang lalaki ng tulad ng inyong mga pangarap sa kanila, kung ngayon pa man ay unti-unti na itong nawawasak dahil sa kabaliwan ninyo. Kumilos kayo bago mahuli ang lahat! Salamat sa liham ni Maribel na naging daan upang ang liham ni Alea ay mabigyan ko ng pansin sa pitak na ito. Gayahin ninyo si Maribel, lumayo at hinayaang ang Diyos ang kumilos sa kanyang buhay.

BUHAY AT PAG-ASA

Ni Ben Garcia
Tatlong lalake sa buhay ni Maribel hindi naka-score

(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com)


Dear Kuya Ben,
Ako po si Maribel Bongulto ng Bicol, 42 years old, still single. Galing na po ako sa Singapore nag-work ako dun ng five and half years, sa Hong Kong one and half year at isa at kalahating taon na rin po ako sa Kuwait ngayon. Naging El-Shaddai member po ako noong 1992 at assistant intercessory ministry leader ako sa Singapore. Assistant Choir leader naman ako sa Hong Kong at sa chapter ng El-Shaddai sa Bicol.
Bro Ben, Gusto ko lang ishare ang aking buhay sa inyong programa. Alam kong napakaraming nagbabasa ng Buhay at Pag-asa, kaya, naglakas loob akong mag-share ng aking buhay, una, para kapulutan ng aral ng ilan sa ating mga kababayan at upang purihin ang Panginoon.
Tatlong lalaki ang dumaan sa aking buhay. Oo, nakatabi ko sila sa pagtulog, pero hindi sila nagtagumpay sa ibig nilang mangyari. Napangalagaan ko ang aking pagkababae at masasabi kong hanggang ngayon matatawag ko ang aking sariling virgin. Tawagin nating Wilmer ang unang lalaking nakatabi ko sa pagtulog. First yea high school ako noon sa Iriga City. Ipinakilala ko si Wilmer sa parents ko, pero hindi siya nagustuhan ng aking mga magulang dahil third cousin ko pa raw siya. Pero, hindi iyon naging hadlang sa pagmamahalan namin. Sa katunayan, gusto niya na akong itanan. Pero hindi ako pumayag, dahil bata pa kami noon at gusto kong tapusin ang aking pag-aaral.
1984 ako grumadyet ng HS. Si Wilmer nag-disiyong mag-punta ng Maynila para doon mag-tapos ng koleheyo at ako sa Bicol pa rin. Huminto nga lang ako ng akoy' second year college na sa Accounting dahil sa kakapusan sa pera. Mayroon akong kaklase noon sa Bicol na taga-Zambales, niyaya niya akong magpunta doon dahil marami raw siyang kilalang puede kong mapasukan doon. Isa sa binanggit niya ay ang pagkakitaan ko ang aking boses, dahil magaling po akong kumanta. Nilapitan niya ako at inofer niya sa akin ang trabaho sa isang bar sa Zambales. 35 pesos ang bawat isang kanta, limang kanta lang sa isang gabi, solve na ang problema ko sa pera at maipagpapatuloy ko ang aking pag-aaral. Yun nga lang malayo iyon kaya kelangan kong magtrabaho at kumita muna. Naging singer ako, pero ilang buwan lang nagsara ang kumpanyang pinapasukan ko, napilitan akong maging waitress. Sa bagong trabaho ko, umalis ako matapos ang ilang buwan dahil pinag-seselosan ako ng cashier namin, na noon ay pinupuntahan ng isang black American. Sa paglipat ko sa ibang Resto, nakilala ko naman si Ronie. Noong una, ayaw ko sa kanya dahil bata pa siya, bata pa rin ang isip niya. Pero ilang Linggo ang lumipas, bumigay din ako, sinagot ko siya at nagsama kami ng isang Linggo. Sa pagsasama naming iyon, lagi niyang gusto akong galawin, pero ayaw ko nga, dahil takot ako, umiiyak ako kapag gusto niyang subukan ang bagay na iyon. Kinantyawan si Ronie ng mga kasamahan niya dahil nagsasama raw kami ni hindi ako magalaw. Naaalala ko kase ang Nanay ko, lagi niyang binabanggit sa akin na mag-ingat daw ako lagi sa mga lalaki.
Umalis ako sa Zambales at nagtungo ng Maynila. Pumisan ako sa isa kong kapatid na nagtatrabaho sa pabrika, nakapagtrabaho din ako doon. Sinundan ako ni Ronie dahil nangako siya ng kasal sa akin, ang akala ko, noong sumunod siya, pakakasalan na niya ako, pero, di pa rin pala, dahil ang rason, maghahanap pa raw siya ng trabaho, at kung makatagpo na raw doon daw kami magpapakasal. Hindi ako pumayag sa halip, agad kong nabitawan ang salitang 'umalis kana, di na kita kailangan'. Umiyak si Ronie at umalis at matagal na naputol ang aming kuminikasyon.
1988 nagkaroon ako ng kapen-pal isang Amerikano sa San Diego California. Gusto niya akong magpunta doon, pero takot ako, kaya siya na lang ang nagplanong pumunta sa Pinas pero di rin siya natuloy. Marami siyang rason. 1994, nagtrabaho ako sa Singapore. Si Wilmer, muling nagpakita sa bahay namin, hinahanap ako at di pa raw niya ako nakakalimutan. Gusto niyang matuloy ang aming pagsasama. Nangako akong uuwi at magpapakasal kami. Samantalang si Ronie ganuon din, biglang nagkaroon ng kontak sa akin, mayroon na rin siyang anak, isa, pero di sila kasal at hiwalay na rin ng mga panahong iyon, gusto niyang magkatuluyan din kami. Tuloy din ang aking pakikipagsulatan sa Americano, pero tinigilan ko agad ng matanggap ko nga ang balita mula kina Wilmer at Ronnie.
Umaasa ako na isa man sa kanila ay makakatuluyan ko na, handa na rin naman ako sa bagay na iyon. Hindi na ako takot, pero pangako ko sa sarili ko, siya lang at wala ng iba. Pero di rin nag-work-out ang lahat. Noong umuwi ako galing sa Hong Kong, nakilala ko naman si Carl, siya ay kasamahan ko sa fellowship ng El-Shaddai. Preacher siya at coordinator sa aming bayan. Matipuno, gwapo, mapagkakamalan mo nga siyang Dominic Ochoa (Artista sa Pinas). Ayaw ko pa noon sa kanya, dahil parang hindi kami bagay. Biniro ko pa nga siyang di na ako virgin at marami nang nagpasasa sa aking katawan. Nagalit siya sa akin, at tinanong niya ako kung hindi ko raw ba siya mahal. Inshort nahulog ako sa kanyang kagwapuhan. Nahumaling ako sa kanya. Okay naman sa mga magulang ni Carl ang ako ang makatuluyan ng anak nila. Sa katanuyan, pumapayag na silang magtabi kami sa pagtulog dahil noong mga panahong iyon, sa bahay nila kami nagpa-practice ang choir. Gusto niya akong galawin pero hindi niya ako napilit. Nag-usap na mga magulang namin na magpapakasal kami sa civil, pero hindi iyon natuloy dahil biglang na-assign si Carl sa ibang lugar. --Itutuloy

BUHAY AT PAG-ASA

Ni Ben Garcia

Pasaway, suplada, mahilig... si Janice

(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com)

(Sagot ni Ben Garcia sa letter sender na si Janice last week)

Dear Janice,
Maligayang pagbabasa sayo, kabilang na syempre ang libu-libo nating kababayang nakaabang Linggo-Linggo sa ating palatuntunan. Kumusta na po kayong muli. Maraming salamat sa tiwala sa inyong lingcod. Isang munting paalala lang po, kung sakali't naipadala niyo na ang inyong mga liham ng medyo matagal nang panahon at hindi ko pa rin nababasa, please, paki-remind po ako sa pangalan upang mahanap ko sa bulto ng mga liham na dumarating sa akin everyday. Yung mga bagong sender hintay lang po kayo. Mayroong mga tumawag o nag-text ng pangalan, kamakailan, yung sinabihan ko na ipadalang muli, yun po kase yung hindi ko makita sa aking file. So, kung sinabihan ko po kayo na wala yung letter ninyo, hindi nangangahulugan na nawala na nga iyon, pero hindi rin po talaga maikakaila ang katotohanang minsang naliligaw ang mga snail mail. Dahil unang-una, baka iba ang ang PO Box number na nagamit ninyo. Kaya, kung nagpadala po kayo ng liham at hindi pa rin nababasa, may-ilang buwan na--baka, iba po ang mailing address ang nagamit niyo, isang number lang ang mawala, maaring babagsak iyan sa ibang mailbox. So paki-double check ano po, para makarating talaga sa dapat puntahan. Mayroon kaseng tumawag sa akin last week at nagtatanong kung kelan ko ba raw mababasa ang liham niya, eh last month pa raw iyon ng 2004, uwi na raw siya by March ng 2007... please, baka hindi po talaga nakarating iyan sa PO Box number naming, dahil hindi ko nakita pangalan mo. Kaya, paalala na rin po sa mga nagpapadala ng liham, please double check the mailing address. Maraming Salamat po!
Si Janice na letter sender natin last week ay nayroong asawa. Pero, hiniwalayan niya asawa dahil sa umanoy irresponsible ito at minsan nang nakinig sa bintang ng kanyang ate, na mahilig daw mang-himasok sa kanyang personal na buhay. Pero, nakilala naman ni Janice si Mark ang taong ayon sa kanya ay nagbigay ng kulay sa kanyang buhay. Pero maging si Mark ay minsan ding nakinig sa tsismis ng ate niya. At yung ipinagbuntis niya noon ay ipina-abort nila dahil di raw maniwala si Mark kung kanya iyon.
Isa pa, may-pinuprotektahang pamilya si Mark. Kaya hindi siya (Janice) puedeng manganak. Pumayag siyang ilaglag ang bata, pero, tuloy pa rin ang kabaliwan niya sa lalaki, in fact, balak niya na sa kanyang pag-babalik sa Pinas bibigyan niya na raw ng anak si Mark.
Nagtatanong ngayon si Janice kung ano ang kanyang gagawin? Dapat niya raw bang sundin ang tibok ng kanyang puso? Ang maikling buod na iyan ay sa kapakanan ng mga hindi pa nakabasa ng kuwento. Sa mga kabayang gustong basahin ng buo ang kuwento ni Janice, available pa rin po iyan sa aking blogsite anytime, ang address ay nasa itaas ng column na ito.
Bueno Janice, kung kapatid mo ako, baka tulad din ako ng ate mo. Sobra ang pagmamalasakit sayo ng ate mo, maski papaano, pero ikaw, ang turing mo sa kanya, halimaw at paki-alamera.. Siya ang ginawa ng Diyos na iyong konsensiya, pero, papaano mo nga naman pakikinggan ang iyong konsensiya, eh hindi mo na marinig, dahil isinarado mo na ang iyong puso sa kanya. Isa na siyang kaaway at hindi na siya puedeng magsalita ng mabuti, pabor sayo. Set na kase ang mind mo sa ganyang pag-iisip, kaya, kahit na anong marinig mo mula sa ate mo, basura iyon at hindi maganda sayo.
Pero matanong lang kita, ang ate mo ba ay tulad sayo Janice, or I mean, hindi ba matuwid ang kanyang pamumuhay? Nanlalake ba siya? Nang-abort ba siya ng anak para sa kaligayahan ng lalaki niya? Wala kang ikinuwento, maliban sa puot na nararamdaman mo dahil sa pakikialam niya sa buhay mo.
Masakit ano, pero iyan ang katotohanan, pero sa akin, inisip ko, okay lang iyang sinabi ko sayo, total naman, noong ipinagkatiwala mo ang kuwento ng iyong buhay sa akin, ipinalagay kong handa ka sa sasabihin ko. Kaya, masakit man ang babanggitin ko, no choice ka ngayon kundi ang tangapin iyan. Tinatanong mo ako, kung susundin mo ba ang tibok ng iyong puso? Tanong ang gusto kong isagot sayo, makakatulog ka ba ng mahimbing sa gabi, kung ang mga anak ng kinakalantaran mong lalaki (excuse po) ay mawawasak ang pamilya dahil sayo. Tama na ang kabaliwang iyan, Janice. Tulad ng sinabi mo, may-asawang tao si Mark, mayroong mga anak, mahabag ka sa kanila, kung ipagpapatuloy mo ang pakikipag-relasyon sa kanya, dalawa lang ang puedeng mangyari. Mawawasak ang pamilya ni Mark at hindi ko alam kung hanggang kailan si Mark magiging maligaya sa piling mo. Ang katotohanan nga niyan, minsan kang bumigay sa kahilingan ni Mark (na ilaglag ang bata), iyan ay patunay na hindi siya handang panagutan ka o ipaglaban ka hanggang sa dulo ng walang hanggan. So sino ang lugi pagdating ng araw? Ibang kaligayahan lang o panumandaliang kaligayahan lang ang gusto sayo ni Mark.
Tama na ang minsan kang nagkamali, tama na iyon! Harapin mo ang sarili mo ngayon, tanungin mo kung ano ba ang magagawa mo upang tuluyan mo siyang makalimutan.

BUHAY AT PAG-ASA

Ni Ben Garcia

Pasaway, suplada, mahilig... si Janice

(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com)



Dear Kuya Ben,
Greetings! Idagdag mo na ako sa mga listahan ng mga taong sobra ang pag-hanga sa programa mo. Wala naman akong hilig noon magbasa ng mga babasahing tulad nito, di mo man paniwalaan, parang may-nagbulong sa akin na bumili ako ng Kuwait Times isang Lingo, at nabasa ko nga ang iyong column noon mismo at doon nagsimula ang every Sunday ko na pag-aabang ng Filipino Panorama. Magpapasalamat naman ako kung isa sa mga araw na darating ako na ang mapipili mong sulat para mai-feature sayong sikat na Buhay at Pag-asa.
Tawagin mo akong Janice. Umabot din ako ng college pero di natapos dahil sa hirap ng buhay. Pasaway daw, supladita, pala-barkada at lalakero ang tawag ng marami sa akin. Pero kahit ganun man, alam kong mahal ako ng mga magulang at mga kapatid ko. Pang-anim ako sa magkakapatid.
Noong 2002 naipasok ako sa malaking kumpanya sa Eden Toril Davao City, dahil na rin sa tulong ng kapatid kong babae. Siya ang pinaka-ayaw ko sa lahat kong kapatid, kase, lagi siyang may-comment laban sa akin, nag-aaway kami lagi. Ang mama ko naman walang sawang nagpapaalala na magkapatid kami at kahit na anong mangyari, kapatid ko pa rin siya at hindi dapat kami parang aso't pusa.
Taong 2003, nagkaroon ako ng asawa, magulo ang pag-sasama namin, di kami magkasundo sa lahat ng bagay. Kasabay pa noon ang paninira ng ate ko na lalong nagpalala sa sitwasyon. Naghiwalay kami ng walang anak, wala kaming kumunikasyon hanggang sa ngayon. Balita ko mayroon ng ibang asawa.
Taong 2005, nakilala ko si Mark, bilis ng pang-yayari, dahil lang sa isang halik, naging mag-on kami. Sa kanya ko nakita ang lahat ng pagkukulang ng asawa ko, minahal ko siya ng labis, para ngang mamamatay ako kung wala siya sa tabi ko. Sa pagmamahal ko sa kanya, natuto akong lumaban sa magulang ko, na hindi nila inaasahan sa akin.
May-asawa at anak si Mark, Kuya Ben, pero ewan ko kung bakit ako nababaliw sa kanya. Mabait kase siya, ibang magmahal, nauunawaan sa lahat ng bagay, kaya nga nahumaling ako sa kanya.
Nagbunga ang kabaliwan ko sa kanya. Hindi pa alam ni Mark na buntis ako, syempre umeksena na naman ang ate ko, at sya pa mismo ang nagsabi kay Mark na buntis ako, pero, sinabihan niya si Mark na mag-ingat daw, dahil baka, hindi daw sa kanya ang dinadala ko. e, marami daw akong BF. Galit-na-galit ako sa ate ko, pero di ko siya magawang tuluyang burahin sa listahan ng mga kapatid ko. Ang resulta ng tsismis, inilaglag namin ang bata, una dahil sa ayaw maniwala ni Mark na kanya iyon at pangalawa dahil ayaw niyang maiskandalo ang kanyang pamilya.
Kumakalat na naman ang tsismis na ako raw ay barayang babae, pakana na naman iyon ng ate ko. Nagpapabayad daw ako ng 100 pesos--isang gabi, tapos kapag-nabuntis, ilalaglag ko raw ang bata. Ang sakit, kuya pero binabali-wala ko lang iyon.
Umalis na ako sa dati kong trabaho, at nalipat ako bilang counter supervisor sa isang malaking supermarket. Sa pag-ta-trabaho ko, takbuhan ko pa rin si Mark, siya ang aking hingahan ng sama ng loob. Pero abot din ang konsensiya ko sa pag-pa-pa-abort namin sa anak ko, hindi rin ako patulugin ng konsensiya sa tuwing naaalala ko ang asawa ni Mark. Iyan ang mga dahilan kung bakit ako umalis ng Pilipinas.
Mahal na mahal ko po si Mark, at bawat araw, nadagragdagan pa ito. Sa katunayan, mayroon na kaming plano, na mag-sasama ulit kami, sa pagbabalik ko. Malaki ang tiwala ko sa kanya at handa akong muling bigyan siya ng anak at nangangako naman si Mark na hindi na siya muling magpapadala sa ate ko. Bumili na rin siya ng bagong motor, prodkto iyon ng pinaghirapan ko sa Kuwait. Aminado akong nagbago ang buhay ko dahil sa kanya.
Ano po ang dapat kong gawin. Susundin ko po ba ang tibok ng aking puso?

Gumagalang at Nagpapasalamat
Janice

Abangan ang sagot sa susunod na Linggo sa Buhay at Pag-asa. Maraming salamat sa tiwala Ms Janice.

BUHAY AT PAG-ASA

Ni Ben Garcia

Kasakiman at inggit tumapos sa buhay ng tatay ni Rochana

(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com)


Para Sayo Rochana,
Salamat ng marami sa iyong liham. Maganda ang buhay kasaysayan mo at maraming pagsubok ang kanyang kinaharap bago sa kanyang kalagayan ngayon. Namatay ng maaga ang Tatay ni Rochana dahil umano sa kulam. Uminog naman ng patas ang mundo at nalagpasan ni Rochana ang mga pagsubok. Nakatulong ang pangingibang bansa niya lalo't dumating ang extra-ordinary circumstance na kanyang kinaharap sa Kuwait, kung saan nakakuha siya ng malaki-laki ring halaga bilang compensation noong abutan siya ng gyera noon dito. Naipatayo ni Rocaha ang kanyang bahay, natulungan ang mga kapatid at mayroon pa siyang naipong pera sa bangko.

By July ng taong ito, balak na ni Rochanang umuwi sa Pilipinas for good. Mag-aasawa na raw po siya. Ito ang kanyang concern, iimbitahin ba raw niya sa kasal ang auntie niya at asawa nito na siya nilang pinaniniwalaan nagkulam sa kanilang mahal na ama. Base sa kanayang kuwento ang kamag-anak nilang ito ay naghihirap na sa ngayon. Papaano raw ba haharapin ni Rochana ang katotohanang ito sa kanilang buhay?
Bueno, Rochana, gaano niyo (mo) ba napatunayan na ang Tito mo nga ang salarin sa pagkamatay ng iyong ama? Ang sabi mo sa liham, dinala niyo pa ang iyong ama sa ospital, tumagal pa ng ilang buwan. Siguro ko naman mayroong medical explanation ang mga doctor sa pagkamatay ng iyong ama, dapat mas-pinaniwalaan niyo iyon kesa sa sabi-sabi ng ilan dahil mas-mayroong pinagbabasehan ang mga doctor.
Habang hindi ko rin naman inaalis ang posibilidad na puede ngang kumilos ang diyablo sa ganyang paraan, pero sa parte ng kamag-anak niyo, bakit naman gagawin nila iyon? Dahil ba sa ingit, dahil ba sa kasakiman, tulad ng sinabi mo? Hindi natin alam iyan. Pero ang masasabi ko lang ang gawaing ganyan ay udyok ng masamang espiritu at wala iyang puwang sa mga anak ng Diyos. Kung malaki ang iyong paniniwala sa Panginoon, walang sinuman ang puedeng makasakit at makadaig sa kapangyarihan ng Diyos. Naniniwala ako Rochana, na anuman ang dahilan ng pagkamatay ng iyong ama, mayroong plano ang Diyos, na mas-higit sa ating mga plano, na mas-higit sa ating pinaniniwalaang maganap. Ganyan ang kadakilaan ng Diyos. Kung kaya nga hindi masamang muli ninyong iabot ang inyong mga kamay sa mga taong naging tinik, umapi at pabigat sa inyo noon. Ganyan actually ang gustong ituro sa inyo ng Diyos sa pangyayaring naganap sa inyong pamilya. Ang matuto kayong magpatawad, ang matuto kayong ibaon sa limot ang masamang bangungot ng nakaraan at harapin ang pagbabagong naganap sa inyong buhay.
Matagal nang nangyari iyon, siguro, oras na rin marahil upang harapin ninyo sila ng maayos, igawad ang pagpapatawad at pakinggan sila. Ang problema sa atin, mas-gusto nating naririnig ang pabor sa atin, ang palagay nating acceptable sa atin, pero yung estorya ng kabila, patuloy nating ini-isnab at ayaw nating paniwalaan. Matuto rin tayong makinig sa sasabihin ng iba.

Maraming salamat Ms Rochana Apilar Apolinar sa liham na masyado nang delay bago ko nabigyang pansin sa Buhay at Pag-asa. Good luck sa iyong bagong haharaping buhay, bilang Ms Joey. Hangad ko ang tagumapy ng inyong pagsasama. Ben Garcia po nagsasabing habang may-buhay, patuloy na iikot ang gulong ng pag-asa. Maraming salamat po!

BUHAY AT PAG-ASA

Ni Ben Garcia

Kasakiman at inggit tumapos sa buhay ng tatay ni Rochana

(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com )


Dear Kuya Ben,
First of all I would like to greet you hello sampo ng iyong mga kasamahan sa Filipino Panorama at lahat ng iyong mga taga-subaybay sa nag-iisa at walang katapat na programang 'Buhay at Pag-asa'. Masugid ninyo akong tagapakinig noon sa Radyo Pinoy. Ako nga pala si Rochana Apolinar ng Tampakan South Cotabato. Kasakiman at pagka-ingit ang tumapos sa buhay ng Tatay ko. Taong 1985 ng mamatay siya. Tandang tanda ko pa, biglang-bigla ang kanyang pagkamatay. Sumakit lang ang tiyan, itinakbo namin sa ospital at makalipas ang ilang buwan, namatay siya. Ang dahilan daw po kinulam ng asawa ng autie ko, dahil sa inggit dahil medyo nakakaangat kase kami sa buhay.
Masakit para sa akin ang napaka-agang pagpanaw ng Tatay ko. Hindi pa natikman ng mga kapatid ko ang pagmamahal ng Tatay ko dahil napakamura pa nilang edad. Noon kaseng mamatay ang father ko, tatlo kaming nag-aaral sa high school. Just imagine kung paanong paghihirap ang susuungin naming magkakapatid makatapos lang kami sa pag-aaral. Noong namalan ng Kuya ko ang dahilan ng pagkamatay ng Tatay, pumasok siya sa New People Army (NPA), para makuha ang hustisya sa pagkamatay ni Itay.
Nung gusto na niyang gawin ang kanyang pakay, hindi siya pinayagan ng kanyang kumander para patayin ang Tito naming. Hindi raw iyon sagot sa problema namin. Nang malaman ng Kuya na hindi naman pala puedeng maghiganti, nagpaalam siya sa commander at pinayagan naman siya. Inaalala kase ng Kuya ang kalagayan ng Nanay ko. Nagparamdam naman sa amin ang auntie namin, (asawa ng mangkukulam) in fact naawa sa kalagayan namin at kinuha niya ang mga bata ko pang mga kapatid para pag-aralin daw, mahirap man para sa amin, pumayag din kami. Pero ginawa lang pala nilang katulong ang mga maliliit ko pang mga kapatid. Kaya, binawi na lang namin sila. Sa bayan, nangupahan kami para ituloy ang aming pag-aaral sa tulong ng Kuya na noon ay balik sa gawain na noon ay dating trabaho ng Tatay.
Yung isa naming kamag-anak na teacher, siya ang nag-inganyo sa akin na mangibang bansa.
Dumating ako sa Kuwait noong 1989. Pero minalas naman dahil August 1990, nilusob ng mga Iraqis ang Kuwait, dahilan para maaga akong makauwi ng Pilipinas noong October 1990. Stay ako sa Pinas ng konteng panahaon, at nang mabalitaan kong tahimik na ang Kuwait, muli akong nag-apply. Sa aking pagbabalik, napunta naman ako sa among mababait. Mag-16 years na po ako sa amo ko ngayong 2006. Umuuwi ako sa Pinas every four years, nakabili na rin ako ng lupa, na pinagpatayuan ko ng aming bahay. October 15, 2000 nakatanggap ako ng war claim na ipinadala ko naman sa aking mga magulang. Umabot iyon sa halagang 100,000 pesos, nakatulong iyon sa pagpapagawa ng aming bahay. After a year, muli akong nakatanggap ng 75,000 pesos, kaugnay pa rin sa war claim ko noon. Itinabi ko na iyon at dinadgadagan ko na lang kung mayroon akong natitira sa suwedo sa buwan buwan. Yung mga kapatid ko nakatapos ng lahat sa pag-aaral at mayroon na rin silang kanya-kanyang buhay. Yung isa kong kapatid mag-aalahas na ngayon at kumikita rin ng malaki sa kanyang negosyo. Gumanda ang buhay namin sa kabila ng pang-aapi sa amin ng aming kamag-anak. Balita ko nga ngayon, masyado na raw naghihirap sa buhay ang tumapos sa buhay ng aking ama.
Kuya Ben, sa ngayon mayroon akong boyfriend sa Pinas, naghihintay siya sa aking pag-uwi doon, balak kong mag-for-good na by July 2007. Maaaring mag-asawa na rin ako, by that time, pero heto, naguguluhan ako, iimbitahan ko ba ang kamag-anak namin na suspect sa pagpatay sa Tatay ko. Patawarin na ba namin sila sa ginawa nila sa father ko?

Gumagalang at Nagpapasalamat,
Rochana Apilar Apolinar


(Abangan ang sagot sa susunod na labas ng Buhay at Pag-asa sa Linggo. Gusto ring magpahabol ng pagbati si Rochana sa kanyang mga kaibigan dito sa Kuwait tulad nina Vicky, Maricar at Josie at sa kanyang one and only husband to be, Joey. A million thanks din daw po to her kind-hearted sponsor in Kuwait. Maraming salamat sayong liham Rochana, watch out sa next issue!)

BUHAY AT PAG-ASA
Ni Ben Garcia

Anne ipinag-palit ang boyfriend sa pamilya

(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com )
[Sagot ko po ito sa nakalipas na episode ng Buhay at Pag-asa. Lumabas po sana ito last week, pero dahil sa pinagbigyan natin ang Kumustahan 2006, ngayon lamang ito lumabas, Anne. Salamat sa inyong pang-unawa. Kung gusto niyong balikan ang kanyang kuwento, mababasa po niyo iyan sa aking blogsite, maraming salamat po!]

Dear Anne,
Ibabalik ko ang iyong mga katanungan, una, kailangan ba daw talagang magsakripisyo si Anne para sa kanyang pamilya? Kailangan bang akuin niya ang responsibilidad upang mabuhay sila? Gusto ko ikaw ang sumagot sa mga katanungang iyan, pero ito lang ang masasabi ko, sa pamilyang Pilipino, typical sa ang tumulong sa magulang at mga kapatid. Hindi po iyan masama at sa katunayan, totoo naman ang kasabihang mas-mapalad ang nagbibigay kesa binibigyan. Ibig sabihin kase niyan, masuerte kang tao dahil ikaw ay nagtatrabaho, kumikita ng pera at mayroon ka pang naibabahagi sa iba. Isipin mo na lang kung ikaw ang nasa kalagayan ng mga walang trabaho, ng mga walang kinikita, ng mga nililipasan ng gutom dahil walang makain o pambili ng pagkain, hindi ba mas-masuerte ka sa kanila. Kaya ang pag-bibigay ay ginawa iyan ng Diyos upang matuto ang mayroon na ibahagi sa iba ang grasyang tinatanggap nila. Hindi ko naman sinasabi up to the extent na hanggang sa mawalan ka na rin. Alam mo ang kapasidad mo at kung hanggang magkano ang maibibigay mo. Kung susundin ang batas sa pagtataguyod ng pamilya, ang katotohanan po niyan ay hindi responsibilidad ng mga anak ang buhayin ang magulang o mga kapatid, kundi the other way around dapat, pero, di kaila sa atin sa Pilipinas, na hindi kadalasang ganito ang sitwasyon, madalas, kesa hindi, tinutulungan ng mga anak ang magulang upang maiangat ang kanilang economic status. Muli kong babanggitin, hindi po iyan masama, bagkos nadedevelop nga diyan ng lubusan ang (loyalty) at napapangalagaan ang dangal (legacy) ng pangalan ng pamilyang iyong kinabibilangan.
Hindi lamang po ako sang-ayon sa mga magulang at kapatid na inaasahan na lamang ang kita ni anak (Kuya at Ate) mula sa ibang bansa. Marami akong naririnig na kuwento, habang dugo at pawis ang puhunan ng ating mga kababayang ito sa ibang bansa, kumita lamang ng pera, nariyan sina Kuya, Ate, Tatay, Nanay o maging asawa, ayun, nilulustay sa walang kapararakan ang pera. Nauubos sa sugal, inom, babae, at kung anupang bisyo, habang ikaw ay nagpapakahirap dito. Kung ganyan ang sitwasyon, huwag niyo na pong pag-aksayahan pa ng panahon para maipadala sa kanila ang iyong kinikita, hindi nila deserve ang inyong tulong. Isa pang punto, maka-Diyos, pero di gaanong nabibigyan ng pansin at nadedevelop sa pamilyang Pilipino, yung magtabi ng ikasampo mula sa ating kinikita para ibigay o ihandog sa mga gawaing maykaugnayan sa pagpapalago ng pangrelihiyong usapin, anuman ang relihiyong iyong kinabibilangan. Iyan ay bahagi ng ating gampanin bilang mga anak ng Diyos, lahat tayo, tungkulin natin na tumulong sa kapwa na ibigay ang nararapat para sa kanila.

Anne matuto kang mag-budget ng pera, mas-makabubuti pa ring mayroon kang natitira sayong bulsa, dahil iyan ang tama, hindi dahil sa mayroong mga emergencies na di natin inaasahan, pero dahil sa iyan ang matuwid at makakatulong sayo balang araw. Anne, huwag mo na ring isiping nagkamali ka ng iyong disisyon, ilagay mo sa isip mo na tama ang iyong naging pasiya na makipagsapalaran sa ibang bansa. Nasa state of mind ang kabiguan at tagumpay, maraming nagsasabi na totoo iyan, kasama na ako diyan, kung iniisip mong bigo ka, bigo ka nga, kung iniisip mong successful ka, you are successful indeed! Maging positibo ka sa lahat ng ginagawa mo, buhayin mo ang sense of fulfilment sa sarili mo, at matuto ka ring kumilos sa sarili mong paa, hindi dahil sa boyfriend mo, di dahil sa magulang mo, di dahil sa panganailangan ng pamilya mo, kundi dahil kailangan mong kumilos upang maging matagumpay ka sayong sarili. Graduate ka tulad ng binaggit mo sayong liham, kung masaya ka sa ginagawa mo ngayon, maliit o malaki man ang iyong kita, ipagpatuloy mo, pero, kung wala kang nararating at hindi ka umuunlad, mag-isip ka, baka, hindi pa iyan ang para sayo at buhay mo. Baka marami pang naghihintay na oportunidad para sayo sa ibang field. Tungkol sa boyfriend na iniwan mo kapalit ng pagmamahal mo sayong mga magulang at kapatid, hindi masama iyan, unless, na nasa ibang level na ang pagmamahalan ninyo noon, kung masyado na kayong committed sa isat-isa at alam mong maaapektuhan na ang trabaho mo, kung wala siya sa tabi mo, pero hindi pa naman umabot sa level na iyon, hindi ba? So sa tingin ko naman makakapaghintay pa siya. Maging honest kayo sa isat-isa, ituloy ninyo ang kumunikasyon, susi po iyan sa matatag na relasyon, naghihiwalay ang mag-karelasyon, kung walang malinaw na usapang nabubuo. Goodluck sayo Anne, alam kong kayang-kaya mo ang pag-harap sa mga hamon ng buhay! --Ben Garcia, nagpapaalalang habang may-buhay, mayroong pag-asa!

BUHAY AT PAG-ASA

Ni Ben Garcia

Anne ipinag-palit ang boyfriend sa pamilya

(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com )

Dear Kuya Ben,
Have a nice day to you and all the staff of Filipino Panorama especially sa Buhay at Pag asa. First gusto kong i-congratulate ka dahil sa sobrang sikat at tagumpay ng inyong programa. Naing-ganyo din po akong sumulat dahil sa unique at galing ng mga payo mo at sagot sayong mga sender. Isa na ako sa mga bago na masugid mong taga subaybay ng inyong progarama ang Buhay at Pagasa. Isa rin po ako sa libu-libu mong tagasubaybay na nag-nanais na mailathala at mabigyan ng magandang payo mula sayo.
Kuya Ben, b-4 ko madiskobre ang programa ninyo, may nakapagsabi sa akin na Pinay na matagal na dito na bumili daw ako ng Kuwait Times kase mayroon daw mababasang mga balitang Pinas doon, Lingo iyon, kaya bumili ako, nabasa ko nga ang column mo sa Filipino Panaorama. Masyado akong na-excite, ang buong akala ko nga everyday, kaya, continues ang bili ko ng Kuwait Times nun, na-disapoint ako dahil ilang araw na akong bumibili, wala akong nababasang kuwento tungkol sa buhay, tumigil akong bumili, Lingo ulit---at muli na naman akong bumili ng Lunes, Martes, Mierkules, Huwebes, wala pa rin akong nababasang column mo, mayroon, under your name, pero miss ko yung tulad ng nabasa ko noong Lingo, kaya bumalik ako sa pagbili ng Lingo. Doon ko lang nalaman na every Sunday lang pala ang iyong programa. So okay na rin, di gaanong magastos, honestly masaya ang feelings pag-nakakabasa ako ng kwento ng buhay ng ating mga kababayan, ang iba kase sa mga nababasa ko, talagang nakakarelate ako sa kanilang kuwento ng buhay. Sa ngayon, ito na rin siguro ang tamang panahon para ishare ko rin ang aking kuwento. Umaasa ako na sana'y isa ang sulat ko sa mapili mo at mailathala sa sikat mong Filipino Panorama.

To start my story, tawagin mo nalang ako sa pangalang Anne ng South Cotabato. Mahirap ang buhay sa Mindanao Kuya Ben, kahit na sabihin pang college graduate ka, na tulad ko, isa din ako sa libu-libung anak mahirap ng Mindanao na nakapagtapos ng kolehiyo pero walang trabaho. 26 years old na po ako anim kaming magkakapatid pang lima ako. Sanay ako sa hirap ng buhay Kuya Ben, ewan kung bakit sa anim na magkakaptid, ako ang medyo nakadama ng sobrang paghihirap at sakripisyo para sa pamilya. Working student ako noong high school, kumpara sa iba kong mga kapatid na pinag-aral ng aking mga magulang. Yun nga lang yung mga kapatid ko, di nila sineryuso ang kanilang pag-aaral. 20 years old na ako ng maka-graduate ng high school, dahil sa tatlong taong sunod-sunod ang hinto ko dahil sa walang pang-gastos, pero nagsumikap ako upang makatapos, ibang tao ang nagpaaral sa akin until na makagraduate ako. Masamang-masama ang loob ko dahil ni isa man lang sa kapamilya ko walang dumalo--in short nainggit ako sa mga kapatid ko dahil noong time na sila ang nag-aaral lahat ng suporta ng mga magulang ko ibinibigay nila. When I was in college, parents ko na ang nagpa-aral sa akin, pre-stage scholar din naman ako kaya half lang ang binabayaran ng magulang ko sa school.
Nang naka graduate na ako, syemre hanap agad ng trabaho nakapasok ako sa isang department store bilang saleslady doon sa lugar namin, di rin kasi ako maka apply ng trabaho na may kaugnayan sa kurso ko kasi nga di ko pa nakuha ang mga papers ko sa school dahil may balance pa ako. Ang sweldo ko kulang pa para ipambayad sa balance ko sa school.
During my college days syempre nagkaroon din ako ng mga boyfriends para at least hindi boring ang buhay, pero di ko pa seryoso noong time na yon kasi nga takot akong maging seryoso at mauwi sa pag aasawa tapos maghirap lang din ang buhay namin. Nakipag-boyfriend lang talaga ako for the sake lang na may matawag na boyfriend, seryoso man siya o hindi. Pinakikiharapan naman sila ng mga magulang ko, kung may-dala at medyo mayaman, okay sila sa magulang ko, pero kung wala at mahirap lang ang manliligaw sa akin, pinapauwi agad ng Tatay at Nanay. Nakakahiya man, pero iyan ang ugali ng magulang ko.
Until na lay-off ako sa pinapasukan kong department store, tambay na naman at kung saan-saan nakakarating para iwas lamun sa bahay, obligado kase akong maghanap ng trabaho dahil nga sa may natapos na kurso. Ayaw ko ring makarinig ng salita na mayroong patama, puede naman kase ako deretsahin, kung ayaw nila sa akin.
Noong time na naka-tambay ako, kinumbinse ako ng mga parents ko na magtrabaho sa Brunei, dahil malaki raw ang kita dun. Ibinenta ng parents ko ang baka para mayroong pang-placement. Pero kulang sa kailangang 20,000 pesos na placement. Nag-apply ako muli sa iba company, natanggap agad ako at nakapagsimula ng trabaho, pero ang kinikita ko at yung pinagbilhan ng baka, unti-unti nang nauubos dahil na rin sa gastos sa bahay at maging ang iba kong mga kapatid na may-asawa na sa bahay pa rin lagi umaasa ng pang-araw-araw. Kaya, di rin ako nakaalis papuntang Brunei.
Sa pinapasukan kong trabaho, doon ko nakilala ang lalaking sobra kong minahal, tawagin na lang natin siyang JC. Isa siyang driver, naging seryoso ang relasyon namin at ibinigay ko ang lahat sa kanya ng walang pag-aalinlangan. Di siya type ng parents ko dahil tulad ko ring mahirap. Pero nalaman ng kompanyang pinapasukan ko ang relasyon namin ni JC, kaya, tinanggal ako sa trabaho, si JC, hindi dahil, mas-nauna siya sa akin. So balik tambay na naman ako, oo ngat nagkikita at tuloy pa rin ang relasyon namin, pero mahirap talaga ang walang trabaho, dahil umaasa rin sa akin ang lahat. Kaya nag-apply ako sa Kuwait, mabilis dahil mayroong tumulong sa akin. Inilihim ko iyon kay JC dahil alam kong ayaw niyang mangibang bansa ako, iyon din daw kase ang pinag-ugatan ng pakikipaghiwalay niya sa dati niyang girlfriend na nagpumilit mangibang bansa. Atubili akong ipagtapat sa kanya, pero napilitan din ako, naunawaan niya naman. Noong umalis ako Feb 2006 sa Pilipinas, para akong batang umiiyak, kausap ko ang boyfriend ko sa telepono, gusto kong umatras, gusto kong bumalik sa amin at huwag na lang ituloy ang pag-aabroad, pero inisip ko rin kase ang pamilya ko, ang mga magulang ko, kung kaya, ipinagpalit ko ang sarili kong kaligayahan para sa kanila. Tuloy ang aming long-distance relationship, si JC, patuloy na inilalapit ang sarili sa pamilya ko, buo ang pag-asa kong magiging kami, isang araw. Mag-iisang taon na ako sa Feb sa Kuwait, going strong naman ang aming relasyon, pero naroon ang aking pangamba na baka, hindi makapaghintay si JC, baka-magsawa, baka isiping makakuha ako ng iba dito, pero alam ng Diyos kung gaano ko siya kamahal. Hangad ko lang na magkatuluyan kami, na mahintay niya ako, hanggang sa aking pagbabalik.
Ito lang ang katanungan na gusto kong mabigyan mo ng linaw. Kailangan ba talagang magsakripisyo ako para sa pamilya? Kailangan bang akuin ko ang responsibilidad upang mabuhay sila? Ang buwan buwan kong suweldo, ipinadadala ko sa Pilipinas, walang natitira para sa akin, pero, sabi nila sa akin, hindi pa raw sapat? Buong buhay ko sa Kuwait, inisip kong nagkamali ako ng disisyon na lisanin ang Pilipinas. Sana ang liham kong ito ay maging daan sa ikagagaan ng loob ko, payuhan mo ako Kuya Ben.

Gumagalang at Nagpapasalamat
Anne ng South Cotabato.

Abangan ang aking sagot sa susunod na Lingo.

BUHAY AT PAG-ASA

Ni Ben Garcia

Bangungot sa tanghaling tapat, multo sa pagkatao ni Gemini.
(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com )
Dear Kuya Ben,
Good day to all the readers of Buhay at Pag-asa especially to you Kuya . Isa rin po ako sa mga taong sobra sobra ang paghanga sayong programa. Nung narinig ko ang Kuwait Times hindi pa ako gaanong nagka-interest hanggang sa bumili ako ng Lingo at mabasa ko ang Filipino Panorama.
Touch ako sa nabasa kong payo mo sa mga sumusulat sayo, kaya sa madaling salita, na-addict ako sa pagbabasa ng Filipino Panorama. Estorya ng mga kababayan natin ang lagi kong inaabangan sa portion mong ito. Talagang pamagat pa lang mayroon nang pag-asa, kaya heto ako, sumulat sayo upang tulad nila ay magkaroon ng pag-asa.
Sana huwag niyo po akong bibiguin sa sulat kong ito. Itago mo ako sa pangalang Gemini Girl, pinanganak noong June 10, 1984. Twenty two years old pa lang po ako ngayon. Siyam kaming magkakapatid.
Laki akong inaaabuso ng aking Kuya. Maliit pa lang ako noon, tandang-tanda ko pa lagi kaming iniiwan ng Nanay at Tatay sa bahay, kasama ng aking Kuya. Habang ang iba ko pang mga kapatid ay nasa Lola naman namamalagi. Saka lang babalik sa bahay ang mga magulang ko kung gabi na. Sa tanghaling tapat nagaganap ang bangungut na hanggang ngayon ay patuloy pa ring nagmumulto sa aking pagkatao. Pinakatago-tago ko ang lihim na ngayon ko lang ibubunyag. Hindi ito alam ng mga magulang ko at maging ng isa man sa mga kapatid ko. Wala na rin akong balak pang ipaalam sa kanila. May-tiwala ako sayong palatuntunan, kaya sayo ko lamang ito binuksan.
Nakakahiya man sabihin, pero sana maunawaaan ng mga mambabasa kong bakit ko kelangan iopen ito sayo. Grade one pa lang po ako ng magsimulang gamitin ako ng aking Kuya. Nagagawa po iyan ng Kuya ko dahil wala nga sa bahay ang mga kapatid at magulang ko, kami lang dalawa lagi sa bahay.
Araw-araw po akong pinagsasamantalahan, wala po akong magawa kahit magmakaawa ako sa kanya hindi siya makinig. Mayroon pang pagkakataon na inabutan kami ng isa nyang barkada, at dalawa silang nagsamantala sa akin.
Matapos nilang gawin iyon, madalas na nila akong pagsamantalahan. At tinatakot nila ako na hwag daw pong magsusumbong sa kahit na sino. Kuya gusto ko man pong sabihin sa aking mga magulang ang nangyayari kapag wala sila, nangingibabaw po ang takot, kaya di ko rin masabi sa kanila. Minsan inaabutan nila akong umiiyak, di ko parin nasabi sa kanila ang dahilan. Takot po talaga ang naghahari sa akin kung bakit naitago ko po ito sa mahabang panahon. Nasa ika-limang baitang na ako sa elementarya ng magpasiya ang aking Kuya na magtrabaho sa ibang lugar. Ang sarap ng pakiramdam kase sa wakas, wala na ring hayop sa bahay. Iba talaga ang naramdaman kong kalayaan ng mawala sa bahay ang kinasusuklaman kong kuya. Ilang buwan lang ang nakalipas nabalitaan naming nadisgrasya siya. Pinuntahan agad ng mga magulang ko ang pinangyarihan, pero hindi na nila naabutang buhay ang kuya. Nalunod daw po ito at tatlong oras muna ang lumipas bago natagpuan ang kanyang bangkay. Nang malaman ko iyon lihim akong natuwa. Umiiyak ang mga magulang at mga kapatid ko sa pagkamatay niya, pero ako, walang lumabas na gapatak mang luha.
95-96 ng grumadweyt ako sa elementarya. Nasa listahan ako ng mga honour students. Proud ang mga magulang ko sa akin dahil talagang nagsumikap ako upang maipasa kong lahat ang mga subjects. Sa Crossing Bayabas National High School ako nag aral ng secondarya. First year HS pa lang ako, tumanggap na ako ng bf, kaya lang MWF lang ang pasok nya kasi back-subjects lang ang pinapasukan. Pero laging nakaasa sa akin, ako lahat ang gumagawa ng assignments nya. Minsan pa nga may nagsabi sa akin na kaya nga lang naman daw ako niligawan e para nga may-gumawa ng homework niya. Syempre nasaktan ako, pero hinayaan ko lang total naman, hindi mahirap sa akin ang ginagawa kong iyon para sa kanya. Makalipas ang ilang buwan, nagkaroon ako ng maraming barkada. Doon na ako natutong pasukin ang masasamang bisyo, tulad ng paninigarilyo, nahilig na rin ako sa mga lalaki.
Nagkaroon ako ng maraming boyfriend, karamihan sa kanila, nilalaro ko lang. Nang matapos ko ang High-School nagpasiya akong mag-trabaho dahil alam ko namang walang pera ang aking mga magulang para ipang-tus-tos sa pag-aaral ko ng College, kaya nagpaalam akong magta-trabaho sa Maynila. Pumayag naman ang mga magulang ko. Ang among napasukan ko sa Maynila, tinanong agad ako kung gusto kong mag-aral sa kolehiyo. Ang sabi ko oo. Kung gusto ko raw mag-aral, pag-aaralin nila ako, habang nagtatrabho sa kanila, ang suweldo ko raw ang ipambabayad sa pag-aaral ko. Hindi na ako nagdalawang salita, tinanggap ko iyon at nag-aral nga ako. Computer Secretarial ang kinuha kong kurso, pero hindi ako natapos dahil karengkeng daw ako. Paano naman kase, pinatulan ko anak ng kaibigan ng amo ko, lagi kase iyong nagpupunta sa bahay na pinaglilingkuran ko at niligawan ako, sinagot ko yung lalaki, pero nalaman ng amo ko at agad binilihan ako ng tikit pauwi sa probinsya namin, di ko tuloy natapos ang aking pag-aaral.
Nang umuwi ako sa amin, tinulungan ako ng kaibigan ko para makapasok bilang sales lady sa isa sa pinakamalaking mall sa amin. Mabilis naman akong nakapasok dahil manager na rin siya doon. Nakilala ko naman doon si Chris, syota siya ng kaibigan ko. Isang araw, nagkita-kita kami, ewan kung bakit noong pauwi na, nagtaka ako, dahil magkagalit na ang dalawa (kaibigan ko at si Chris), agad kong naitanong kay Chris kung anong nangyari, basta ang narinig ko sa kanya, iba raw kase ang dating ko sa kanya, pinatibok ko raw ang puso niya, kaya ora mismo, hiniwalayan niya ang kaibigan ko at agad nakipag-syota sa akin. Sinagot ko naman agad siya dahil naglalaro pa rin ako sa mga lalaki. Naging kami, nagalit ang mga magulang ko sa akin dahil bakit daw ginawa ko iyon sa kaibigan ko, hindi ko na rin masagot basta, bigla na lang kaseng naging kami. Okay naman siya noong una, hanggang sa tuluyan ko talagang makilala ang buo niyang pagkatao. Sobrang seloso si Chris, konteng siwa lang ng damit ko, pansin niya agad, ayaw niya ring umaligid ang mga lalaki sa akin, nakikipag-away siya. Kaya ang inaasahan kong mabubuong pagmamahal sa kanya, hindi umepekto. Pero ano pa ang gagawin ko, napasubo na ako sa kanya, mabilis ang mga pangyayari, ikinasal kami noong October 8, 2003. Pero naging malungkot ang aming pagsasama, mula umaga hanggang gabi, wala kaming ginawa kundi ang mag-away. Puro ang dahilan, selos, selos, kaya nga five days bago unang anniversary namin, nakipaghiwalay ako sa kanya. Ang lahat ay dahil sa selos niya, kesyo mayroon daw akong lalaki. Naniwala siya sa chismis, kaya hindi na rin ako nakatiis. Isinumpa kong kahit anong mangyari di ko na rin siya babalikan pa. Wala rin kaming naging supling.
Makalipas ang ilang buwan, mayroon akong nakilalang lalaki sa trabaho ko, bago siya, pero mabait, laging nagpaparinig sa akin, noong una, pa man, gusto ko na siya, pero ayaw ko lang magpahalata. Hanggang sa magtapat siya ng kanyang nararamdaman sa akin. Kuwento siya ng buhay niya at doon ko nga nalaman na mayroon na siyang asawa at anak, nasa Hong Kong nga lang ang asawa niya nagtatrabaho, alam niya rin ang tunay kong buhay, siguro dahil sa kuwento na rin ng iba kong kasama. Okay lang iyon sa kanya, hanggang sa magkamabutihan kami at naging mag-syota. Mayroon na ring nangyayari sa amin, at sa katunayan, humantong sa pagbubuntis. Pero dahil sa takot siya sa kanyang asawa, kinausap niya ako, na ilaglag ko raw ang bata, ganun na nga ang nangyari. Abot langit man ang konsensiya sa ginawa ko pero inisip ko rin kase ang kinabukasan niya. Matapos noon, nagdisisyon akong mangibang bansa. Nagpaalam ako sa kanya, at sa katunayan, siya ang gumastos para makaalis lang ako, kami pa rin daw hanggang ngayon at gusto niyang magpatuloy ang aming tagong relasyon sa pag-uwi ko ng Pilipinas. Nararamdaman kong lalong tumitindi ang pagmamahal ko sa kanya, ngayong nasa malayong lugar ako. Kahit nandito ako sa Kuwait di pa rin maputol ang aming kumunikasyon. Masaya ako dahil nariyan siya para sa akin at ipinangako niyang habang buhay niya akong mamahalin. Iniisip ko lang kung hanggang saan naman kaya ang kahahantungan ng aming relasyon.

Gumagalang at Nagpapasalamat,
Gemini Girl.

Abangan ang sagot sa liham ni Gemini Girl sa susunod na Lingo.

Ni Ben Garcia

Bangungot sa tanghaling tapat, multo sa pagkatao ni Gemini.
(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com )

Dear Kuya Ben,
Good day to all the readers of Buhay at Pag-asa especially to you Kuya . Isa rin po ako sa mga taong sobra sobra ang paghanga sayong programa. Nung narinig ko ang Kuwait Times hindi pa ako gaanong nagka-interest hanggang sa bumili ako ng Lingo at mabasa ko ang Filipino Panorama.
Touch ako sa nabasa kong payo mo sa mga sumusulat sayo, kaya sa madaling salita, na-addict ako sa pagbabasa ng Filipino Panorama. Estorya ng mga kababayan natin ang lagi kong inaabangan sa portion mong ito. Talagang pamagat pa lang mayroon nang pag-asa, kaya heto ako, sumulat sayo upang tulad nila ay magkaroon ng pag-asa.
Sana huwag niyo po akong bibiguin sa sulat kong ito. Itago mo ako sa pangalang Gemini Girl, pinanganak noong June 10, 1984. Twenty two years old pa lang po ako ngayon. Siyam kaming magkakapatid.
Laki akong inaaabuso ng aking Kuya. Maliit pa lang ako noon, tandang-tanda ko pa lagi kaming iniiwan ng Nanay at Tatay sa bahay, kasama ng aking Kuya. Habang ang iba ko pang mga kapatid ay nasa Lola naman namamalagi. Saka lang babalik sa bahay ang mga magulang ko kung gabi na. Sa tanghaling tapat nagaganap ang bangungut na hanggang ngayon ay patuloy pa ring nagmumulto sa aking pagkatao. Pinakatago-tago ko ang lihim na ngayon ko lang ibubunyag. Hindi ito alam ng mga magulang ko at maging ng isa man sa mga kapatid ko. Wala na rin akong balak pang ipaalam sa kanila. May-tiwala ako sayong palatuntunan, kaya sayo ko lamang ito binuksan.
Nakakahiya man sabihin, pero sana maunawaaan ng mga mambabasa kong bakit ko kelangan iopen ito sayo. Grade one pa lang po ako ng magsimulang gamitin ako ng aking Kuya. Nagagawa po iyan ng Kuya ko dahil wala nga sa bahay ang mga kapatid at magulang ko, kami lang dalawa lagi sa bahay.
Araw-araw po akong pinagsasamantalahan, wala po akong magawa kahit magmakaawa ako sa kanya hindi siya makinig. Mayroon pang pagkakataon na

BUHAY AT PAG-ASA

Ni Ben Garcia

Bangungot sa tanghaling tapat, multo sa pagkatao ni Gemini.
(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com )

Dear Kuya Ben,
Good day to all the readers of Buhay at Pag-asa especially to you Kuya . Isa rin po ako sa mga taong sobra sobra ang paghanga sayong programa. Nung narinig ko ang Kuwait Times hindi pa ako gaanong nagka-interest hanggang sa bumili ako ng Lingo at mabasa ko ang Filipino Panorama.
Touch ako sa nabasa kong payo mo sa mga sumusulat sayo, kaya sa madaling salita, na-addict ako sa pagbabasa ng Filipino Panorama. Estorya ng mga kababayan natin ang lagi kong inaabangan sa portion mong ito. Talagang pamagat pa lang mayroon nang pag-asa, kaya heto ako, sumulat sayo upang tulad nila ay magkaroon ng pag-asa.
Sana huwag niyo po akong bibiguin sa sulat kong ito. Itago mo ako sa pangalang Gemini Girl, pinanganak noong June 10, 1984. Twenty two years old pa lang po ako ngayon. Siyam kaming magkakapatid.
Laki akong inaaabuso ng aking Kuya. Maliit pa lang ako noon, tandang-tanda ko pa lagi kaming iniiwan ng Nanay at Tatay sa bahay, kasama ng aking Kuya. Habang ang iba ko pang mga kapatid ay nasa Lola naman namamalagi. Saka lang babalik sa bahay ang mga magulang ko kung gabi na. Sa tanghaling tapat nagaganap ang bangungut na hanggang ngayon ay patuloy pa ring nagmumulto sa aking pagkatao. Pinakatago-tago ko ang lihim na ngayon ko lang ibubunyag. Hindi ito alam ng mga magulang ko at maging ng isa man sa mga kapatid ko. Wala na rin akong balak pang ipaalam sa kanila. May-tiwala ako sayong palatuntunan, kaya sayo ko lamang ito binuksan.
Nakakahiya man sabihin, pero sana maunawaaan ng mga mambabasa kong bakit ko kelangan iopen ito sayo. Grade one pa lang po ako ng magsimulang gamitin ako ng aking Kuya. Nagagawa po iyan ng Kuya ko dahil wala nga sa bahay ang mga kapatid at magulang ko, kami lang dalawa lagi sa bahay.
Araw-araw po akong pinagsasamantalahan, wala po akong magawa kahit magmakaawa ako sa kanya hindi siya makinig. Mayroon pang pagkakataon na inabutan kami ng isa nyang barkada, at dalawa silang nagsamantala sa akin.
Matapos nilang gawin iyon, madalas na nila akong pagsamantalahan. At tinatakot nila ako na hwag daw pong magsusumbong sa kahit na sino. Kuya gusto ko man pong sabihin sa aking mga magulang ang nangyayari kapag wala sila, nangingibabaw po ang takot, kaya di ko rin masabi sa kanila. Minsan inaabutan nila akong umiiyak, di ko parin nasabi sa kanila ang dahilan. Takot po talaga ang naghahari sa akin kung bakit naitago ko po ito sa mahabang panahon. Nasa ika-limang baitang na ako sa elementarya ng magpasiya ang aking Kuya na magtrabaho sa ibang lugar. Ang sarap ng pakiramdam kase sa wakas, wala na ring hayop sa bahay. Iba talaga ang naramdaman kong kalayaan ng mawala sa bahay ang kinasusuklaman kong kuya. Ilang buwan lang ang nakalipas nabalitaan naming nadisgrasya siya. Pinuntahan agad ng mga magulang ko ang pinangyarihan, pero hindi na nila naabutang buhay ang kuya. Nalunod daw po ito at tatlong oras muna ang lumipas bago natagpuan ang kanyang bangkay. Nang malaman ko iyon lihim akong natuwa. Umiiyak ang mga magulang at mga kapatid ko sa pagkamatay niya, pero ako, walang lumabas na gapatak mang luha.
95-96 ng grumadweyt ako sa elementarya. Nasa listahan ako ng mga honour students. Proud ang mga magulang ko sa akin dahil talagang nagsumikap ako upang maipasa kong lahat ang mga subjects. Sa Crossing Bayabas National High School ako nag aral ng secondarya. First year HS pa lang ako, tumanggap na ako ng bf, kaya lang MWF lang ang pasok nya kasi back-subjects lang ang pinapasukan. Pero laging nakaasa sa akin, ako lahat ang gumagawa ng assignments nya. Minsan pa nga may nagsabi sa akin na kaya nga lang naman daw ako niligawan e para nga may-gumawa ng homework niya. Syempre nasaktan ako, pero hinayaan ko lang total naman, hindi mahirap sa akin ang ginagawa kong iyon para sa kanya. Makalipas ang ilang buwan, nagkaroon ako ng maraming barkada. Doon na ako natutong pasukin ang masasamang bisyo, tulad ng paninigarilyo, nahilig na rin ako sa mga lalaki.
Nagkaroon ako ng maraming boyfriend, karamihan sa kanila, nilalaro ko lang. Nang matapos ko ang High-School nagpasiya akong mag-trabaho dahil alam ko namang walang pera ang aking mga magulang para ipang-tus-tos sa pag-aaral ko ng College, kaya nagpaalam akong magta-trabaho sa Maynila. Pumayag naman ang mga magulang ko. Ang among napasukan ko sa Maynila, tinanong agad ako kung gusto kong mag-aral sa kolehiyo. Ang sabi ko oo. Kung gusto ko raw mag-aral, pag-aaralin nila ako, habang nagtatrabho sa kanila, ang suweldo ko raw ang ipambabayad sa pag-aaral ko. Hindi na ako nagdalawang salita, tinanggap ko iyon at nag-aral nga ako. Computer Secretarial ang kinuha kong kurso, pero hindi ako natapos dahil karengkeng daw ako. Paano naman kase, pinatulan ko anak ng kaibigan ng amo ko, lagi kase iyong nagpupunta sa bahay na pinaglilingkuran ko at niligawan ako, sinagot ko yung lalaki, pero nalaman ng amo ko at agad binilihan ako ng tikit pauwi sa probinsya namin, di ko tuloy natapos ang aking pag-aaral.
Nang umuwi ako sa amin, tinulungan ako ng kaibigan ko para makapasok bilang sales lady sa isa sa pinakamalaking mall sa amin. Mabilis naman akong nakapasok dahil manager na rin siya doon. Nakilala ko naman doon si Chris, syota siya ng kaibigan ko. Isang araw, nagkita-kita kami, ewan kung bakit noong pauwi na, nagtaka ako, dahil magkagalit na ang dalawa (kaibigan ko at si Chris), agad kong naitanong kay Chris kung anong nangyari, basta ang narinig ko sa kanya, iba raw kase ang dating ko sa kanya, pinatibok ko raw ang puso niya, kaya ora mismo, hiniwalayan niya ang kaibigan ko at agad nakipag-syota sa akin. Sinagot ko naman agad siya dahil naglalaro pa rin ako sa mga lalaki. Naging kami, nagalit ang mga magulang ko sa akin dahil bakit daw ginawa ko iyon sa kaibigan ko, hindi ko na rin masagot basta, bigla na lang kaseng naging kami. Okay naman siya noong una, hanggang sa tuluyan ko talagang makilala ang buo niyang pagkatao. Sobrang seloso si Chris, konteng siwa lang ng damit ko, pansin niya agad, ayaw niya ring umaligid ang mga lalaki sa akin, nakikipag-away siya. Kaya ang inaasahan kong mabubuong pagmamahal sa kanya, hindi umepekto. Pero ano pa ang gagawin ko, napasubo na ako sa kanya, mabilis ang mga pangyayari, ikinasal kami noong October 8, 2003. Pero naging malungkot ang aming pagsasama, mula umaga hanggang gabi, wala kaming ginawa kundi ang mag-away. Puro ang dahilan, selos, selos, kaya nga five days bago unang anniversary namin, nakipaghiwalay ako sa kanya. Ang lahat ay dahil sa selos niya, kesyo mayroon daw akong lalaki. Naniwala siya sa chismis, kaya hindi na rin ako nakatiis. Isinumpa kong kahit anong mangyari di ko na rin siya babalikan pa. Wala rin kaming naging supling.
Makalipas ang ilang buwan, mayroon akong nakilalang lalaki sa trabaho ko, bago siya, pero mabait, laging nagpaparinig sa akin, noong una, pa man, gusto ko na siya, pero ayaw ko lang magpahalata. Hanggang sa magtapat siya ng kanyang nararamdaman sa akin. Kuwento siya ng buhay niya at doon ko nga nalaman na mayroon na siyang asawa at anak, nasa Hong Kong nga lang ang asawa niya nagtatrabaho, alam niya rin ang tunay kong buhay, siguro dahil sa kuwento na rin ng iba kong kasama. Okay lang iyon sa kanya, hanggang sa magkamabutihan kami at naging mag-syota. Mayroon na ring nangyayari sa amin, at sa katunayan, humantong sa pagbubuntis. Pero dahil sa takot siya sa kanyang asawa, kinausap niya ako, na ilaglag ko raw ang bata, ganun na nga ang nangyari. Abot langit man ang konsensiya sa ginawa ko pero inisip ko rin kase ang kinabukasan niya. Matapos noon, nagdisisyon akong mangibang bansa. Nagpaalam ako sa kanya, at sa katunayan, siya ang gumastos para makaalis lang ako, kami pa rin daw hanggang ngayon at gusto niyang magpatuloy ang aming tagong relasyon sa pag-uwi ko ng Pilipinas. Nararamdaman kong lalong tumitindi ang pagmamahal ko sa kanya, ngayong nasa malayong lugar ako. Kahit nandito ako sa Kuwait di pa rin maputol ang aming kumunikasyon. Masaya ako dahil nariyan siya para sa akin at ipinangako niyang habang buhay niya akong mamahalin. Iniisip ko lang kung hanggang saan naman kaya ang kahahantungan ng aming relasyon.

Gumagalang at Nagpapasalamat,
Gemini Girl.

Abangan ang sagot sa liham ni Gemini Girl sa susunod na Lingo.

BUHAY AT PAG-ASA

Ni Ben Garcia

Bangungot sa tanghaling tapat, multo sa pagkatao ni Gemini.
(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com )

Dear Kuya Ben,
Good day to all the readers of Buhay at Pag-asa especially to you Kuya . Isa rin po ako sa mga taong sobra sobra ang paghanga sayong programa. Nung narinig ko ang Kuwait Times hindi pa ako gaanong nagka-interest hanggang sa bumili ako ng Lingo at mabasa ko ang Filipino Panorama.
Touch ako sa nabasa kong payo mo sa mga sumusulat sayo, kaya sa madaling salita, na-addict ako sa pagbabasa ng Filipino Panorama. Estorya ng mga kababayan natin ang lagi kong inaabangan sa portion mong ito. Talagang pamagat pa lang mayroon nang pag-asa, kaya heto ako, sumulat sayo upang tulad nila ay magkaroon ng pag-asa.
Sana huwag niyo po akong bibiguin sa sulat kong ito. Itago mo ako sa pangalang Gemini Girl, pinanganak noong June 10, 1984. Twenty two years old pa lang po ako ngayon. Siyam kaming magkakapatid.
Laki akong inaaabuso ng aking Kuya. Maliit pa lang ako noon, tandang-tanda ko pa lagi kaming iniiwan ng Nanay at Tatay sa bahay, kasama ng aking Kuya. Habang ang iba ko pang mga kapatid ay nasa Lola naman namamalagi. Saka lang babalik sa bahay ang mga magulang ko kung gabi na. Sa tanghaling tapat nagaganap ang bangungut na hanggang ngayon ay patuloy pa ring nagmumulto sa aking pagkatao. Pinakatago-tago ko ang lihim na ngayon ko lang ibubunyag. Hindi ito alam ng mga magulang ko at maging ng isa man sa mga kapatid ko. Wala na rin akong balak pang ipaalam sa kanila. May-tiwala ako sayong palatuntunan, kaya sayo ko lamang ito binuksan.
Nakakahiya man sabihin, pero sana maunawaaan ng mga mambabasa kong bakit ko kelangan iopen ito sayo. Grade one pa lang po ako ng magsimulang gamitin ako ng aking Kuya. Nagagawa po iyan ng Kuya ko dahil wala nga sa bahay ang mga kapatid at magulang ko, kami lang dalawa lagi sa bahay.
Araw-araw po akong pinagsasamantalahan, wala po akong magawa kahit magmakaawa ako sa kanya hindi siya makinig. Mayroon pang pagkakataon na inabutan kami ng isa nyang barkada, at dalawa silang nagsamantala sa akin.
Matapos nilang gawin iyon, madalas na nila akong pagsamantalahan. At tinatakot nila ako na hwag daw pong magsusumbong sa kahit na sino. Kuya gusto ko man pong sabihin sa aking mga magulang ang nangyayari kapag wala sila, nangingibabaw po ang takot, kaya di ko rin masabi sa kanila. Minsan inaabutan nila akong umiiyak, di ko parin nasabi sa kanila ang dahilan. Takot po talaga ang naghahari sa akin kung bakit naitago ko po ito sa mahabang panahon. Nasa ika-limang baitang na ako sa elementarya ng magpasiya ang aking Kuya na magtrabaho sa ibang lugar. Ang sarap ng pakiramdam kase sa wakas, wala na ring hayop sa bahay. Iba talaga ang naramdaman kong kalayaan ng mawala sa bahay ang kinasusuklaman kong kuya. Ilang buwan lang ang nakalipas nabalitaan naming nadisgrasya siya. Pinuntahan agad ng mga magulang ko ang pinangyarihan, pero hindi na nila naabutang buhay ang kuya. Nalunod daw po ito at tatlong oras muna ang lumipas bago natagpuan ang kanyang bangkay. Nang malaman ko iyon lihim akong natuwa. Umiiyak ang mga magulang at mga kapatid ko sa pagkamatay niya, pero ako, walang lumabas na gapatak mang luha.
95-96 ng grumadweyt ako sa elementarya. Nasa listahan ako ng mga honour students. Proud ang mga magulang ko sa akin dahil talagang nagsumikap ako upang maipasa kong lahat ang mga subjects. Sa Crossing Bayabas National High School ako nag aral ng secondarya. First year HS pa lang ako, tumanggap na ako ng bf, kaya lang MWF lang ang pasok nya kasi back-subjects lang ang pinapasukan. Pero laging nakaasa sa akin, ako lahat ang gumagawa ng assignments nya. Minsan pa nga may nagsabi sa akin na kaya nga lang naman daw ako niligawan e para nga may-gumawa ng homework niya. Syempre nasaktan ako, pero hinayaan ko lang total naman, hindi mahirap sa akin ang ginagawa kong iyon para sa kanya. Makalipas ang ilang buwan, nagkaroon ako ng maraming barkada. Doon na ako natutong pasukin ang masasamang bisyo, tulad ng paninigarilyo, nahilig na rin ako sa mga lalaki.
Nagkaroon ako ng maraming boyfriend, karamihan sa kanila, nilalaro ko lang. Nang matapos ko ang High-School nagpasiya akong mag-trabaho dahil alam ko namang walang pera ang aking mga magulang para ipang-tus-tos sa pag-aaral ko ng College, kaya nagpaalam akong magta-trabaho sa Maynila. Pumayag naman ang mga magulang ko. Ang among napasukan ko sa Maynila, tinanong agad ako kung gusto kong mag-aral sa kolehiyo. Ang sabi ko oo. Kung gusto ko raw mag-aral, pag-aaralin nila ako, habang nagtatrabho sa kanila, ang suweldo ko raw ang ipambabayad sa pag-aaral ko. Hindi na ako nagdalawang salita, tinanggap ko iyon at nag-aral nga ako. Computer Secretarial ang kinuha kong kurso, pero hindi ako natapos dahil karengkeng daw ako. Paano naman kase, pinatulan ko anak ng kaibigan ng amo ko, lagi kase iyong nagpupunta sa bahay na pinaglilingkuran ko at niligawan ako, sinagot ko yung lalaki, pero nalaman ng amo ko at agad binilihan ako ng tikit pauwi sa probinsya namin, di ko tuloy natapos ang aking pag-aaral.
Nang umuwi ako sa amin, tinulungan ako ng kaibigan ko para makapasok bilang sales lady sa isa sa pinakamalaking mall sa amin. Mabilis naman akong nakapasok dahil manager na rin siya doon. Nakilala ko naman doon si Chris, syota siya ng kaibigan ko. Isang araw, nagkita-kita kami, ewan kung bakit noong pauwi na, nagtaka ako, dahil magkagalit na ang dalawa (kaibigan ko at si Chris), agad kong naitanong kay Chris kung anong nangyari, basta ang narinig ko sa kanya, iba raw kase ang dating ko sa kanya, pinatibok ko raw ang puso niya, kaya ora mismo, hiniwalayan niya ang kaibigan ko at agad nakipag-syota sa akin. Sinagot ko naman agad siya dahil naglalaro pa rin ako sa mga lalaki. Naging kami, nagalit ang mga magulang ko sa akin dahil bakit daw ginawa ko iyon sa kaibigan ko, hindi ko na rin masagot basta, bigla na lang kaseng naging kami. Okay naman siya noong una, hanggang sa tuluyan ko talagang makilala ang buo niyang pagkatao. Sobrang seloso si Chris, konteng siwa lang ng damit ko, pansin niya agad, ayaw niya ring umaligid ang mga lalaki sa akin, nakikipag-away siya. Kaya ang inaasahan kong mabubuong pagmamahal sa kanya, hindi umepekto. Pero ano pa ang gagawin ko, napasubo na ako sa kanya, mabilis ang mga pangyayari, ikinasal kami noong October 8, 2003. Pero naging malungkot ang aming pagsasama, mula umaga hanggang gabi, wala kaming ginawa kundi ang mag-away. Puro ang dahilan, selos, selos, kaya nga five days bago unang anniversary namin, nakipaghiwalay ako sa kanya. Ang lahat ay dahil sa selos niya, kesyo mayroon daw akong lalaki. Naniwala siya sa chismis, kaya hindi na rin ako nakatiis. Isinumpa kong kahit anong mangyari di ko na rin siya babalikan pa. Wala rin kaming naging supling.
Makalipas ang ilang buwan, mayroon akong nakilalang lalaki sa trabaho ko, bago siya, pero mabait, laging nagpaparinig sa akin, noong una, pa man, gusto ko na siya, pero ayaw ko lang magpahalata. Hanggang sa magtapat siya ng kanyang nararamdaman sa akin. Kuwento siya ng buhay niya at doon ko nga nalaman na mayroon na siyang asawa at anak, nasa Hong Kong nga lang ang asawa niya nagtatrabaho, alam niya rin ang tunay kong buhay, siguro dahil sa kuwento na rin ng iba kong kasama. Okay lang iyon sa kanya, hanggang sa magkamabutihan kami at naging mag-syota. Mayroon na ring nangyayari sa amin, at sa katunayan, humantong sa pagbubuntis. Pero dahil sa takot siya sa kanyang asawa, kinausap niya ako, na ilaglag ko raw ang bata, ganun na nga ang nangyari. Abot langit man ang konsensiya sa ginawa ko pero inisip ko rin kase ang kinabukasan niya. Matapos noon, nagdisisyon akong mangibang bansa. Nagpaalam ako sa kanya, at sa katunayan, siya ang gumastos para makaalis lang ako, kami pa rin daw hanggang ngayon at gusto niyang magpatuloy ang aming tagong relasyon sa pag-uwi ko ng Pilipinas. Nararamdaman kong lalong tumitindi ang pagmamahal ko sa kanya, ngayong nasa malayong lugar ako. Kahit nandito ako sa Kuwait di pa rin maputol ang aming kumunikasyon. Masaya ako dahil nariyan siya para sa akin at ipinangako niyang habang buhay niya akong mamahalin. Iniisip ko lang kung hanggang saan naman kaya ang kahahantungan ng aming relasyon.

Gumagalang at Nagpapasalamat,
Gemini Girl.

Abangan ang sagot sa liham ni Gemini Girl sa susunod na Lingo.

BUHAY AT PAG-ASA

Ni Ben Garcia

Si Mike pa rin ang sigaw ng puso

(Ipadala ang kuwento ng inyong buhay, PO Box 1301 Safat 13014 Kuwait o mag-email sa radio_bengarcia@yahoo.com kung gusto nyong mailimbag ang inyong kuwento kasama ng inyong larawan ipadala ang 2X2 photo, o anumang klarong kopya ng inyong larawan. Ito po ay optional. Para sa komento bumisita sa aking blog site: www.buhayatpagasa.blogspot.com )

Si Mike pa rin ang sigaw ng puso

Dear Jasmine,

Ito ang sagot sayong liham na inilabas ko last week sa Buhay at Pag-asa. Sa mga hindi nabasa ang kanyang kuwento, bisitahin po ninyo ang aking blog. Ang address ay naka-post sa itaas na bahagi ng column kong ito.
Congratulations! Binabati kita sayong katatagan! Masasabi nating maski papaano fighter si Jasmine. At least nakayanan mo o nalagpasan mo ang mga pagsubok na tulad ng ganyan. Marami o sabihin nating mayroong mga dumaan sa sitwasyong pinagdaanan mo na hindi nakakayanan. Pero ikaw nalagpasan mo ang lahat. Isa ka sa mga taong magbibigay kalakasan sa iba pang mga kababayang daraan o dumaraan sa ganyang sitwasyon. Nauunawaan ng marami sa atin at maging ako man kung anong feelings ang minsang mabigo at masaktan. Sabi nga ng ilan, saktan mo na lang ako physically, huwag lang ang aking puso. Mahirap na kalabanin ang sariling puso, pero kakayanin iyan kung buo ang pananalig mo sa Diyos at tiwala sayong sarili. Base sa kasulatan na nakapaloob sa 1Cor13, lahat daw po ng mga pagsubok na dumarating sa buhay ng tao ay normal. Subalit tapat ang Diyos sa kanyang pangako. At kung sakaling dumating man ito, hindi tayo hahayaan ng Diyos na madaig ng pagsubok, bibigyan Niya tayo ng kalakasan upang harapin at ituro sa atin ang tamang landas upang malagpasan ito. Napakagandang passage sa bibliya. Pangako ng Diyos na anumang pagsubok ang dumarating o daraanan natin sa ating buhay, mayroong way ang Panginoon kung papaano tayo mai-hahango mula doon. Ganyan ang nangyari kay Jasmine, sa gitna ng kanyang kabiguan, tinulungan siya ng Diyos upang malagpasan ang pagsubok na parang wala ng daan palabas. Diyan ko rin kadalasan ipinapasok ang isang pamosong 'footprint in the sand' na awitin. Ang mensahe sa footprint in the sand: Sa ating weakest point in life hinuhusgahan na natin ang Diyos na hindi na tayo tinutulungan; na hindi na pinakikinggan ang ating mga dasal; pero yun pala, siya na lamang ang kumikilos at pilit Niya tayong inaalis sa ating sitwasyong kinasasadlakan. Hindi Siya natin nararamdaman dahil overpowered tayo ng ating sariling imosyon. At sa mga panahong matindi ang dinaraanan nating pagsubok, karay-karay Niya tayo sa kanyang balikat.
Lahat tayo dumaraan sa ganyan, dapat din alam natin kung anong pangako ng Diyos para sa atin, dahil sa tuwing daraan tayo sa matinding bagyo, mayroon tayong sisilungan, mayroon tayong kakapitan, isang matibay at matatag na pader na sasandalan.
Jasmine, alam kong nalagpasan mo na ang pinakamatinding bagyo sayong buhay. Isa ka nang bagong Jasmine na matatag at kayang kayang lagpasan anumang bagyo ang dumating sayong buhay.
This time Jasmine matibay kana, ipagpalagay na lang natin na hindi talaga para sayo si Mike. Tingnan mo, una, sinalubong ka ng pagtutol ng iyong mga magulang. Marahil kung naitakda talaga sayo si Mike, tutol man sila, pero matutuloy pa rin iyon. Pero imbes nga na naituloy, mayroon pang ibang nangyari, nakabuntis pa ng ibang babae, maliwanag iyon na hindi siya para sayo. Ikinasal na siya sa iba, mayroon ng sariling pamilya. Kung para sayo si Mike, iba ang mangyayari. Kinausap mo na sana siya noon pa, ipinarating mo na sana noon pa sa kanya ang iyong nararamdaman na kailangan siyang mag-hintay. Pero iba ang naganap, natagalan bago mo sabihin sa kanya ang nararamdaman mo, at ito namang si Mike, inilagay niya rin sa sarili niyang kamay ang paghusga sa kanyang kabiguan, kaya humantong sa pagbubuntis ng ibang babae. Hindi nga siya para sayo! Tigilan mo na rin ang ilusyon na magkakabalikan pa kayo. Iba na ang sitwasyon ngayon, sa sitwasyon noon. Burahin mo sayong isipan ang minsan niyang nasabing kataga sayo. Lahat naman, puedeng lumabas sa taong umiibig, pati nga pagsungkit ng buwan at bituin sa kalawakan ay ipapangako, pero sino naman ang makakasungkit ng buwan at bituin?
Hindi mo na puedeng ipilit ang nararamdaman mo dahil kasal na siya sa ibang babae. Mayroon na siyang pamilya. Habang hindi ako sang-ayon sa ginawa ng mga magulang mo, gusto ko na lang ilagay sa positibong angulo ang nangyari. Tiyak akong mayroong mas-magandang plano ang Diyos para sayo. Hindi sa piling ni Mike, kundi sa panibagong Mike na makakasama mo habang buhay. Kalimutan mo na si Mike. Oo siya ang unang nagpatibok ng iyong puso, siya rin ang nakauna sayo, pero hindi ibig sabihin, titigil na ang pag-inog ng iyong mundo dahil sa mayroon ng nangyari between you and him. Sa ibang mga lalaki, hindi na iyan usapin as long as honest ka sa kanya at sa sarili mo. Sinuman ang dumating na panibagong Mike, maging honest ka sa kanya, sabihin mo ang katotohanan na mayroon kang naging boyfriend noon.
Heto pa ang isa sa binanggit ni Jasmine sa kanyang liham, third cousin daw ni niya si Mike, iniisip daw po niya na baka kaya hindi sila nagkatuluyan e dahil kamag-anak pa nila si Mike. Muli, iku-quote ko ang sinabi sa akin ni Fr Wendel Pastoriza, ang isa sa mga Filipinong pari sa Holy Family Cathedral sa Kuwait City. Allowed daw po sa simbahan at maging sa estado ang third cousin kung gustong mag-sama bilang mag-asawa, ang second cousin din ay inaalow din daw ng estado, ngunit hindi ng simbahan, pero once na ikinasal na ang isang tao sa estado, ibig sabihin daw po niyan kasal na rin sa simbahan.